ที่ฝากสมองไว้
ฝากเสร็จแล้วพี่น้องสูงขึ้น 1 เซนติเมตร
ไม่ชอบก็อย่าด่า
เสียงหนึ่งดังก้องขึ้นจากจักรวาลที่รู้จัก กลุ่มดาววัวม้า เนบิวลาเอ็ม 78 ระบบดาวฤกษ์แดงเหลือง และดาวสีคราม
“ใครแม่งลักพาตัวฉันมา?!”
กลิ่นผสมระหว่างสำลีเก่า ๆ กับยาสูบคุณภาพต่ำกรอกเข้าจมูกซ่งเสี่ยวลู่
แล้วก็ทำให้เขาสำลักจนตื่น
ซ่งเสี่ยวลู่สะดุ้งลืมตา หันมองรอบตัวเพื่อสำรวจสภาพแวดล้อม
คานบ้านถูกควันถ่านรมจนเหลืองดำ มีหลอดไฟไส้ทังสเตนแขวนอยู่อย่างเงียบเชียบ
ไม่ได้เปิดไฟ ก็แน่ล่ะ กลางวันแสก ๆ จะเปิดไฟทำไม เขากวาดตามองเฟอร์นิเจอร์เรียบง่ายในห้องอีกครั้ง
ข้างใต้ตัวเขา... ดูเหมือนเตียงดินแบบตงเป่ย? ปูด้วยฟูกผ้าหยาบที่ซักจนสีซีด ใครแม่งลักพาตัวฉันมาเนี่ย?
ที่นี่ไม่ใช่ห้องซอมซ่อของเขาซึ่งอัดแน่นไปด้วยฟิกเกอร์ มีคอมเกมมิงตั้งอยู่ และเปิดแอร์คุมอุณหภูมิไว้ที่ 25 องศา
ตอนนั้นเอง ซ่งเสี่ยวลู่ก็เริ่มปวดหัว
ความทรงจำของหนุ่มติดเกมจากปี 2026 ปะทะและหลอมรวมกับร่างอายุ 16 ปีของ “ซ่งเสี่ยวลู่” ในเมืองหลวงปี 1955 อย่างรุนแรง จนเส้นประสาทแทบฉีกขาด
เดิมทีซ่งเสี่ยวลู่เป็นวิศวกรเครื่องกลวัยหนุ่ม ตอนกลางคืนเขาเล่นเกมอยู่บ้าน แต่เพราะเพื่อนบ้านผู้หญิงชั้นบนส่งเสียงดังรบกวนตอนเขากำลังลงแรงก์ เขาเลยไปท้าดวลกับเธอ บอกว่าถ้าแพ้ก็ห้ามส่งเสียงดังตอนกลางคืนอีก
ท้ายที่สุดซ่งเสี่ยวลู่ได้แต่มองจอสีเทาด้วยสายตาเหม่อลอย ปากพึมพำไม่หยุดว่า “เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้ เธอต้องจ้างคนมาเล่นแทนแน่ ๆ ใช่แน่!”
เขามองคริสตัลกลางหุบเขาถูกเพื่อนบ้านสาวกดทำลายต่อหน้าต่อตา ด้วยความโมโหซ่งเสี่ยวลู่ก็เลยโมโหขึ้นมา
จากนั้นเหมือนเขาจะเข้าไปอยู่ในอุโมงค์กาลเวลา ลอยอยู่เหนือร่างชายคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายตัวเองมาก
แล้วชายคนนั้นก็ค่อย ๆ เลือนหายไป ความทรงจำของเขาแปรเปลี่ยนเป็นแสงดาวและเข้าสู่สมองของซ่งเสี่ยวลู่
ซ่งเสี่ยวลู่ได้รับความทรงจำของชายคนนั้น
ร่างกายของซ่งเสี่ยวลู่เองก็เริ่มกลับเป็นหนุ่มขึ้น จนกลายเป็นร่างของเด็กวัยสิบกว่า ๆ
ชายที่หายไปคนนั้นก็ชื่อซ่งเสี่ยวลู่เหมือนกัน
ผลสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายของซ่งเสี่ยวลู่ไม่ดีเอาเสียเลย โอกาสสอบเข้าโรงเรียนอาชีวะเรียกได้ว่าเป็นศูนย์ กระทั่งโรงเรียนมัธยมปลายก็ยังไม่มีหวัง
เขาทำให้ครอบครัวผิดหวัง จึงอารมณ์ไม่ดีและไปเที่ยวบ้านยายที่ชนบท แต่เมื่อไม่กี่วันก่อนดันกินยาผิด แล้วดื้อจะไปแกล้งลาของหมู่บ้าน สุดท้ายถูกลาที่โมโหเตะเข้าให้
เพราะโดนเตะ คนที่บ้านยายจึงรีบส่งเขากลับเข้าเมืองไปรักษา พอกลับจากโรงพยาบาล เขาก็จากไปแล้ว
เปิดทางให้ซ่งเสี่ยวลู่จากอนาคตเข้ายึดร่าง
ซ่งเสี่ยวลู่ยอมรับความจริงที่ว่าตัวเองเข้ายึดร่างคนอื่นแล้ว
...
“ซี๊ด... เจ็บฉิบหาย” ซ่งเสี่ยวลู่สูดปาก อยากงอตัวตามสัญชาตญาณ แต่กลับไปดึงแผลที่หลังซึ่งยังไม่หายสนิท จนเกิดความเจ็บปวดทึบ ๆ ขึ้นมา
ตอนกระเด็นออกไปแล้วตกพื้น ผิวหนังถูกหินบาดจนแสบไปหมด
ทำไมถึงได้แผลติดมาด้วยล่ะ?
ไม่เข้าใจเลย
ตอนนั้นมีเสียงดังมาจากนอกประตู ม่านประตูถูกแหวกออกด้วยมือใหญ่ที่ข้อกระดูกชัดและมีหนังด้านหนา ร่างสูงใหญ่ปรากฏขึ้นตรงกรอบประตู
ผมสั้นเกรียน คิ้วเข้ม ใบหน้าเหลี่ยม
สวมเครื่องแบบทหารเก่าที่ซักจนสีซีดไปบ้าง
ซ่งอี้ พี่ชายคนโตของร่างนี้ อายุ 28 ปี แต่งงานแล้ว ทำงานอยู่ฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงงานทอผ้า ก่อนหน้านี้เคยร่วมทัพข้ามแม่น้ำยาลู่เจียง ไปสมรภูมิเกาหลีและผ่านการเข่นฆ่ามาแล้ว พี่สะใภ้ใหญ่เป็นคนงานหญิงในโรงงานทอผ้า
“ตื่นแล้วเหรอ? นายนี่มันเก่งจริง ๆ โตขนาดนี้แล้วยังไปแกล้งลาเล่น แกล้งลาก็ว่าไปอย่าง ยังโดนลาเตะอีก” เสียงซ่งอี้ดังก้องในห้องเล็ก ๆ แฝงแววเยาะเย้ยเล็กน้อย
ซ่งอี้ก้าวไม่กี่ก้าวก็มาถึงข้างเตียงดิน โน้มตัวลงเล็กน้อย ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซ่งเสี่ยวลู่ ราวกับจะทะลุผิวหนังเข้าไปพิจารณาอะไรบางอย่าง “ยังเจ็บอยู่ไหม? หมอบอกว่าไม่โดนกระดูก แค่เนื้อหนังต้องเจ็บหน่อย”
ซ่งเสี่ยวลู่ใจเต้นระรัว เขาจะดูออกไหมนะ? พอคิดแล้วตื่นเต้น แผลที่หลังก็เหมือนจะยิ่งเจ็บขึ้น
ซ่งเสี่ยวลู่พยายามขยับกล้ามเนื้อใบหน้า พยายามเค้นรอยยิ้มที่เด็กอายุ 16 ควรมีออกมา “พะ...พี่ใหญ่ ดีขึ้นเยอะแล้ว แค่...ยังรู้สึกไม่ค่อยสบายตัวนิดหน่อย”
“อืม” ในที่สุดซ่งอี้ก็ตอบ ก่อนยืดตัวขึ้น “ตื่นแล้วก็ดี เดี๋ยวฉันอุ่นโจ๊กไว้ให้แล้ว อย่าลืมกินล่ะ ตอนบ่ายฉันยังต้องไปทำงาน”
“ได้”
“ย่าหลับกลางวันอยู่ ถ้าจะลุกก็อย่าโวยวายจนปลุกท่านล่ะ” ซ่งอี้กำชับอีกครั้ง
“รู้แล้ว”
จู่ ๆ ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวซ่งเสี่ยวลู่: แยกตัวออกไปให้ห่าง! ต้องย้ายออกไปอยู่ข้างนอก!
ในกลศึกสามสิบหกประการ หนีคือกลยุทธ์ที่ดีที่สุด!
ต้องรีบออกจากเขตอันตรายนี้เดี๋ยวนี้
ย้ายออกไปก่อนที่พวกเขาจะรู้ว่าเขาไม่ใช่ซ่งเสี่ยวลู่คนเดิมอีกต่อไป
ที่สำคัญคือกลัวตัวเองจะเผลอพูดละเมอออกมา ช่วงสั้น ๆ ยังพอแกล้งทำได้ แต่ถ้านานไปก็มีโอกาสโป๊ะแตก นิสัยหลายอย่างจากก่อนทะลุมิติคงแก้ยาก กลัวคนอื่นสังเกตเห็นพิรุธ
ถ้าออกไปอยู่ข้างนอกสักพัก ต่อให้พวกเขาสังเกตเห็นความผิดปกติ ก็ยังอ้างได้ว่าสภาพแวดล้อมเปลี่ยนไป คนเราก็เปลี่ยนแปลงกันได้
นอกจากพี่ใหญ่ที่เคยเป็นทหารลาดตระเวนแล้ว แม่คนนี้ เฉินซวงหง ก็เป็นนักบัญชีของโรงงานทอผ้าและเป็นคนฉลาดหลักแหลม หากต้องอยู่ร่วมกับครอบครัวทั้งบ้านแล้วถูกจับได้ว่ามีอะไรผิดปกติคงแย่แน่
ยุคนี้คนเชื่อเรื่องงมงายกันมาก ถ้าพวกเขาจับพิรุธได้แล้วโวยวายว่าโดนผีเข้า เรื่องคงยุ่งใหญ่
ก่อนที่ซ่งอี้จะหันหลังเดินจากไป
“พี่ใหญ่!” จู่ ๆ ซ่งเสี่ยวลู่ก็เงยหน้าขึ้น เสียงดังขึ้นเล็กน้อย แถมยังฟังดูประจบอยู่บ้าง “แหะ ๆ... ผมสอบเข้าโรงเรียนมัธยมปลายไม่ได้แล้ว งานที่จัดสรรให้ก็ไม่รู้จะได้ไปลงที่ไหน พี่ช่วยหาทางให้ผมไปเขตตงเฉิงได้ไหม?”
ตอนนั้นคนที่เรียนจบมัธยมต้นยังได้รับการจัดสรรงาน รุ่นนี้เป็นรุ่นสุดท้ายที่เด็กจบมัธยมต้นจะได้รับการจัดสรรงาน เพียงแต่งานที่ได้ไม่ค่อยดีนัก
ซ่งอี้ชะงักไป “หืม?”
ซ่งเสี่ยวลู่รีบพูดรวดเดียว เอาคำอธิบายที่เพิ่งคิดได้ท่ามกลางความวุ่นวายออกมาหมด “พี่ดูสิ ผมก็เรียนจบมัธยมต้นแล้ว พี่กับพี่รองก็มีงานดี ๆ ทำกันทั้งคู่ แถมสร้างครอบครัวกันแล้ว พ่อเป็นหัวหน้าหน่วยในโรงงาน แม่เป็นนักบัญชี ถ้าช่วยจัดหางานให้ผมก็น่าจะได้แน่! ผมอยากไปทำงาน อยากเลี้ยงตัวเอง”
พูดจบในลมหายใจเดียว เขาก็จ้องซ่งอี้
สีหน้าซ่งอี้แทบไม่เปลี่ยน มีเพียงสายตาที่ลึกล้ำขึ้น เขากวาดตามองใบหน้าซ่งเสี่ยวลู่หลายรอบ ราวกับกำลังประเมินว่าคำพูดนี้จริงแค่ไหน และซ่อนเจตนาอะไรไว้เบื้องหลัง
เห็นสายตาเฉียบคมของซ่งอี้แล้ว ซ่งเสี่ยวลู่ก็ได้แต่ร้องในใจว่ายากชะมัด! สมกับเป็นอดีตทหารลาดตระเวนจริง ๆ!
ที่กลัวที่สุดคือจู่ ๆ บรรยากาศก็เงียบกริบ... กลัวที่สุดเลย...
ผ่านไปครู่ใหญ่ ซ่งอี้ถึงค่อย ๆ เปิดปาก น้ำเสียงฟังไม่ออกว่ามีอะไรผิดปกติ “ตกมาทีเดียว กล้าขึ้นเลยหรือสมองกระทบกระเทือนจนเพี้ยน? ไม่ไหวก็เรียนซ้ำอีกปีสิ ที่บ้านไม่ได้ส่งไม่ไห้สักหน่อย”
ซ่งเสี่ยวลู่คอแห้งผาก ไม่กล้าต่อปากต่อคำ ได้แต่มองเขาตาละห้อย
“ต่อให้หางานก็หาที่เขตซีเฉิงสิ อยู่เขตซีเฉิงคนในบ้านยังดูแลกันได้ แล้วจะวิ่งไปเขตตงเฉิงทำไม?” ซ่งอี้ถามอย่างสงสัย
“เอ่อ... ก็ผมเบื่อเขตซีเฉิงแล้ว อยากออกไปดูโลกในยุทธภพของเขตตงเฉิงบ้าง ฮ่า ๆ” ซ่งเสี่ยวลู่ตอบอย่างกระอักกระอ่วน พลางหัวเราะกลบเกลื่อน
“อย่ามาพูดเหลวไหล งานให้น่ะช่วยจัดการได้ไม่ยาก แต่ฉันตัดสินใจเองไม่ได้ รอพ่อแม่กลับมาตอนเย็นแล้วค่อยตัดสินใจว่าจะให้เรียนซ้ำหรือไปทำงาน เอาละ ฉันต้องไปทำงานแล้วนะ เที่ยงนี้แวะกลับมาก็เพราะอยากดูว่านายตื่นหรือยัง”
“ได้ พี่ไปดี ๆ ละ” ซ่งเสี่ยวลู่นอนลง เอามือรองศีรษะ แล้วพูดเนิบ ๆ
หลังซ่งอี้จากไป ซ่งเสี่ยวลู่ก็ลุกขึ้นมากินอาหาร พลางเริ่มทบทวนความสัมพันธ์ของคนในบ้าน
ครอบครัวนี้มีย่าอายุ 80 ปี
พ่อชื่อซ่งต้าพ้าว อายุ 51 ปี เป็นหัวหน้าหน่วยในโรงงานทอผ้า
แม่ชื่อเฉินซวงหง อายุ 48 ปี เป็นนักบัญชีของโรงงานทอผ้า
พี่ใหญ่ซ่งอี้ อายุ 28 ปี เป็นรองหัวหน้าฝ่ายรักษาความปลอดภัยของโรงงานทอผ้า เพราะเข้ากองทัพจึงแต่งงานช้า กลับจากปลดประจำการแล้วถึงได้แต่งงาน
พี่รองซ่งเหวิน อายุ 25 ปี เป็นคนงานธรรมดาในโรงงานซีอิ๊ว
พี่สะใภ้ทั้งสองเป็นคนงานหญิงในโรงงานทอผ้า แม่เป็นคนช่วยแนะนำให้
แม่คนนี้คอยกวาดสาวสวยในโรงงานเข้าบ้านหมดเลยแฮะ
ตัวเอก ซ่งเสี่ยวลู่ อายุ 16 ปี เด็กดวงซวยคนหนึ่ง
น้องสาวซ่งเสี่ยวหลิง อายุ 10 ปี เป็นนักเรียนประถมตัวน้อย
พ่อมีพี่ชายแท้ ๆ อยู่คนหนึ่ง เป็นลุงใหญ่ชื่อซ่งหั่วเฉียง อยู่มณฑลฝูเจี้ยน ไม่ได้ติดต่อกันมานานแล้ว ไม่รู้ว่าเป็นยังไงบ้าง ยังไงซะเขาก็ไม่เคยเจอเลย
บ้านตระกูลซ่งอยู่ในลานส่วนตัวแห่งหนึ่งของเขตซีเฉิง ไม่ใช่บ้านลานสี่ประสานแบบดั้งเดิม แต่เป็นลานร้างที่ซ่งต้าพ้าวผู้เป็นพ่อซื้อมาแล้วสร้างบ้านขึ้นเอง มีเรือนหลัก 3 ห้อง ห้องปีกตะวันออก 3 ห้อง และห้องปีกตะวันตก 3 ห้อง สร้างห้องข้างเล็ก ๆ ไว้ทำครัวหนึ่งห้อง ไม่มีเรือนตรงข้ามและไม่มีห้องข้างอื่น
พี่ใหญ่แต่งงานแล้ว พักในห้องปีกตะวันออก 2 ห้อง ส่วนน้องสาวพักอีกห้องหนึ่ง
พี่รองก็แต่งงานแล้ว พักในห้องปีกตะวันตก 2 ห้อง ส่วนย่าพักอีกห้องหนึ่ง
ซ่งเสี่ยวลู่พักในห้องที่กั้นแบ่งจากเรือนหลัก ส่วนพ่อแม่พักเรือนหลัก 2 ห้อง
พูดตามตรง ถ้าไม่ย้ายออกไป ในอนาคตพี่น้องอาจมีเรื่องขัดแย้งกัน
แล้วพอแต่งงานจะไปอยู่ที่ไหนกัน? ห้องเดียวก็แทบพอให้คนคนเดียวอยู่แล้ว ไม่พอแน่นอน
ถึงจะเป็นห้องในเรือนหลัก แต่สำหรับซ่งเสี่ยวลู่ก็ยังเล็กอยู่ดี
เพราะก่อนทะลุมิติมา ซ่งเสี่ยวลู่อาศัยอยู่บ้านขนาด 120 ตารางเมตรคนเดียว