วิญญาณทะลุยุค 70 สาวงามตัวแสบไม่ธรรมดา

ตอนที่ 5 ย้อนสำรวจถ้ำสมบัติอีกครั้ง

5 นาที· 1.1K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ป้าหยางหัวเราะแล้วพูดว่า “ไม่อย่างนั้นจะเรียกเด็กคนนี้ว่าหลินโหวเอ๋อร์ได้ยังไง มีม้านั่งให้นั่งแท้ ๆ แต่กลับปีนขึ้นต้นไม้ พวกเธอดูสิ ท่าทางแบบนี้เหมือนลิงป่าบนเขาหรือเปล่า ฮ่า ๆ ๆ!”

หัวข้อสนทนาของพวกป้า ๆ เปลี่ยนไปเรื่อย เดี๋ยวก็พูดถึงว่าคุณนายรองฟ่านจะแต่งงานอีกหรือไม่ เดี๋ยวก็พูดถึงเรื่องที่จะมีปัญญาชนรุ่นใหม่มาอยู่ในหมู่บ้าน ไม่รู้ว่าจะหน้าตากลม ๆ หรือเหลี่ยม ๆ แล้วจะดูดีหรือเปล่า

พวกเธอหัวเราะคิกคักพลางนินทาหญิงม่ายทางตะวันออกของหมู่บ้านกับชายขี้เกียจทางตะวันตกจนครบปาก ทุกครั้งที่เหล่าสตรีอ้าปากขึ้นมา ก็มีแต่เรื่องสนุกครึกครื้น แถมยังมีเรื่องเมาท์ใหม่เอี่ยมที่รับประกันความแซ่บ ฟังจนหลินหงพอใจเป็นอย่างมาก

พอได้ฟังเรื่องเมาท์จนหนำใจ ทุกคนก็เตรียมกลับบ้านไปทำกับข้าว หลินหงไปตรวจสอบคะแนนแรงงานของตัวเองกับคนจดคะแนน แล้วจึงหันกลับไปที่ถ้ำ

พอเห็นเธอกลับมา ต้าหลิ่งจื่อก็เห่าใส่สองครั้งอย่างไม่พอใจ คล้ายกำลังต่อว่าเจ้าของที่เอาแต่ออกไปเที่ยวคนเดียว ไม่รีบกลับมาจัดการกับเหยื่อที่ล่าได้เสียที ช่างไร้ความรับผิดชอบจริง ๆ

หลินหงเหลือบมองมันแล้วบ่นพึมพำว่า “เห่าอะไรของแก ฉันกลับมาแล้วนี่ ก็แค่ออกไปเล่นแป๊บเดียวเอง จะให้ทำงานทั้งวันทั้งคืนได้ยังไง ถ้าฉันเหนื่อยตายไป แกจะได้ประโยชน์อะไรล่ะ”

ต้าหลิ่งจื่อหมอบอยู่บนตัวเก้งแล้วถอนหายใจ

“โอ๊ย ลุกไปสิ อย่ามาขวางฉันถลกหนัง”

หลินหงถลกหนังเก้งอย่างคล่องแคล่ว จากนั้นก็ขยำเนื้อเก้งกับเกลือหยาบให้ทั่ว แล้วแขวนไว้เหนือเตาให้รมควัน ก่อนเริ่มทำอาหาร วันนี้เธอทำไก่ฟ้าตุ๋นมันฝรั่ง แล้วยังแปะแป้งข้าวสาลีผสมข้าวโพดไว้รอบขอบหม้ออีกสองสามแผ่น ปิดฝาหม้อแล้วปรับเป็นไฟอ่อน เคี่ยวช้า ๆ

ไก่ฟ้าที่ล่าได้วันนี้เรียกว่าไก่ฟ้าหางลาย มีชื่อสามัญว่าเฟยหลง คำกล่าวที่ว่า ‘เนื้อมังกรบนฟ้า เนื้อลาบนดิน’ เนื้อมังกรที่พูดถึงก็คือเฟยหลงนี่เอง

เนื้อเฟยหลงตุ๋นกับมันฝรั่งมีรสชาติอร่อยเป็นพิเศษ กินคู่กับแป้งข้าวสาลีผสมข้าวโพดที่หอมกรอบแล้ว ทั้งคนทั้งหมาก็กินกันจนอิ่มท้อง ต้าหลิ่งจื่อยังเคี้ยวกระดูกจนแหลก เลียชามอาหารจนสะอาดเกลี้ยง ไม่เหลือทิ้งแม้แต่น้อย

หลังมื้ออาหาร หลินหงรวบรวมหนังสัตว์ที่ล่าได้ในช่วงหลายวันนี้มาไว้ด้วยกัน แล้วใช้แผ่นไม้ไผ่ขูดเศษเนื้อกับพังผืดออก พอจัดการเรียบร้อยก็เอาไปแช่น้ำสบู่ที่ริมแม่น้ำ ล้างหลายรอบจนสะอาด จากนั้นนำไปพาดบนราวให้สะเด็ดน้ำ เมื่อหนังแห้งสนิทแล้วค่อยฟอกตามวิธีโบราณ หรือก็คือ ‘ทำหนังให้สุก’ หนังขนสัตว์ที่ฟอกเสร็จแล้วพวกนี้เอาไปแลกธัญพืชได้ไม่น้อยเลย!

อากาศหนาวขึ้นเรื่อย ๆ ไม่รู้ว่าหิมะจะตกลงมาเมื่อไร ตอนนี้ต้องตัดฟืนกับออกล่าสัตว์ให้ได้มากที่สุด และเก็บเสบียงไว้เตรียมรับหน้าหนาว ไม่ใช่แค่ธัญพืช เนื้อสัตว์กับไข่เท่านั้น ของใช้ประจำวันสารพัดอย่างก็ต้องเตรียมไว้ให้มากด้วย จะได้ไม่ต้องลำบากเพราะขาดของใช้หลังหิมะตกหนักจนปิดทางขึ้นเขา

เมื่อนึกถึงความฝันที่คุณปู่มาฝากไว้ หลินหงจึงตั้งใจว่าหลังทำงานเสร็จจะเข้าไปสำรวจในถ้ำอีกครั้ง

เก็บข้าวของเรียบร้อยแล้ว หลินหงก็ลงกลอนรั้วไม้และกำชับให้ต้าหลิ่งจื่อเฝ้าอยู่หน้าประตู

เธอกดกลไกเปิดช่องด้านบนของถ้ำ วิ่งเร่งฝีเท้าไปสองสามก้าว เหยียบขอบเตียงเตาดิน แล้วทะยานตัวขึ้นไป

นี่เป็นครั้งที่สองที่เธอเข้ามา และยังคงมาคนเดียว ความรู้สึกประหม่าอย่างไม่มีเหตุผลผุดขึ้นมาอีกครั้ง หลินหงนึกถึงหน้าตาของคุณปู่ จุดตะเกียงน้ำมันให้สว่าง แล้วคุกเข่าคำนับไปทางด้านในถ้ำสามครั้ง

เมื่อลุกขึ้น เธอก็พบกล่องไม้จื่อถานอันประณีตใบบนชั้นวาง พอเปิดฝา บนปกสมุดบัญชีมีอักษรลี่ซูเขียนไว้อย่างเป็นระเบียบว่า 《บันทึกสืบทอดตระกูลหลิน》 ตัวอักษรหนักแน่นทรงพลัง ดูขรึมสง่างาม

หน้าแรกแนะนำประวัติพัฒนาการของตระกูลหลินกับบุคคลสำคัญในอดีตอย่างคร่าว ๆ ส่วนหน้าที่สองเป็นสารบัญ แบ่งหมวดตามทอง เงิน หยก เครื่องทองแดง เครื่องกระเบื้อง ภาพเขียนและอักษร ยาหายาก และของเบ็ดเตล็ด พร้อมระบุเลขหน้าไว้ชัดเจน

ตั้งแต่หน้าที่สองเป็นต้นไปก็เป็นรายการสิ่งของสะสมโดยละเอียด ของสะสมแต่ละหมวดมีประมาณ 10 หีบ ยกเว้นแท่งทองกับแท่งเงิน สิ่งของแต่ละชิ้นมีคำอธิบายสั้น ๆ ระบุหมายเลขหีบไว้ข้างรายการ เพื่อให้ค้นหาได้อย่างรวดเร็ว

หลินหงเปิดหีบหมายเลขหนึ่งดู ข้างในเรียงแท่งทองไว้อย่างเป็นระเบียบ ล้วนเป็นทองบริสุทธิ์หนักหนึ่งจินตามมาตรฐานทางการ ในแต่ละหีบมี 1,000 แท่ง แม้แสงจะสลัว แต่ก็ยังเห็นประกายทองระยิบระยับจนแสบตา ในหีบเงินก็มีแท่งเงินรูปแบบเดียวกัน

ในหีบเครื่องหยกกับเครื่องกระเบื้องมีขนสัตว์ปูรองหนา ๆ ของแต่ละชิ้นห่อและมัดด้วยหนังอย่างแน่นหนา เห็นได้ชัดว่าสิ่งของเหล่านี้มีมูลค่าสูงเพียงใด หลินหงหยิบขึ้นมาดูสองสามชิ้น หยกมีทั้งแบบเก่าแก่เรียบง่ายและแบบแกะสลักประณีต อายุของแต่ละชิ้นก็แตกต่างกันไป หลังดูเสร็จ เธอก็ห่อกลับให้เรียบร้อยแล้ววางคืนที่เดิม

ส่วนเครื่องทองแดงนั้นยิ่งน่าทึ่ง ในหีบเรียงภาชนะสำริดไว้เต็มแน่น มีทั้งติ่ง กุ่ย ลี่ จุน กู และอื่น ๆ รวบรวมไว้ครบทั้งภาชนะสำหรับดื่มสุรา ดื่มน้ำ กินเนื้อ และทำอาหาร

ของพวกนี้เป็นของสมัยราชวงศ์ซางกับโจว ไม่ใช่ของสัปดาห์ก่อนสักหน่อย แค่ชิ้นเดียวก็มีมูลค่าสูงลิบแล้ว!

หลินหงรีบใช้หนังห่อของเหล่านั้นอย่างระมัดระวัง แล้วนำกลับไปวางที่เดิม สิ่งของพวกนี้หากได้ออกสู่สายตาผู้คนในอนาคต คงเป็นสมบัติล้ำค่าประจำพิพิธภัณฑ์แน่

หลินหงตบอกตัวเองเบา ๆ “บรรพบุรุษทั้งหลาย หัวใจดวงน้อย ๆ ของฉันที่เพิ่งอายุ 12 ปี รับความตกใจแบบนี้ไม่ไหวหรอกนะ!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป