เมื่อได้ยินคำพูดของซูเหยียน หนิงชิงเหอก็เงยหน้ามองไปทางเจี่ยงรั่วหนานแวบหนึ่ง
“ใครจะไปรู้ล่ะ เรื่องของสองคนนั้น พวกเราอย่าไปยุ่งเลย”
ซูเหยียนพยักหน้า
“ก็จริง พวกเขาจะเป็นยังไงก็ไม่เกี่ยวกับเรา”
ซูเหยียนดึงแขนหนิงชิงเหออย่างอารมณ์ดี
“ชิงเหอ คืนนี้เราทำอะไรอร่อย ๆ กินกันดี”
หนิงชิงเหอยิ้มบาง ๆ
“รอถึงตอนเย็นแล้วเธอก็จะรู้เอง”
ช่วงบ่าย หนิงชิงเหอสับหมูจนละเอียด ปั้นเป็นก้อนกลม จากนั้นก็ปรุงไส้หมู ตั้งกระทะใส่น้ำมัน แล้วทอดลูกชิ้นให้ซูเหยียนกิน
กลิ่นหอมเข้มข้นของเนื้อหมูลอยออกไป เหล่าปัญญาชนรุ่นเก่าคนอื่น ๆ ในจุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบทได้กลิ่นแล้วต่างก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
ปกติพวกเขาแทบไม่ได้กินของมัน ๆ สักนิด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการใช้น้ำมันปริมาณมากทอดลูกชิ้นเลย
กลิ่นหอมลอยไปไกลขึ้นเรื่อย ๆ ท้องของทุกคนร้องโครกครากด้วยความหิว
โหวซาน ลูกชายของเฉียนชุ่ยเฟินในหมู่บ้าน บังเอิญเดินผ่านจุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบท จึงได้กลิ่นเนื้อหอม ๆ ลอยมาเป็นระลอก
เขาเดินตามกลิ่นเข้ามาในลานทันที แล้วก็เห็นหนิงชิงเหอกำลังทอดลูกชิ้นด้วยกระทะใบเล็กอยู่ใต้ขอบหน้าต่าง
ตอนแรกเขาจ้องแต่ลูกชิ้นในกระทะ ไม่ทันสังเกตตัวหนิงชิงเหอ
จนกระทั่งหนิงชิงเหอลุกขึ้นยืน โหวซานก็ถึงกับมองตาค้าง
ก่อนหน้านี้เขาเอาแต่เตร็ดเตร่อยู่ในอำเภอ แม้แต่ช่วงเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงก็ยังไม่กลับหมู่บ้าน จึงไม่รู้ว่ามีปัญญาชนกลุ่มใหม่ย้ายเข้ามาอยู่ที่จุดพัก
เมื่อเห็นหนิงชิงเหอที่หน้าตาสะสวยน่ารัก ความคิดชั่วร้ายก็ผุดขึ้นในใจโหวซานทันที
เขาก้าวฉับ ๆ เข้าไปขวางทางหนิงชิงเหอ
“สาวน้อย เธอเป็นปัญญาชนที่เพิ่งย้ายมาใหม่หรือ ชื่ออะไรล่ะ”