ชายหนุ่มคนนี้ทำให้ฉินเฟิงรู้สึกแปลกประหลาด ทั้งที่ดูอายุเพียงยี่สิบต้น ๆ แต่กลับไม่มีความหุนหันของคนหนุ่มสาวแม้แต่น้อย กลับให้ความรู้สึกราวกับทหารผ่านศึกที่กรำศึกมานาน
ฉินเฟิงผ่านร้อนผ่านหนาวในแวดวงธุรกิจมาหลายปี แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกถึงแรงกดดันจากชายหนุ่มคนหนึ่ง
หรือชายหนุ่มคนนี้จะเป็นยอดฝีมือเร้นกายจริง ๆ?
หากพลาดโอกาสนี้ไป คุณปู่ก็ไม่มีทางรอดแล้ว
คุณปู่ได้รับแจ้งว่ามีอาการวิกฤต โรงพยาบาลเองก็ไม่มีวิธีรักษาที่ดีกว่านี้แล้ว
ฉินเฟิงรีบก้าวเข้าไปหา “หนุ่มน้อย คุณช่วยพ่อผมได้จริงหรือ? ขอแค่ช่วยพ่อผมไว้ได้ ผมจะตอบแทนอย่างงาม”
“ได้” ลู่เฉิงหันไปทางพยาบาล “เอาเข็มเงินมาให้ผม อีกห้านาทีเขาก็ไม่มีทางรอดแล้ว”
พยาบาลชะงัก กะพริบตาคู่สวย มองลู่เฉิงอย่างสงสัย “คุณจะใช้เข็มเงิน...ช่วยคนเหรอ?”
แพทย์ที่อยู่ข้าง ๆ รีบห้าม “คุณฉิน อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหลเลยครับ อาการของคุณฉินผู้เฒ่าแบบนี้ ถ้ารีบส่งเข้าห้องฉุกเฉินก็ยังพอมีหวัง”
“มีหวังแค่ไหน รับประกันได้ไหม?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แพทย์ก็เงียบไป
“คุณฉินก็รู้ว่าการกู้ชีพแบบนี้...”
“พอแล้ว ผมไม่ฟังคำอธิบายของคุณ ในเมื่อพวกคุณไม่มีวิธีที่ดีกว่านี้ ก็ทำตามที่ผมบอก”
ฉินเฟิงโบกมือ ตัดบทแพทย์ทันที
“อย่าไปฟังเขาพูดเหลวไหล!” ชายหนุ่มคนหนึ่งเดินเร็ว ๆ มาจากทางเดินด้านหลัง
เขาสวมสูทสีดำ ผมสั้นดูคล่องแคล่ว
“คุณปู่เป็นพิษเย็นโจมตีหัวใจมาตลอด ก่อนหน้านี้ก็เคยกำเริบ ยิ่งไปกว่านั้นคุณปู่ยังเป็นหมอยาสูงวัยคนหนึ่งด้วย อารอง คุณคิดจะฝากชีวิตคุณปู่ไว้กับเขา เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำอย่างนั้นหรือ?”
แพทย์พยักหน้า “คุณฉินผู้เฒ่าป่วยเพราะพิษเย็นจริง แต่พิษเย็นจาก ‘ผงกัดกร่อนชีพจร’ ที่เขาพูดถึง ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน”
“อย่าไปฟังเขา คุณหมอ รีบพาเข้าไปกู้ชีพเดี๋ยวนี้”
พยาบาลกำลังจะเข็นคุณฉินผู้เฒ่าออกไป ลู่เฉิงก็พูดขึ้นอีกครั้ง “ไม่ทันแล้ว”
ทุกคนหันไปมองลู่เฉิง
แต่สายตาของลู่เฉิงกลับจับจ้องอยู่ที่ชายชรา
ในสายตาของคนอื่น ชายชราแค่เป็นโรคหลอดเลือดหัวใจกำเริบจนหมดสติไป
แต่ในสายตาของลู่เฉิง พิษในร่างของอีกฝ่ายกำลังแพร่กระจายอย่างรวดเร็ว
หากปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ชายชราอาจทนไม่ไหว
“ตอนนี้ต่อให้พวกคุณส่งเขาไปกู้ชีพก็ไม่มีประโยชน์แล้ว”
ลู่เฉิงกล่าว “ผมมีวิชาฝังเข็มที่ถอนพิษในร่างเขาได้ หลังจากนั้นค่อย ๆ พักฟื้นร่างกายก็พอ”
ชายหนุ่มหันกลับมาตวาดทันที “ตัวเองยังแทบเอาตัวไม่รอด ยังคิดจะฝังเข็มให้คุณปู่อีกเหรอ?”
ฉินเฟิงขมวดคิ้ว “ฉินจ่านป๋อ!”
ฉินจ่านป๋อหันไปมองเขา “อารอง ผมก็เป็นห่วงคุณปู่เหมือนกัน เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนคนนี้เป็นใคร จะให้ลงมือเพียงเพราะเขาบอกว่าคุณปู่ถูกพิษไม่ได้หรอกนะ?”
หญิงสาวที่ยืนเฝ้าอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ได้เข้าร่วมการโต้เถียงเมื่อครู่ แต่เมื่อเห็นคุณฉินผู้เฒ่าหมดสติไปโดยสิ้นเชิง จึงรีบถามขึ้น
“คุณหมอ คุณปู่ของฉันยังช่วยกลับมาได้จริง ๆ เหรอ?”
แพทย์เหลือบมองเครื่องติดตามสัญญาณชีพ “พวกเราจะพยายามให้เต็มที่ครับ”
ทุกคนรู้ดีว่าคำพูดนี้หมายความว่าอย่างไร
“น้องเว่ยหยาง เธอคงไม่เชื่อเขาหรอกใช่ไหม?”
ฉินเว่ยหยางเงยหน้าขึ้น มองฉินจ่านป๋อแล้วถามว่า “ตอนนี้ยังมีวิธีที่ดีกว่านี้ไหม?”
“ต่อให้เขามองออกจริง ๆ ว่าคุณปู่ถูกพิษ แล้วจะรับประกันได้หรือว่าจะช่วยคุณปู่กลับมาได้? มองออกกับรักษาได้เป็นคนละเรื่องกัน”
แพทย์หันไปมองลู่เฉิง “คุณเป็นหมอหรือครับ?”
“ไม่ใช่ บ้านผมเป็นหมอจีนมาหลายรุ่น”
แพทย์ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด
ฉินจ่านป๋อหน้าเคร่งลงทันที “อารองก็ได้ยินแล้วนี่ เขาไม่ใช่หมอด้วยซ้ำ ไม่รู้ไปเอาหมอบ้านนอกมาจากไหน คิดจะรักษาได้ยังไงถึงกล้าพูดจาโอหังแบบนี้”
สีหน้าของแพทย์ก็มืดครึ้มลง “คุณไม่มีใบประกอบวิชาชีพแพทย์ พวกเราจะปล่อยให้คุณฝังเข็มในโรงพยาบาลตามใจไม่ได้”
“หุบปาก!” ฉินเฟิงตวาดด้วยความโมโห
ลู่เฉิงคร้านจะเถียงกับพวกเขา ชะตาของคนอื่นก็ปล่อยให้เป็นไปตามนั้นเถอะ ด้วยฝีมือของเขา จะไปหาที่ทำเงินที่ไหนไม่ได้บ้าง?
เขาหันไปหาลู่จิ่งถัง “พ่อ เราไปกันเถอะ”
ลู่จิ่งถังได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจโล่งอก เขากลัวจริง ๆ ว่าลู่เฉิงจะเข้าไปช่วยคน
จากประสบการณ์นั่งตรวจรักษามาหลายปี อาการของชายชราคนนั้นหนักมาก ในเวลาแบบนี้ไม่ควรรับช่วงรักษาโดยพลการ
รถเข็นค่อย ๆ เคลื่อนออกไป
ฉินเฟิงรีบตามไป กัดฟันพูดว่า “ขอให้รอก่อน ผมขอร้องให้คุณช่วยชีวิตพ่อผมด้วย”
รถเข็นหยุดลง ลู่เฉิงมองชายวัยกลางคนที่มีสีหน้าร้อนรนอย่างจริงจัง
“ผมให้โอกาสพวกคุณไปแล้ว”
ฉินเฟิงค้อมคำนับอย่างนอบน้อม “ผมขอร้องคุณลู่ โปรดให้โอกาสผมอีกสักครั้ง ช่วยพ่อผมด้วย ผมจะซาบซึ้งบุญคุณอย่างยิ่ง”
เมื่อเห็นท่าทางของฉินเฟิง ลู่เฉิงก็นึกถึงช่วงหกปีที่เขาหมดสติไป พ่อของเขาคงเที่ยววิงวอนขอความช่วยเหลือไปทั่วแบบนี้เหมือนกัน
ลู่เฉิงโบกมือ ไม่คิดถือสาอะไรมาก
ถ้าพลังบำเพ็ญเพียรยังอยู่ พิษระดับนี้ก็เป็นแค่เรื่องเล็กน้อย
แต่ตอนนี้ร่างกายนี้อ่อนแอและพร่องอย่างหนัก แค่ลุกขึ้นยืนยังลำบาก หากจะถอนพิษให้หายขาดในพริบตาก็เป็นเรื่องยากจริง ๆ
“อารอง!” ฉินจ่านป๋อไม่พอใจขึ้นมาทันที เขาก้าวเข้าไปขวาง “อารองจะฝากความเป็นความตายของคุณปู่ไว้กับคนแปลกหน้าที่ไม่รู้จักจริง ๆ เหรอ? ดูสิ เขาเองยังนั่งรถเข็นอยู่เลย”
“แม้แต่โรงพยาบาลยังไม่กล้ารับรองว่าจะรักษาหาย แล้วเขามีสิทธิ์อะไรถึงกล้าพูดว่ามั่นใจเจ็ดส่วน”
“จู่ ๆ ก็โผล่มาแบบนี้ ใครจะไปรู้ว่าคิดจะทำอะไรกันแน่”
“พี่จ่านป๋อ เขาตรวจเสร็จแล้วก็อยู่ที่นี่มาตลอด คุณปู่เพิ่งมาทีหลัง จะมีแผนอะไรได้ยังไง?” ฉินเว่ยหยางช่วยพูดให้
“แล้วมันยังไงล่ะ ฉันไม่เห็นด้วย!”
เส้นเลือดตรงขมับของฉินเฟิงเต้นตุบ เขาตวาดเสียงดัง “พอได้แล้ว ฉินจ่านป๋อ บ้านนี้ยังไม่ถึงตาแกมาสั่งการ ถ้าพูดอีกคำเดียว ฉันจะไล่แกออกไปเดี๋ยวนี้!”
“หนุ่มน้อย คุณรักษาได้เลย ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นฉินเฟิงคนนี้จะรับผิดชอบเอง ผมจะไม่เอาเรื่องโรงพยาบาลหรือคุณ”
ฉินเฟิงนึกขึ้นได้ว่าปกติพ่อของเขาก็ชอบฝังเข็ม จึงหันไปถามผู้ช่วยที่อยู่ข้าง ๆ ทันที
“เข็มเงินชุดนั้นของคุณปู่อยู่ในหีบยาใช่ไหม?”
“ใช่ครับ” ผู้ช่วยพยักหน้า
เขารีบเปิดหีบไม้ ข้างในมียาสมุนไพรหลายชนิดและถุงใส่เข็มอยู่ด้วย
ฉินจ่านป๋อพุ่งเข้ามาทันที ยื่นมือกดหีบยาไว้ พร้อมขึ้นเสียงดังขึ้นหลายส่วน
“อารอง พวกคุณกำลังทำร้ายคุณปู่อยู่นะ!”
ฉินเฟิงมองฉินจ่านป๋อด้วยแววตาดุดัน
ฉินจ่านป๋อถึงเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองแสดงท่าทีรุนแรงเกินไป จึงชักมือกลับทันที
ฉินเว่ยหยางอดพูดไม่ได้ “พี่จ่านป๋อ ตอนนี้สถานการณ์ฉุกเฉินแล้ว เราทำได้แค่ลองดู พี่เอาแต่ขวางอยู่แบบนี้จะมีประโยชน์อะไร?”
ฉินเฟิงหรี่ตาลง “เว่ยหยาง เอาเข็มเงินให้เขา”
ฉินเว่ยหยางหยิบถุงใส่เข็มออกมา แล้วยื่นให้ลู่เฉิงที่นั่งอยู่บนรถเข็น
เมื่อเข้ามาใกล้ เธอจึงเห็นสภาพของลู่เฉิงชัด ๆ เขาผอมซูบ ใบหน้าซีดเซียวอย่างคนป่วย ทำให้เธออดเป็นห่วงไม่ได้
“คุณฝังเข็มได้จริง ๆ เหรอ?”
ลู่เฉิงไม่พูด เพียงมองเธอแวบหนึ่ง
“งั้นลองดูเถอะ ขอให้ช่วยคุณปู่กลับมาให้ได้นะ”
ฉินจ่านป๋อจ้องลู่เฉิง “ขอพูดไว้ก่อน ถ้าคุณปู่ผมเป็นอะไรขึ้นมา เรื่องนี้ไม่จบแน่”
“หุบปาก!” ฉินเฟิงก้าวเข้าไปตบหน้าเขาเต็มแรง “เพี๊ยะ”
ฉินจ่านป๋อหน้าแดง แต่ก็ไม่ได้เดินจากไป
“เสี่ยวเฉิง เราอย่าเข้าไปยุ่งเลยดีไหม?” ลู่จิ่งถังฟังมานาน ใจก็หวาดหวั่น
“ใช่ พวกเราอย่าเข้าไปยุ่งเลยดีกว่า” ลู่เสี่ยวลู่เห็นด้วย
“ไม่ต้องห่วง ผมมั่นใจ” ลู่เฉิงปลอบใจ
ที่เขายอมลงมือช่วย ย่อมมีเหตุผลของตัวเอง
เพิ่งกลับมายังโลกนี้ สภาพยากลำบากของครอบครัวก็ปรากฏอยู่ตรงหน้าแล้ว
พ่อขับแท็กซี่ ทั้งสุขภาพก็ไม่ดี ส่วนแม่ร้องไห้เพื่อเขาจนแทบตาบอด น้องสาวยิ่งต้องแบกรับแรงกดดันเพื่อครอบครัวนี้ไม่รู้เท่าไร
ตอนนี้เขาต้องรีบฟื้นฟูร่างกายและพลังบำเพ็ญเพียรให้เร็วที่สุด
สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องใช้เงิน
ครอบครัวตรงหน้าดูอย่างไรก็ร่ำรวยหรือมีฐานะสูงส่ง
หากช่วยชายชราไว้ได้ ก็จะได้สร้างบุญคุณต่อครอบครัวนี้
“พ่อ เข็นผมไปที”