เซี่ยหลีมองแผ่นหลังของหนิงชิงเหอที่เดินจากไป แววตาฉายรอยยิ้มขึ้นวูบหนึ่ง
เมื่อครู่เขาเพิ่งลงจากเขา ก็เห็นโหวซานกำลังตามตอแยหนิงชิงเหอ พอเขากำลังจะเข้าไปช่วย ก็เห็นหนิงชิงเหอเตะโหวซานกระเด็น
ท่วงท่าของเธอคล่องแคล่วปราดเปรียว แถมยังออกแรงได้มาก เขาไม่คิดเลยว่าหญิงสาวตัวเล็กบอบบางอย่างหนิงชิงเหอจะมีเรี่ยวแรงมหาศาลถึงขนาดเตะผู้ชายโตเต็มวัยกระเด็นไปได้ไกลขนาดนั้น
ความอยากรู้อยากเห็นทำให้เขาหลบอยู่หลังต้นไม้คอยมอง หากหญิงสาวสู้ไม่ไหว เขาค่อยออกไปช่วย
ใครจะคิดว่าหนิงชิงเหอจัดการโหวซานได้อย่างง่ายดายในเวลาไม่กี่อึดใจ ทำให้เขาได้รู้จักหนิงชิงเหอในแง่มุมใหม่อีกด้าน
เมื่อเห็นหนิงชิงเหอเดินจากไป โหวซานก็เตรียมลุกกลับ
แต่เพิ่งยืนขึ้นได้ เขาก็รู้สึกเจ็บแปลบที่ท้ายทอย ก่อนจะหมดสติไปทั้งอย่างนั้น
เขาเป็นทหาร หน้าที่ของทหารคือปกป้องประชาชน แต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะปล่อยให้คนอย่างโหวซานที่ชอบรังแกผู้หญิงลอยนวล
เซี่ยหลีลากโหวซานไปแขวนไว้บนต้นไม้ แล้วยัดปากเขาไว้
จัดการทุกอย่างเสร็จ เซี่ยหลีก็หันหลังกลับไปยังจุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบท
หนิงชิงเหอกลับมาถึงจุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบท โดยไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากนั้นเลย
พอกลับมาถึง เธอก็ได้ยินว่าเจี่ยงรั่วหนานเป็นลม เธอถามซูเหยียนว่าเกิดอะไรขึ้น ซูเหยียนจึงเล่าให้ฟัง
「ฉันก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน ได้ยินแค่ว่าตอนเที่ยงวันนี้เจี่ยงรั่วหนานกับกู้เยี่ยนไม่รู้ว่าเป็นอะไร ถึงได้ทะเลาะกันขึ้นมา กู้เยี่ยนโมโหเลยกลับเข้าห้อง ตอนนั้นพวกเราอยู่ในห้อง ได้ยินเสียงของหนักล้มลง พอออกไปดูก็เห็นเจี่ยงรั่วหนานเป็นลมอยู่ในลานบ้าน