บทที่ 15 สมบัติของบุรุษ ความพิโรธของฮ่องเต้
งานในวังย่อมมีประสิทธิภาพสูงเป็นธรรมดา
กัวเทียนหย่างใช้เวลาเพียงครึ่งวันก็สั่งให้ลูกน้องหาทำเล ปรับปรุงหน้าร้าน และจัดหาแจกันกระเบื้องเคลือบงดงามสำเร็จรูปมาหลายสิบใบได้แล้ว
ทำเลนั้นย่อมยอดเยี่ยม อยู่ในย่านที่เหล่าคหบดีในเมืองหลวงพำนักกันหนาแน่น
ป้ายร้านถูกติดขึ้นอย่างโดดเด่น ตัดขั้นตอนยุ่งยากอื่น ๆ ทิ้งไปทั้งหมด
รุ่งขึ้น ยามว่าราชการเช้า
เหล่าขุนนางมารวมตัวกันหน้าพระลานมหาปราสาท กัวเทียนหย่างจงใจอ้อมมาเดินผ่านหน้าหมู่ขุนนาง
ในมือหิ้วถาดใบหนึ่ง บนนั้นมีกาน้ำชาใส ฝาหม้อเปิดแง้มอยู่
เมื่อเห็นขันทีกัวเดินเตาะแตะมาจากที่ไกล เหล่าขุนนางต่างมองหน้ากันไปมา
ปกติขันทีกัวมักปรากฏตัวพร้อมองค์จักรพรรดิ แล้วเหตุใดวันนี้จึงเดินผ่านหน้าพระลานมหาปราสาทมาเองเล่า
กัวเทียนหย่างเดินเข้าใกล้ฝูงชน ฝีเท้าค่อย ๆ ช้าลง...
หลี่เหยียนซงถามอย่างสงสัยว่า “ขันทีกัว เหตุใดวันนี้ท่านจึงมาคนเดียวเล่า? ฝ่าบาทอยู่ที่ใด?”
ดวงตากัวเทียนหย่างเป็นประกาย รีบยกถาดน้ำชาเข้าไปหา
“ใต้เท้าหลี่ วันนี้ข้าน้อยตั้งใจไปเตรียมน้ำชาให้ฝ่าบาทโดยเฉพาะ ฝ่าบาทจะเสด็จมาทีหลังขอรับ”
น้ำชา? ของอย่างนี้ยังต้องเตรียมเป็นพิเศษด้วยหรือ? ก่อนหน้านี้เวลาเข้าเฝ้าก็ไม่เคยมีเรื่องเช่นนี้นี่นา
หลายคนเริ่มฉงนใจ ขณะเดียวกันก็ได้กลิ่นหอมสดชื่นละมุนจาง ๆ
พวกเขาเผลอขยับเท้าเข้ามาโดยไม่รู้ตัว สายตาจับจ้องไปยังของในมือกัวเทียนหย่าง
หลี่เหยียนซงถามอย่างสงสัยว่า “เอ๋? ขันทีกัว ชานี่คือชาอะไรหรือ? สีน้ำชาใสสะอาด กลิ่นหอมยาวนาน ก่อนหน้านี้เหตุใดข้าจึงไม่เคยเห็นฝ่าบาทดื่ม?”
มาแล้ว! รอให้ท่านถามอยู่นี่แหละ! กัวเทียนหย่างยินดีอยู่ในใจ
จากนั้นก็กล่าวเสียงดังว่า “ชานี้ฝ่าบาททรงพบโดยบังเอิญในร้านชาแห่งหนึ่งในเมืองหลวงเมื่อไม่กี่วันก่อนขอรับ”
“ชานี้มีรสชาติสดชื่นละมุน ดื่มแล้วช่วยให้กระปรี้กระเปร่าและมีเรี่ยวแรง ฝ่าบาททรงลองเพียงครั้งเดียวก็โปรดปราน”