หนิงชิงเหอจำได้ทันทีว่า ผู้ชายคนนี้คือคนที่พูดช่วยหญิงวัยกลางคนเมื่อครู่ ทั้งสองคนต้องเป็นพวกเดียวกันแน่
หนิงชิงเหอพุ่งเข้าไปก่อน คว้าข้อมือของผู้ชายคนนั้นไว้
ชายหนุ่มพยายามดิ้นให้หลุดสุดแรง แต่ไม่คิดว่าเด็กสาวตัวเล็ก ๆ อย่างหนิงชิงเหอจะมีแรงมากขนาดนั้น ไม่ว่าจะสะบัดอย่างไรก็ไม่หลุด
เขาโมโหจนล้วงมีดออกมาจากกระเป๋ากางเกง แล้วแทงใส่หนิงชิงเหอ
มีคนในฝูงชนเห็นเข้าก็ตกใจจนหลับตาปี๋ คิดว่าเด็กสาวคนนี้คงแย่แน่แล้ว
หนิงชิงเหอยกเท้าขึ้นอย่างรวดเร็ว เตะฉับเดียว มีดที่ชายคนนั้นเพิ่งชักออกมาก็กระเด็นไปไกล
เธอจัดการควบคุมตัวเขาได้อย่างรวดเร็ว ทุกคนเห็นเด็กสาวตัวเล็ก ๆ จัดการชายคนหนึ่งได้อย่างง่ายดาย ต่างพากันตกตะลึง
จากนั้นเสียงปรบมือดังกึกก้องราวกับฟ้าคำรามก็ดังขึ้นในฝูงชน
หนิงชิงเหอไม่มีเวลาสนใจเรื่องอื่น เธอพูดขึ้นว่า
“ทุกคนช่วยกันหน่อยค่ะ ผู้ชายคนนี้ก็เป็นพวกเดียวกับคนค้ามนุษย์เหมือนกัน”
ชายหนุ่มใจดีคนหนึ่งจึงเข้ามาช่วยหนิงชิงเหอจับตัวชายคนนั้นไว้
ซูเหยียนเพิ่งผ่านเรื่องราวทั้งหมดมา สีหน้าจึงยังซีดเผือด เห็นได้ชัดว่าเหตุการณ์เมื่อครู่ทำให้เธอตกใจมาก
หนิงชิงเหอพูดเสียงเบา
“ไม่ต้องกลัวนะ ไม่เป็นไรแล้ว เธอถูกจับไว้แล้ว”
ซูเหยียนเงยหน้ามองหนิงชิงเหอ ก่อนจะสะอื้นไห้ออกมา
“ขอบคุณนะ ถ้าไม่มีคุณ ฉันไม่รู้เลยว่าวันนี้จะถูกพาไปที่ไหน”
ไม่นานนัก เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากที่ไกล ๆ
เจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจ 2 นายรีบวิ่งเข้ามา แหวกฝูงชนแล้วเดินมาหยุดตรงกลาง