เจ้าของแผงสะดุ้งโหยง เส้นผัดที่กำลังผัดค้างอยู่ครึ่งทางก็ไม่ผัดต่อ โยนตะหลิวทิ้งแล้วทำท่าจะขี่รถหนี ลูกค้าที่ยืนเล่นมือถืออยู่ข้าง ๆ เบิกตาค้างด้วยความงุนงง
ซ่งเว่ยอันรีบลดกระจกรถลง ยื่นมือออกไปเรียกไว้ “เฮ้ อย่าเพิ่งไป อย่าเพิ่งไป! ผมเป็นคนดี!”
คุณขับรถตำรวจมา จะเป็นคนร้ายได้ยังไงล่ะ
เจ้าของแผงรีบพูดรัวเร็ว “ผมไม่รู้ว่าที่นี่ห้ามตั้งแผง! อย่าจับผมเลย!”
ซ่งเว่ยอันโบกมือ “เข้าใจผิดแล้ว เข้าใจผิด! ผมไม่ใช่เทศกิจ แค่อยากให้คุณผัดเส้นให้ผมสองชาม”
เจ้าของแผงลงจากรถมาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย
ซ่งเว่ยอันสั่งอย่างใจกว้าง “เอาเส้นผัดจานใหญ่สองจาน ใส่ไข่สองฟอง แล้วก็... ไอ้เนื้อสันในหรือเบคอนนั่นน่ะ เนื้ออะไรอร่อยก็ใส่มาให้หมด!”
เจ้าของแผงถึงค่อยเชื่อขึ้นมาบ้าง “...อ๋อ ได้ครับ”
ในรถค่อนข้างอบอ้าว ทั้งสองจึงออกมานั่งยอง ๆ กินเส้นกันตรงขอบทาง ซ่งเว่ยอันพูดมากเป็นพิเศษ กินไปสองคำก็ชวนคุยอยู่พักหนึ่ง ส่วนหลิงอู๋โหยวใจจดจ่ออยู่กับการกินเส้น คำพูดของหัวหน้าหน่วยซ่งจึงฟังผ่านหูไปเป็นส่วนใหญ่ เธอแค่พยักหน้าหรือตอบรับอย่างขอไปทีเป็นครั้งคราว
ไม่ใช่ว่าเธอตั้งใจทำแบบนั้นหรอก ที่สำคัญคือคนคนนี้เดี๋ยวก็พูดว่า “เส้นผัดนี่กินแล้วฝืดคอชะมัด” เดี๋ยวก็ว่า “ผมชอบเส้นแห้ง ๆ แบบนี้แหละ” หรือไม่ก็ “ไข่ผัดนี่ทำได้ดีนะ” เรื่องไร้สาระพวกนี้ หลิงอู๋โหยวรู้สึกว่าเธอยังอุตส่าห์ตอบ “อืม” กลับไปสองคำก็ถือว่าไว้หน้ามากแล้ว
ซ่งเว่ยอันกินเร็วกว่า พอกินเสร็จก็มองหลิงอู๋โหยวกินอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะถามขึ้นกะทันหันว่า “คุณเป็นตำรวจ พ่อแม่ไม่คัดค้านเหรอ”