คาบเรียนกอล์ฟวันศุกร์จัดไว้ในคาบที่สองช่วงบ่าย
แพ็กยุนฮีเปลี่ยนเป็นกระโปรงกอล์ฟในห้องแต่งตัวเรียบร้อย ชายกระโปรงสีชมพูอ่อนยาวเหนือเข่าพอดี เผยให้เห็นเรียวขาช่วงหนึ่ง
เธอล็อกตู้เก็บของ มือกำขวดพลาสติกนมกล้วยที่ดื่มหมดแล้วไว้ เดินไปได้ครึ่งทางก็เห็นถังขยะตรงสุดทางเดิน จึงเลี้ยวไปทางนั้น
ตอนยกมือขึ้น เสียงพูดคุยก็ลอยออกมาจากช่องประตูห้องพักข้าง ๆ
“ใครจะไปรู้ว่าเธอเป็นลูกนอกสมรสหรือเปล่า พนักงานขายบอกฉันแล้ว วันนั้นพวกเขาเอากระเป๋าไปส่งให้เธอเซ็นรับที่โรงแรม คุณหนูบ้านไหนเขาพักโรงแรมทั้งที่ไม่มีบ้านกันล่ะ? ค้นข้อมูลสมาชิกในครอบครัวของพวกเขาทางอินเทอร์เน็ตก็ไม่เจอ แบบนี้ยิ่งยืนยันได้ไม่ใช่เหรอว่าตัวตนเธอน่าสงสัย”
เป็นเสียงของชีอึลอึน
มือของแพ็กยุนฮีชะงักอยู่เหนือถังขยะ นิ้วมือยังคงกำขวดพลาสติกแน่น
“อย่าเพิ่งรีบร้อน” เสียงของมินฮารินดังแผ่ว ๆ มาจากอีกฟากของกำแพง “ไม่ว่าจะเป็นคุณหนูตัวจริงหรือลูกนอกสมรส สักวันก็ต้องโป๊ะแตก เธอแกล้งทำแบบนี้ไปตลอดชีวิตไม่ได้หรอก”
“พูดน่ะง่าย เธอทำให้ฉันขายหน้าวันนั้น ฉันก็ต้องเอาคืนให้เธอรู้สึกบ้าง”
ขวดพลาสติกถูกโยนลงถังขยะเบา ๆ
แพ็กยุนฮีชักมือกลับ คาบเรียนขี่ม้าช่วงบ่าย เธอยังคิดอยู่ว่าจะหลบเลี่ยงอย่างไรดี
ถึงอย่างไรเธอก็ไม่มีพื้นฐานเลย
นี่มันคนรับเคราะห์ที่เดินมาหาถึงที่ชัด ๆ
สนามกอล์ฟอยู่บนเนินเขาด้านหลัง
กรีนถูกตัดแต่งเรียบกริบ ผืนหญ้าเขียวขจีแผ่คลุมไหล่เขาครึ่งหนึ่ง รอบขอบสนามปลูกต้นฮอลลีเตี้ย ๆ เป็นแนว ถัดออกไปเป็นต้นสนเฟอร์สูงตระหง่าน