รถแล่นมาถึงหน้าโรงเรียนพอดีกับแสงแดดที่กำลังสวย
แพ็กยุนฮีลงจากรถ สะพายกระเป๋าใบใหม่ไว้ที่ข้อมือ
กระเป๋าสีส้มตัดน้ำตาลโดดเด่นสะดุดตาท่ามกลางชุดนักเรียนสีเข้มทั่วโรงเรียน หนังของกระเป๋าเป็นประกายด้านนุ่มนวลเมื่อกระทบแสงแดด ส่วนอะไหล่สีทองก็ส่องประกายเจิดจ้าแต่ไม่แสบตา
เธอลงจากรถโดยไม่ได้จงใจเดินช้าลงหรือยกข้อมือขึ้นอวด แค่เดินไปตามปกติ ราวกับกำลังถือกระเป๋านักเรียนธรรมดาใบหนึ่ง
แต่สายตาหลายคู่หน้าโรงเรียนกลับจับจ้องมาที่เธอพร้อมกัน
เด็กสาวกลุ่มหนึ่งหยุดเดิน กระซิบกระซาบกันว่า “ฉันตาฝาดไปหรือเปล่า สีนี้เพิ่งประกาศวางขายเมื่อวันก่อนเองไม่ใช่เหรอ?”
“เป็นไปไม่ได้หรอก แซลของแม่ฉันบอกว่าร้านในย่านกังนัมยังไม่ได้ของเลย”
“ถ้ารวมยอดซื้อของอย่างอื่นด้วย กระเป๋าใบนี้ต้องใช้เงินอย่างน้อยสามร้อยล้านวอน...”
“เธอเป็นนักเรียนย้ายมาใหม่ของห้องเอเหรอ? บ้านมีภูมิหลังยังไงกันนะ?”
เสียงซุบซิบเบามาก แต่ตอนที่เธอเดินผ่านก็รู้สึกได้ว่าสายตาเหล่านั้นเกาะติดอยู่ที่ข้อมือ ราวกับดอกทานตะวันที่หันตามดวงอาทิตย์
กระเป๋าใบนี้มีคุณค่าอยู่ตรงนี้เอง
พอเธอผลักประตูห้องเรียนเดินเข้าไป ใบหน้าหลายใบก็เงยขึ้นพร้อมกัน
วอนจุนซอนจิบกาแฟพลางพูดว่า “ว้าว วันนี้สวยกว่าเมื่อวานอีกนะ”
แพ็กยุนฮียิ้มรับ “ขอบคุณที่ชมนะ”
ควอนจ็องอูก็มองมาทางเธอ แค่เหลือบมองอย่างเฉยชา
ส่วนชีอึลอึนพอเห็นกระเป๋าของเธอ สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที จงใจขึ้นเสียงดังว่า “ยุนฮี เธอได้กระเป๋าใบนี้มายังไง?”
แพ็กยุนฮีวางกระเป๋าลงตรงมุมโต๊ะ สีหน้าฉงนเล็กน้อย ดูไร้เดียงสาราวกับเด็กดีที่ไม่รู้อะไร เธอเอียงคอมองอีกฝ่าย “ซื้อจากร้านในย่านกังนัม มีอะไรเหรอ?”
“เป็นไปไม่ได้หรอก” ชีอึลอึนพูดอย่างหนักแน่น