อสังหาริมทรัพย์งั้นเหรอ? หนิงชิงเหอรีบใช้จิตสำรวจดูทันที แล้วก็พบว่ามีโฉนดที่ดินเพิ่มขึ้นมาในมิติ ในนั้นระบุชื่อเจ้าของบ้านว่าเป็นเธอ หนิงชิงเหอ
หนิงชิงเหอดีใจจนหัวเราะออกมา บ้านในเมืองหลวงเชียวนะ ต่อไปที่ดินทุกตารางนิ้วจะมีค่ามหาศาล เธอกลายเป็นคนมีบ้านเป็นของตัวเองไปแล้วโดยไม่รู้ตัว
หนิงชิงเหอดีใจจนเผลอลืมว่าตัวเองกำลังกินบะหมี่อยู่ จึงสำลักขึ้นมาแล้วไออย่างแรง เสียงไอของเธอดังมากจนขัดจังหวะคุณยายที่กำลังคุยโวอยู่
ทุกคนหันมามองหนิงชิงเหอ เธอรู้สึกกระดากอายเล็กน้อย รีบดื่มน้ำไปอึกหนึ่งจึงค่อยรู้สึกดีขึ้น
คุณยายที่เป็นแม่สื่อเหลือบมองหนิงชิงเหอแวบหนึ่ง ก่อนจะพูดแนะนำต่อ
“ถ้าพวกเธอแต่งงานกัน บ้านเสี่ยวจางจะให้สินสอด 50 หยวน จักรยานหนึ่งคัน นาฬิกาข้อมือหนึ่งเรือน แล้วก็จักรเย็บผ้าหนึ่งเครื่อง”
「ติ๊ง ยินดีด้วย โฮสต์ได้รับเงิน 50 หยวน จักรยานหนึ่งคัน นาฬิกาข้อมือหนึ่งเรือน และจักรเย็บผ้าหนึ่งเครื่อง ระบบนำเข้าไปเก็บไว้ในมิติให้แล้ว」
หนิงชิงเหอดีใจแทบตาย ไม่คิดเลยว่าแค่กินอะไรสักหน่อยก็จะได้ของมากมายขนาดนี้
อีกด้านหนึ่ง หลังคุณยายพูดจบก็หันไปมองหญิงสาวที่ก้มหน้าเขินอายแล้วเอ่ยว่า
“เสี่ยวเฉิน เธอคิดว่ายังไงจ๊ะ? ป้ากล้าพูดเลยว่า ต่อให้หาไปทั่วสิบหมู่บ้านแปดหมู่บ้านแถวนี้ ก็ไม่มีหนุ่มคนไหนเงื่อนไขดีกว่าเสี่ยวจางแล้ว”
หนิงชิงเหอตั้งใจฟัง เรื่องดี ๆ แบบนี้มีอยู่จริงหรือ ทั้งงานดี ครอบครัวมีฐานะ แถมยังมีเงินอีก แล้วทำไมอีกฝ่ายไม่หาคู่ในเมืองหลวง แต่ต้องถ่อมาถึงเมืองไห่ด้วย