เจี่ยงรั่วหนานรู้สึกกระวนกระวายใจมาก
ปกติเธอเอาแต่ใจและงอแงได้เต็มที่ ทั้งยังเอาแต่ใจไร้เหตุผล ก็เพราะกู้เยี่ยนตามใจและคอยปกป้องเธอโดยไม่มีเงื่อนไข
เธอเองก็รู้ดีว่า หลังจากพ่อแม่ถูกส่งไปใช้แรงงานในชนบทแล้ว โอกาสที่พวกท่านจะได้กลับเข้าเมืองอีกคงริบหรี่เต็มที
กู้เยี่ยนคือความหวังเดียวที่เธอจะได้กลับเข้าเมือง
ขอแค่กู้เยี่ยนยังอยู่ข้างเธอ พ่อแม่ของตระกูลกู้ก็ไม่มีทางทอดทิ้งลูกชายตัวเอง กู้เยี่ยนต้องหาทางพาเธอกลับไปด้วยแน่
แต่ท่าทีเย็นชาของกู้เยี่ยนในตอนนี้ ทำให้เธอยิ่งรู้สึกไม่มั่นใจ
เจี่ยงรั่วหนานคิดทบทวนอยู่หลายตลบ สุดท้ายก็ตัดสินใจไปหากู้เยี่ยนก่อน
เธอขวางกู้เยี่ยนที่กำลังจะเข้าโรงนอน แล้วพูดขึ้นตรง ๆ
「กู้เยี่ยน ฉันมีเรื่องอยากปรึกษาคุณ หนิงชิงเหอกับซูเหยียนจะสร้างบ้านอยู่เองในหมู่บ้าน แล้วย้ายออกไปอยู่ข้างนอก พวกเราสร้างสักหลังด้วยดีไหม」
กู้เยี่ยนยังคงทำสิ่งที่ทำอยู่ ท่าทางเย็นชาไม่เปลี่ยน
「ไม่จำเป็น」
คำสั้น ๆ เพียงไม่กี่คำปฏิเสธเธออย่างตรงไปตรงมา
สีหน้าเจี่ยงรั่วหนานแข็งค้าง
「ทำไมถึงไม่จำเป็นล่ะ จุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบทมีคนเยอะแถมเสียงดัง สภาพแวดล้อมก็แย่ อยู่แล้วไม่สะดวกจะตาย ถ้าสร้างบ้านเองก็จะได้อยู่อย่างสงบสบาย ไม่ดีเหรอ」
กู้เยี่ยนเงยหน้ามองเธอ แววตาสงบนิ่งไร้ระลอก
「เราไม่จำเป็นต้องเสียเงินกับเรื่องนี้ อยู่ที่จุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบทดี ๆ ก็พอ ไม่จำเป็นต้องเอาเงินไปทิ้งเปล่า」
ความไม่สบายใจและความน้อยเนื้อต่ำใจที่เจี่ยงรั่วหนานเก็บกดมาหลายวันพลันพรั่งพรูขึ้นมา
「คนอื่นย้ายออกไปอยู่ข้างนอกกันได้ ทำไมพวกเราจะทำไม่ได้ หนิงชิงเหอพวกนั้นยังสร้างบ้านได้เลย พวกเราก็ทำได้เหมือนกัน」
กู้เยี่ยนมองเจี่ยงรั่วหนาน น้ำเสียงราบเรียบ