หนิงชิงเหอสั่งบะหมี่หมูเส้นหนึ่งชามที่ร้านอาหารของรัฐ แล้วลงมือกิน ร้านอาหารของรัฐแห่งนี้คล้ายกับร้านที่เธอเคยแวะกินก่อนหน้านี้
ทุกคนต่างก้มหน้าก้มตากินข้าว บางครั้งก็ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันสองสามประโยค ซึ่งทำให้หนิงชิงเหอได้รับรางวัลเพิ่มขึ้นมา
เพียงกินอาหารหนึ่งมื้อที่ร้านอาหารของรัฐ หนิงชิงเหอก็ได้รับหมูตุ๋นน้ำแดง 10 ที่ บะหมี่เจ 20 ชาม ปลาอบซีอิ๊ว 10 ที่ ผัดผักกาดขาวใส่น้ำส้มสายชู ข้าวสวยเม็ดขาว 10 ชั่ง ผัดผักตามฤดูกาล 10 ที่ ซาลาเปาไส้หมู 100 ลูก และเกี๊ยว 100 ลูก
หลังจากกินมื้อเย็นเสร็จ หนิงชิงเหอก็เดินออกจากร้านอาหารของรัฐ
ตอนนั้นฟ้ายังไม่มืดสนิท บนถนนในเมืองมีคนเดินอยู่ไม่มากนัก
ชีวิตของชาวบ้านในยุคนี้เรียบง่าย วันคืนดำเนินไปอย่างซ้ำซากเป็นระเบียบ
พอคนงานทั่วไปเลิกงาน ส่วนใหญ่ก็กลับบ้านทันที ไม่ก็ทำอาหาร ซักผ้า จัดการงานบ้าน หรือดูแลลูก ไม่มีเวลาว่างสำหรับความบันเทิงอย่างอื่น
สถานที่เดียวในเมืองที่พอจะเรียกว่าเป็นแหล่งบันเทิงได้ก็คือโรงหนังของรัฐริมถนน
หนิงชิงเหอเดินไปตามถนนช้า ๆ ก่อนหยุดยืนวนเวียนอยู่หน้าโรงหนังครู่หนึ่ง
กำแพงด้านนอกโรงหนังติดโปสเตอร์เก่า ๆ ไว้ หน้าประตูมีม้านั่งไม้ตัวยาววางอยู่หลายตัว นาน ๆ ครั้งจึงจะมีคนเดินผ่านมาซื้อตั๋วเข้าไปดู
หนังที่ฉายได้ในโรงหนังตอนนี้มีไม่กี่ประเภท ดูวนไปวนมาก็มีแต่เนื้อหาเดิม ๆ
ส่วนใหญ่เป็นภาพยนตร์สงครามยุคเก่า งิ้วต้นแบบ สารคดีแนวรักชาติ และภาพยนตร์เก่าจากต่างประเทศที่นำเข้ามาไม่กี่เรื่อง
เนื้อหาซ้ำซาก พล็อตก็แข็งทื่อ หนิงชิงเหอไม่มีความสนใจแม้แต่น้อย
เธอมองอยู่สองครั้งแล้วหันหลังจากไป