บทที่ 13 เจ้าสัตว์เดรัจฉาน! ข้าจะเฆี่ยนเจ้าให้ตาย!
ครู่หนึ่งต่อมา หลี่หยวนจ้าวก็มาถึงอุทยานหลวงอย่างระมัดระวัง ด้านหลังมีหลิวจินเดินตามมาหอบหายใจไม่หยุด
จักรพรรดิจิ่งค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นหลี่หยวนจ้าวอ้วนขึ้นมารอบหนึ่ง ใบหน้าดูไร้เดียงสา
เจ้าลูกอกตัญญูผู้นี้ก็เป็นเช่นนี้เสมอ! ปกติกล้าหาญบ้าบิ่น ไม่เกรงฟ้าไม่เกรงดิน แต่พอได้ยินว่าจะถูกลงโทษก็ทำหน้าตาน่าสงสาร ราวกับตนเองเป็นฝ่ายได้รับความอยุติธรรมอย่างใหญ่หลวง
ที่ผ่านมา ข้าเอ็นดูไท่จื่อมากเกินไป กลอุบายนี้จึงใช้ได้ทุกครั้ง
แต่ครานี้...ไม่เหมือนเดิมแล้ว! ไท่จื่อรับราชการแทนแผ่นดินอยู่แท้ ๆ ยังกล้าก่อเรื่องวุ่นวายเช่นนี้อีก! หากยังตามใจต่อไป มิกลายเป็นว่าก่อฟ้าพลิกแผ่นดินหรือ!?
หลิวจินยิ่งน่าเวทนากว่าเดิม ขาทั้งสองข้างสั่นพั่บ ๆ น้ำตาคลออยู่ในเบ้าตา ราวกับประเดี๋ยวเดียวก็จะไหลพรั่งพรูออกมา
จักรพรรดิจิ่งยังคงเงียบงัน เพียงจ้องคนทั้งสองด้วยสายตาเย็นชา
หลี่หยวนจ้าวยิ้มแห้ง ๆ กลืนน้ำลายลงคออย่างแรง แล้วก้มหน้าลง
หลิวจินก็คุกเข่าอยู่กับพื้น ก้มหน้าต่ำจนแทบจะมุดลงไปในรอยแยกบนพื้นดิน
ผ่านไปนานพอควร เมื่อยังไม่มีใครพูดอะไร หลี่หยวนจ้าวจึงค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นอย่างระมัดระวัง ทว่าสิ่งที่เห็นตรงหน้าก็ยังเป็นสายตาเปี่ยมจิตสังหารของจักรพรรดิจิ่ง
หลี่หยวนจ้าวคุกเข่าพรวดลงกับพื้น เอ่ยเสียงสั่นว่า “เสด็จพ่อ...ลูกสมควรตาย...”
ทั่วทั้งอุทยานหลวงเงียบจนน่ากลัว กระทั่งเสียงนกร้องก็ยังหายไป
เหลือเพียงเสียงหายใจหอบหนักของหลิวจินที่ดังขึ้นไม่ขาดสาย
หลี่หยวนจ้าวลอบด่าในใจ เจ้าหมอนี่หายใจเสียงดังถึงเพียงนี้เชียว! จะทำให้เปิ่นกงตกใจตายหรืออย่างไร!?
ผ่านไปอีกครู่ใหญ่ ในที่สุดจักรพรรดิจิ่งก็เอ่ยปาก ทว่ามิได้โกรธเกรี้ยวอย่างที่คาด กลับตรัสอย่างสงบนิ่งว่า “ไท่จื่ออยากเป็นแม่ทัพหรือ? ยังบอกอีกว่าเจิ้นแย่งความชอบในการศึกของเจ้าไป เช่นนั้นวันนี้เราสองคนมาประลองกันดู!”