บทที่ 2
แม่สู่อุ้ม สวี่ฮุ่ยเฟินพูดอย่างหงุดหงิดว่า “หนักตรงไหนกัน เธอแข็งแรงจะตาย เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนเดียวสู้กับเด็กหนุ่มตั้งสี่คนก็ยังไม่แพ้ ถ้าไม่ใช่เพราะหัวแตกไปด้วย คนที่ผิดก็คงเป็นแม่เองนั่นแหละ”
มองแผลที่พันผ้าไว้บนหัวน้องสาว แล้วเห็นน้องสาวแอบกลอกตาใส่แม่เพราะคำพูดของอีกฝ่าย ลินจวนก็หลุดหัวเราะออกมา
เธอเดินเข้าไปลูบหัวน้องสาว “น้องเก่งกว่าพี่สามอีกนะ งูตัวนั้นพี่สามเอาไปตุ๋นแล้ว รอลุงเฉิงกับคนอื่น ๆ กลับมากินข้าว พี่สามจะตักให้ชามใหญ่ ๆ เลย”
เฉิงอิงดูดน้ำลายดังซู้ด น้ำลายแทบไหลออกมาแล้ว เธอได้กลิ่นหอมของแกงงูตุ๋นมานานแล้ว
อืม ถึงจะสู้หนึ่งต่อสี่จนหัวแตก เฉิงอิงก็ยังไม่ลืมเอาของที่ได้จากการต่อสู้กลับบ้าน
งูตัวนั้นเธอเป็นคนเจอและจัดการมันเอง ใครก็อย่าหวังจะแย่งอาหารจากมือเธอไปแม้แต่คำเดียว
ในบรรดาพี่สาวสองคน เฉิงอิงสนิทกับพี่สามที่สุด เพราะตั้งแต่เล็กพี่สามเป็นคนเลี้ยงดูเธอ ส่วนแม่สู่อุ้มก็ไม่สะดวกจะใช้ลูกเลี้ยงของตัวเอง
ในบรรดาพี่ชายสองคนก็เหมือนกัน หลักการเดียวกัน
แม่จะใช้ลูกแท้ ๆ ของตัวเองก็ไม่มีปัญหา แต่ถ้าคิดจะใช้ลูกเลี้ยงที่สามีทิ้งไว้ให้ ก็จะมีปัญหาตามมาอีกมากมาย
ยังดีที่เมื่อเกี่ยวข้องกับผลประโยชน์ แม่สู่อุ้มจะไม่ยอมให้ลูกของตัวเองเป็นฝ่ายถอย ทำไมต้องยอมด้วยล่ะ
ถึงเธอจะแต่งเข้าบ้านเฉิง แต่เงินเดือนที่ได้ก็แค่สูงกว่าของลุงเฉิงอยู่ไม่กี่หยวน ไม่เห็นจำเป็นต้องให้บ้านเฉิงช่วยเลี้ยงลูกของเธอเสียหน่อย
เพราะยึดหลักการแบบนี้ บ้านเฉิงจึงอยู่ร่วมกันอย่างสงบมาตลอดสิบกว่าปี แต่ช่วงนี้กลับไม่เหมือนเดิมแล้ว
แม่สู่อุ้มล้างมือแล้วเข้าไปในครัวทำอาหารเย็น ส่วนลินจวนก็ไม่ได้ว่าง เสื้อคลุมของน้องสาวสกปรกอีกแล้ว ต้องถอดออกมาซักทันที
ในครัวเหลือแค่แม่สู่อุ้มกับลินเหว่ย ลูกชายของเธอ ลินเหว่ยกระซิบปรึกษาแม่ว่า “แม่ ยกงานของแม่ให้เจี่ยนจื่อเถอะ ถ้าลูกสู้ไม่ไหวจริง ๆ ลูกก็ลงไปทำงานในชนบทเอง ผู้หญิงลงไปลำบากกว่าผู้ชายมาก ลูกเป็นผู้ชาย ลูกไม่กลัว”
พอได้ยินอย่างนั้น ดวงตาของแม่สู่อุ้มก็แดงขึ้นมา เรื่องนี้แหละที่ทำให้เธอปวดหัวที่สุดในช่วงหลายวันมานี้
ใครใช้ให้เธอกับสามีคนก่อนมีลูกแฝดสองคนเพศต่างกัน แถมดันมาเจอเรื่องนี้พร้อมกันพอดี
จากใจจริง แม่สู่อุ้มอยากให้ลูกทั้งสองคนอยู่กับเธอ
แต่เธอมีงานอยู่เพียงตำแหน่งเดียว ลินจวนกับลินเหว่ยจึงมีได้แค่คนเดียวที่จะรับช่วงงานต่อ
เพราะลินเหว่ยพูดมีเหตุผล เมื่อเทียบกับลูกชายแล้ว เธอยิ่งไม่วางใจให้ลูกสาวลงไปทำงานในชนบท นี่จึงเป็นเหตุให้ตอนนี้เธออดกลั้นน้ำตาไม่ไหว
แม่สู่อุ้มพูดว่า “รอก่อน ยังไม่ถึงกำหนดสุดท้าย ช่วงนี้พวกเราจะออกไปถามข่าวกันให้ทั่ว ดูว่าที่ไหนรับคนบ้าง ถ้าจัดหางานให้ลูกกับเจี่ยนจื่อได้ก่อนลงชนบทก็คงดีที่สุด”
ถ้าหาทางอื่นไม่ได้จริง ๆ ก็คงต้องให้ลูกชายลงไปทำงานในชนบทแล้ว
ลินเหว่ยรู้ดีว่านี่เป็นแค่การถ่วงเวลา ทุกวันนี้งานหายากขนาดไหน ถ้าหาง่ายจริง ก็คงไม่มีคนหนุ่มสาวว่างงานมากมายที่ต้องลงไปทำงานในชนบท
ตอนนี้ตำแหน่งงานทุกแห่งมีคนจับจองหมดแล้ว เหมือนหัวไชเท้าหนึ่งหัวต่อหนึ่งหลุม
ที่จริงยังมีอีกวิธีหนึ่ง คือรีบหาคู่ครองให้ลินจวนแล้วแต่งเธอออกไป
แต่จะหาครอบครัวดี ๆ ได้ทันในเวลาอันสั้นได้อย่างไร แม่สู่อุ้มเองก็ไม่อยากให้ลูกสาวต้องลำบากเพราะลูกชาย
พี่สามซักผ้าอยู่ข้างนอก ส่วนเฉิงอิงนั่งยอง ๆ อยู่ตรงประตู สูดกลิ่นหอมเข้าไปเต็มปอด
แม่ลูกในครัวไม่มีใครสังเกตเห็นเธอ เฉิงอิงจึงได้ยินทุกอย่าง
เฉิงอิงเท้าคาง ถอนหายใจอย่างจนปัญญา พี่สามกับพี่สี่ของเธอล้วนเป็นคนดี เธอก็ไม่อยากให้ใครคนใดคนหนึ่งต้องลงไปทำงานในชนบท
ส่วนพี่ใหญ่กับพี่รอง ถึงจะมีสายเลือดเดียวกับเธอครึ่งหนึ่ง แต่ก็ไม่ใช่ว่าเธอไม่อยากสนิทกับพวกเขา ที่แท้ทั้งสองคนต่างก็จับจ้องงานของแม่สู่อุ้มอยู่ แบบนี้มันถูกต้องตรงไหน
เฉิงอิงกลอกตาไปมา บางทีอาจถึงเวลาที่เธอจะได้แสดงฝีมือแล้ว
อาหารเย็นเสร็จแล้ว สมาชิกอีกสามคนของบ้านก็กลับมาพอดี
เพราะกลิ่นหอมของเนื้อ เฉิงเจี้ยนชางกับเฉิงเหมย์หัวจึงไม่แสดงสีหน้าบึ้งตึงในที่สุด
พอรู้ว่าเป็นแกงงูที่ทำจากงูซึ่งน้องสาวคนเล็กจับกลับมา ทั้งคู่ก็ถามไถ่อาการของน้องสาวด้วยความเป็นห่วง
เฉิงเฉียง หัวหน้าครอบครัว ได้ยินแม่สู่อุ้มเล่าเรื่องที่ลูกสาวทะเลาะวิวาท ก็ปวดหัวกับลูกสาวคนเล็กไม่น้อย
ลูกสาวคนเล็กเป็นพวกดื้อไม่ยอมเปลี่ยน ตั้งแต่เล็กก็พร้อมจะสู้กับคนอื่นเพื่อแย่งของกิน
แต่เรื่องนี้ก็โทษลูกสาวคนเล็กไม่ได้ ลูกสาวคนเล็กของบ้านเกิดมาก็เป็นตัวประหลาดอยู่แล้ว
ไม่ได้หมายความในแง่ร้าย แค่หมายถึงเธอเกิดมามีพละกำลังมหาศาล
แต่สิ่งที่มาคู่กันก็คือเธอกินจุยิ่งกว่าคนอื่น
แต่ยุคนี้เป็นยุคไหนกัน จะมีเสบียงพอให้ทุกคนกินอิ่มได้อย่างไร นี่จึงทำให้ลูกสาวคนเล็กหวงของกินเป็นพิเศษ
ของที่เธอยอมให้คนในครอบครัวกิน พวกเขาถึงจะได้กิน ไม่อย่างนั้นต่อให้เป็นคนในครอบครัวคิดจะแย่งของกินจากมือเธอไปสักคำ เธอก็สู้ไม่ถอยเหมือนกัน
เพราะแกงงูหม้อหนึ่ง มื้อเย็นนี้จึงมีเพียงเสียงกินข้าว ไม่มีใครพูดอะไรสักคำ
บ้านนี้มีลูกหลายคน กลัวว่าพวกเด็ก ๆ จะทะเลาะกันเพราะได้กินมากหรือน้อยกว่ากัน ของอร่อยอะไรที่มีในบ้าน พวกเขาจึงแบ่งให้เด็ก ๆ ไว้เรียบร้อยเสมอ
แต่เพราะงูเขียวลายดอกไม้เป็นของที่เฉิงอิงจับมา ส่วนของแกงงูในชามของเฉิงอิงจึงมีมากที่สุด
เฉิงอิงกินอย่างมีความสุขสุด ๆ ต่อให้หัวแตกเป็นแผลเพิ่มอีกสองแผล ก็ยังคุ้มกับแกงงูชามนี้
ตอนท้ายแม่สู่อุ้มยังตอกไข่สองฟองใส่ลงในแกงงู คนให้เข้ากัน แล้วโรยผักชีสับลงไปอีกกำมือ น้ำแกงยิ่งอร่อยขึ้นไปอีก ทุกคนกินจนไม่เงยหน้าขึ้นมา
แต่สิ่งที่ควรเกิดขึ้นก็ยังคงเกิดขึ้น หลังจากเฉิงเหมย์หัวล้างชามเสร็จกลับมา บ้านก็เริ่มวุ่นวายอีกครั้ง
เฉิงเหมย์หัวพูดว่า “พ่อ พ่ออยากเห็นฉันลงไปทำงานในชนบทจริง ๆ เหรอ วันนี้ฉันเจอหัวหน้าหวัง เธอถามฉันอีกแล้ว พ่อว่าฉันควรทำยังไงดี”
ไม่ใช่ลูกสาวของตัวเอง แม่สู่อุ้มจึงไม่มีปฏิกิริยาอะไรอยู่แล้ว ยังไงก็เป็นคำเดิม ไม่ว่าพวกเขาจะคิดหาทางไหน งานของเธอก็อย่าหวังว่าลูกเลี้ยงจะได้ไป
เฉิงเหมย์หัวพูดไปพูดมา น้ำตาก็ไหลพราก “ให้ฉันลงไปทำงานในชนบท สู้ให้ฉันตายไปเสียยังดีกว่า พ่อช่วยเห็นใจฉันบ้างเถอะ”
ที่จริงถ้าจะให้ครอบครัวคิดหาทางแก้ นอกจากงานของแม่เลี้ยงแล้วจะมีวิธีอื่นได้อย่างไร
หรือจะให้พ่อแท้ ๆ สละงานของตัวเองให้ พี่ชายของเธอต้องเป็นคนแรกที่ไม่ยอมแน่
เฉิงเหมย์หัวรู้ดีว่าไม่ควรคิดถึงงานของแม่เลี้ยง แต่พอใกล้ถึงกำหนดต้องลงชนบท จะมัวคิดมากไปทำไม
ยังไงก็ต้องเลือกระหว่างทำให้แม่เลี้ยงกับลูก ๆ ของแม่เลี้ยงไม่พอใจ หรือไม่ก็ลงไปลำบากในชนบทเอง
ถ้าต้องเลือกอย่างใดอย่างหนึ่ง เธอก็จะเลือกอย่างแรกโดยไม่ลังเล
เรื่องใหญ่แค่ไหนก็ยังไม่สำคัญเท่าอนาคตของตัวเอง
เฉิงเจี้ยนชางถลึงตาใส่น้องสาว แล้วพูดกับพ่อว่า “พ่อ หงสิ่วบอกว่า ถ้าไม่มีงานทำก็จะไม่แต่งเข้าบ้านเรา พ่อว่าเรื่องนี้จะเอายังไง”
นี่ก็จับจ้องงานที่โรงงานสิ่งทอของแม่สู่อุ้มเหมือนกัน อย่าว่าแต่แม่สู่อุ้มเลย ลินจวนกับลินเหว่ยได้ฟังก็แทบจะหัวเราะด้วยความโมโห
เห็นท่าทีของพี่น้องคู่นี้ที่ทำราวกับตนมีเหตุผลเต็มประดา เฉิงอิงก็กลอกตาใส่
เฉิงเฉียงถือว่าเป็นพ่อที่ใจดีกับลูก ไม่อย่างนั้นคงไม่ตามใจลูกทั้งสองคนจนเป็นแบบนี้ ช่วงนี้เฉิงเฉียงกลุ้มใจจนผมหงอกเพิ่มขึ้นไม่น้อย
เฉิงเฉียงเห็นสวี่ฮุ่ยเฟินทำหน้านิ่งไม่พูดไม่จา ก็รู้ว่าภรรยาไม่อยากยุ่งกับเรื่องนี้
เขาทำหน้าอมทุกข์แล้วพูดว่า “พ่อไม่มีความสามารถอะไร พวกแกมีปัญญาก็ไปจัดการกันเองเถอะ”
เห็นลูก ๆ ยังทำท่าจะพูดอะไรต่อ เฉิงเฉียงก็ว่า “ยังไงตอนนี้พ่อก็มีงานอยู่แค่งานเดียว ถ้าพวกแกสองคนจะรับช่วงต่อ ก็เตรียมตัวกินลมตะวันตกเฉียงเหนือกันทั้งบ้านไปเลย”
เฉิงเหมย์หัวพึมพำอย่างไม่ยินยอมว่า “ไม่ใช่ว่ายังมีงานของน้าอุ้มหรือไง”
ฟังดูเหมือนพึมพำเบา ๆ แต่ความจริงก็พูดให้แม่สู่อุ้มได้ยินนั่นแหละ แม่สู่อุ้มยังไม่ทันทำอะไร ลินเหว่ยก็เดือดขึ้นมาก่อน
เขาลุกพรวดขึ้นยืน พูดอย่างไม่พอใจว่า “งานของแม่ฉันยังมีฉันกับเจี่ยนจื่อรออยู่ ต่อให้ใครได้ก็ไม่มีทางถึงคิวพวกเธอสองคน เลิกคิดได้แล้ว”
ต่อให้เฉิงเหมย์หัวรู้ว่าตัวเองไม่มีเหตุผล แต่ตอนนี้เธอก็ไม่ยอมแพ้เด็ดขาด ร้องเสียงแหลมว่า “พ่อ ดูท่าทีของลินเหว่ยสิ นี่บ้านเฉิงของเรานะ เขาแซ่ลินแท้ ๆ กล้าตะคอกใส่ฉันแบบนี้ได้ยังไง”
สวี่ฮุ่ยเฟินโยนผ้าเช็ดมือในมือทิ้ง แล้วพูดอย่างโกรธจัดว่า “งานของฉันไม่ใช่บ้านเฉิงหามาให้ ถ้าบ้านเฉิงไม่ยินดี งั้นฉันก็จะพาเจี่ยนจื่อกับเสี่ยวเหว่ยออกจากบ้านเฉิงของพวกคุณไป ต่างคนต่างอยู่ก็แล้วกัน”
ตอนแรกที่ทั้งสองคนแต่งงานกัน ก็เพราะลูกของทั้งคู่ยังเล็ก จึงตกลงใช้ชีวิตร่วมกัน
ตอนนี้ลูก ๆ โตแล้ว จะแยกกันอยู่ก็ไม่ได้เป็นเรื่องใหญ่อะไร
เฉิงเฉียงร้องโอดครวญในใจ แล้วถลึงตาใส่เฉิงเหมย์หัวอย่างดุเดือด ช่วงเวลาที่ยากลำบากที่สุดผ่านไปแล้ว ตอนนี้เขากลัวจริง ๆ ว่าสวี่ฮุ่ยเฟินจะแยกทางกับเขา