บทที่ 25 ไท่จื่อที่ไม่เอาการเอางาน
จักรพรรดิจิ่งยืนค้างอยู่กับที่อย่างกระอักกระอ่วน
ถ้อยคำนี้ทำให้พระองค์ได้แนวคิดอยู่บ้าง ทว่าพอฟังเข้าหูแล้วกลับรู้สึกราวกับถูกหลอก
หลี่หยวนจ้าวตอบสนองอย่างรวดเร็ว ร้องขึ้นว่า “เช่นนั้นข้าเผาหนังสือทิ้งเสียตอนนี้เลย ไม่ยิ่งสบายใจกว่าหรือ!”
ฟางเจิ้งอีถอนหายใจ ตบบ่าจักรพรรดิจิ่งเบา ๆ
แล้วเอ่ยอย่างหนักอกหนักใจว่า “เหล่าหลี่ ความคิดของลูกชายท่านมีปัญหาเสียแล้ว! คิดจะเผาหนังสือ... ท่านดูสิ...”
“ไอ้ลูกอกตัญญู หุบปาก! ถึงคราวเจ้าออกความเห็นหรือ!”
“ปกติก็เอาใจเจ้ามากเกินไป บัดนี้ถึงกับคิดจะเผาหนังสือ!”
จักรพรรดิจิ่งตำหนิเสียงดัง ทว่าในใจกลับรู้สึกจนปัญญาอยู่หลายส่วน
เห็นได้ชัดว่าฟางเจิ้งอีไม่อยากพูดต่อแล้ว ที่แท้พูดไม่ออกหรือไม่อยากพูดกันแน่ พระองค์เองก็ยังตัดสินไม่ได้ชั่วขณะ
หลี่หยวนจ้าวปิดปากทันที จ้องจักรพรรดิจิ่งด้วยแววตาน้อยเนื้อต่ำใจ
ฟางเจิ้งอีหัวเราะฮ่า ๆ “พูดหนักไปแล้ว! พูดหนักไปแล้ว เหล่าหลี่ เด็ก ๆ ก็เป็นอย่างนี้แหละ!”
“ต่อไปห้ามเผาหนังสืออีกนะ! เล่นไฟเดี๋ยวฉี่รดที่นอน!”
หลี่หยวนจ้าวเบิกตากว้าง ใครเผาหนังสือกัน! พูดสู้ข้าไม่ได้ก็ไปฟ้องลับหลังหรือ!
เป็นคนให้มันดี ๆ หน่อย! เสียดายที่ก่อนหน้านี้ข้ายังคิดว่าเจ้าไม่เลว ที่แท้ก็เป็นคนสารเลว!
จากนั้นหลี่หยวนจ้าวก็ปิดปากเงียบ ไม่พูดอะไรอีก
ทุกคนเดินเล่นบนถนนต่อไป เพียงแต่สองคนด้านหน้าสนทนากันอย่างออกรส ส่วนหนึ่งแก่หนึ่งหนุ่มด้านหลังกลับก้มหน้าเม้มปากแน่น
ภาพเช่นนี้ดูแปลกประหลาดไม่น้อย จนคนเดินถนนพากันเหลียวมองอยู่บ่อยครั้ง
.......................
เวลาครึ่งวัน ทุกคนก็เดินเที่ยวอำเภอเถาหยวนไปเกือบครึ่งหนึ่งแล้ว