งานประจำที่มั่นคงเช่นนี้ หากปล่อยให้เสียเปล่าก็น่าเสียดายเกินไป เธอต้องรีบขายโควตางานที่ได้มาจากการสวมสิทธิ์นี้ต่อให้คนอื่น แล้วเปลี่ยนเป็นเงินสด
เช้าวันถัดมา ฟ้าเพิ่งสาง หนิงชิงเหอเก็บข้าวของอย่างง่าย ๆ แล้วออกจากบ้านตรงไปเคาะประตูบ้านหลิวกุ้ยเฟินซึ่งอยู่ติดกัน
หลิวกุ้ยเฟินเปิดประตูมาเห็นหนิงชิงเหอที่มาหาแต่เช้าตรู่ ก็รู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย
“ชิงเหอ? มาหาแต่เช้ามีธุระอะไรหรือจ๊ะ?”
หนิงชิงเหอเดินเข้าไปในบ้าน ก่อนเอ่ยยิ้ม ๆ
“ป้าคะ วันนี้หนูมาหาเพราะมีเรื่องอยากปรึกษาค่ะ หนูอยากถามว่า หลังจากเหวินเหวินเรียนจบแล้ว ได้งานเรียบร้อยหรือยังคะ?”
พอพูดถึงเรื่องงานของลูกสาว ใบหน้าหลิวกุ้ยเฟินก็เต็มไปด้วยความกังวล เธอถอนหายใจยาว
“ยังไม่ได้เลยจ้ะ ใกล้จะเรียนจบแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีงานเป็นหลักเป็นแหล่ง”
หากยังหางานไม่ได้ เหวินเหวินก็คงทำได้เพียงลงชนบทไปปักหลักทำงาน
ช่วงสองปีมานี้ ป้าก็ได้ยินข่าวคราวจากคนที่กลับมาจากชนบทอยู่ไม่น้อย ชีวิตที่นั่นลำบากมาก โดยเฉพาะผู้หญิง หากได้ลงชนบทไปแล้ว ส่วนใหญ่ก็ต้องติดแหง็กอยู่ที่นั่นไปตลอดชีวิต ไม่มีโอกาสกลับเข้าเมืองอีก
แต่ก็ช่วยไม่ได้ งานในยุคนี้มีจำกัด ใครได้ตำแหน่งไหนก็ยึดตำแหน่งนั้นไว้ ครอบครัวเราไม่มีเส้นสาย ไม่มีช่องทาง จะไปสู้กับคนอื่นได้อย่างไรล่ะ”
หนิงชิงเหอมองสีหน้ากลัดกลุ้มของอีกฝ่าย แล้วค่อย ๆ เอ่ยขึ้น
“ป้าคะ ป้าก็รู้ว่าพ่อทิ้งโควตางานในโรงงานเครื่องจักรไว้ให้หนูตำแหน่งหนึ่ง”
“แต่ซุนหงเหมยแอบแจ้งชื่อหนูให้ลงชนบทไปแล้ว หนูไปถามที่สำนักงานจัดการเยาวชนผู้มีการศึกษามาเรียบร้อย รายชื่อส่งขึ้นไปแล้ว แก้ไม่ได้ค่ะ”
“หนูคงไปทำงานไม่ได้อยู่แล้ว เก็บโควตานี้ไว้กับตัวก็เสียเปล่า หนูคิดว่าให้พี่เหวินเหวินรับช่วงงานนี้ต่อไปดีกว่าค่ะ แบบนี้พี่เหวินเหวินก็ไม่ต้องลงชนบทไปลำบาก”