บทที่ 18 ฝ่าบาท ไท่จื่อถูกแขวนไว้สามวันแล้ว
“ฝ่าบาท บ่าวเพิ่งได้รับข่าวมา ชาชุดนั้นขายหมดแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
กัวเทียนหย่างยืนอยู่ข้างจักรพรรดิจิ่ง ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความยินดี!
“เหตุใดจึงขายหมดภายในสามวัน! ข้าไม่ได้บอกให้จำกัดจำนวนสินค้าที่ปล่อยขายหรือ!”
จักรพรรดิจิ่งทรงกริ้วอยู่บ้าง ขายเร็วเกินไปจนพระองค์ยังไม่ทันได้เสด็จไปอำเภอเถาหยวนเพื่อซื้อของ สินค้าในมือก็หมดเสียแล้ว
เดิมทีทรงคิดจะค่อย ๆ ขาย รอจนเสด็จไปถึงเถาหยวนแล้วค่อยส่งกัวเทียนหย่างกลับมาซื้อของมาเติม
แต่ตอนนี้กลับเกิดช่วงที่ไม่มีสินค้าให้ขายขึ้นมาเสียแล้ว
“ขายได้เงินมาเท่าใด?”
แม้จะได้ยินน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ของจักรพรรดิจิ่ง กัวเทียนหย่างก็ยังยิ้มบาง ๆ แล้วตอบว่า
“บ่าวสมควรตายพ่ะย่ะค่ะ ที่จริงยอดขายร้อนแรงเกินคาด บ่าวจึงอดใจไม่ไหว พ่อค้าหุ่นเช่าที่บ่าวจัดเตรียมไว้ต่างก็ขึ้นราคากันสูงลิ่ว อีกทั้งสินค้ายังไม่พอขาย! ตระกูลใหญ่หลายตระกูลต่างแย่งกันซื้อ ถึงกับอยากซื้อครั้งละสิบกว่ายี่สิบชั่ง!”
“ตลอดสามวันนี้ขายได้เงินหนึ่งหมื่นสามพันสองร้อยตำลึงกว่า หักค่าซื้อร้าน ค่าจัดหาคนงาน และค่าใช้จ่ายในการซื้อสินค้าแล้ว คงเหลือหนึ่งหมื่นห้าร้อยตำลึงพ่ะย่ะค่ะ!”
“!!! หนึ่งหมื่นห้าร้อยตำลึง! หนึ่งหมื่นห้าร้อยตำลึง... ทรัพย์ส่วนพระองค์กลับมาแล้ว... ข้าจะซื้อเพิ่มอีกสองพันชั่ง... รีบไปเถาหยวนเดี๋ยวนี้!”
ดวงตาของจักรพรรดิจิ่งแดงก่ำขึ้นทันที พระองค์ลุกพรวดขึ้นแล้วเดินวนไปมาอยู่กับที่ ปากก็พึมพำไม่หยุด
กัวเทียนหย่างมองจักรพรรดิจิ่งพลางยิ้ม ภารกิจคราวนี้ของตนสำเร็จงดงามยิ่ง! ต่อให้ขายหมดก่อนกำหนด ฝ่าบาทก็ไม่มีทางจับผิดได้แน่นอน