ไม่รู้ว่าเธอพูดถึงถุงใต้ตาหรือผิวพรรณ แต่ไม่ว่าแบบไหนเธอก็จะไม่ถามเด็ดขาด!
หลินอิ่งหายใจเข้าลึก ๆ แล้วเปลี่ยนเรื่อง:“หึหึหึ สองวันนี้คดีที่เธอรับผิดชอบคืบหน้าไปยังไงบ้าง? หาเบาะแสผู้ต้องสงสัยเจอหรือยัง?”
พูดจบ เธอก็รีบหันไปมองอีกฝ่ายทันที
รอแค่หลิงอู๋โหยวตอบกลับมา เธอก็จะได้เหน็บแนมอีกฝ่ายที่ถูกมอบหมายภารกิจแบบ “แมวของชเรอดิงเงอร์” ที่แม้แต่ผู้ต้องสงสัยยังหาไม่เจอ แล้วก็อวดว่าตัวเองถูกอาจารย์ให้ความสำคัญ ยุ่งจนแทบไม่ได้หยุด แถมยังปิดท้ายด้วยประเด็นที่ว่า “เธอเรียนเก่งกว่าฉันแล้วไง ตอนนี้ก็ยังสู้ฉันไม่ได้อยู่ดี”
มันจะต้องโคตรสะใจเลย...
หลิงอู๋โหยว:“ปิดปากเธอสิ”
หลินอิ่ง:“...”
บทพูดยาวเหยียดที่เตรียมไว้ ถูกอีกฝ่ายสวนกลับมาด้วยสี่คำแบบนั้น
หลินอิ่งรู้สึกเหมือนมีปูนซีเมนต์อุดปากไว้ คำพูดเต็มปากแต่พูดไม่ออก แทบจะอึดอัดจนขาดใจตาย
ไม่สนใจปฏิกิริยาของอีกฝ่าย หลิงอู๋โหยวกินซาลาเปาหมูสับเสร็จอย่างรวดเร็ว แล้วยกถาดเดินออกไป
เจ้าหน้าที่เฉินและเสี่ยวหลิวได้รับหมายค้น ตั้งแต่เช้าตรู่ก็ไปตรวจสอบที่พักของหยางฉี่อี้แล้ว เรื่องนี้หลิงอู๋โหยวรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ยุ่ง ถ้าหาหลักฐานไม่เจอ คดีก็ง่ายๆ กักตัวไว้สองสามวันก็ปล่อยตัว; ถ้าเจออะไรน่าสนใจเข้า ก็ต้องส่งต่อไปกองคดีอาชญากรรม ซึ่งยิ่งไม่เกี่ยวกับเธอเข้าไปใหญ่
แต่พอหลังพักเที่ยง หลิงอู๋โหยวก็ถูกเจ้าหน้าที่เฉินเรียกตัวไว้
“ฮ้า...” เธอหาวหนึ่งที สีหน้าเหนื่อยหน่าย “เจ้าหน้าที่เฉิน มีอะไรเหรอ?”