“งานที่พ่อทิ้งไว้ให้ฉันเป็นงานธุรการในสำนักงานนะ ถ้าคุณเอาไปแลกเป็นงานประจำที่เบากว่านี้ก็ไม่ใช่ว่าจะทำไม่ได้ แต่แม่คุณกลับปิดบัง คิดจะยกงานให้ซุนเชี่ยน ส่วนเรื่องเงินชดเชยก็ไม่ยอมบอกคุณ แค่คิดฉันก็รู้สึกแทนคุณแล้ว”
ซุนปิงได้ยินแล้วก็รู้ว่ายังมีเรื่องแบบนี้อีก เขาเดือดขึ้นมาทันที
“แม่ ที่ผู้หญิงคนนี้พูดเป็นเรื่องจริงเหรอ แม่จะยกงานกับเงินชดเชยให้ซุนเชี่ยนจริง ๆ เหรอ”
ตั้งแต่หนิงชิงเหอเริ่มพูด ซุนหงเหมยก็คิดในใจแล้วว่าท่าไม่ดี อยากห้ามก็ไม่ทันเสียแล้ว นึกไม่ถึงว่าหนิงชิงเหอจะพูดออกมาหมดทุกอย่าง
เธอมองลูกชายแล้วพูดว่า
“อย่าไปฟังผู้หญิงคนนี้พูดเหลวไหล ไม่มีเรื่องแบบนั้นสักหน่อย”
“ฉันไม่ได้พูดเหลวไหล ตอนนี้ทุกคนในแฟลตพักครอบครัวรู้กันหมดแล้วว่าแม่กับน้องสาวคุณกำลังคิดหาทางเอางานกับเงินชดเชยของฉันไป ถ้าไม่เชื่อก็ออกไปถามใครดูก็ได้”
หนิงชิงเหอรีบพูดแทรกทันที ไม่เปิดโอกาสให้ซุนหงเหมยได้ตั้งตัว
“แม่ เรื่องที่เธอพูดเป็นเรื่องจริงเหรอ”
แม้ซุนปิงจะถาม แต่ในน้ำเสียงกลับฟังดูมั่นใจอยู่แล้ว
“แม่ ทำไมถึงได้คิดไม่รอบคอบแบบนี้ ซุนเชี่ยนก็แค่ผู้หญิงคนหนึ่ง เดี๋ยวก็ต้องแต่งงานออกไป มีแต่ผมที่ดูแลแม่จนแก่เฒ่าได้ ถ้าแม่ยกงานให้เธอ ก็เท่ากับยกประโยชน์ให้บ้านคนอื่นไม่ใช่เหรอ”
“ลูก อย่าไปฟังเธอพูดเหลวไหล แม่วางแผนไว้แล้วว่าจะยกงานให้น้องสาว ส่วนเงินชดเชยให้ลูก ถึงตอนนั้นแม่จะฝากคนช่วยเปลี่ยนลูกให้เป็นพนักงานประจำด้วย ถ้าน้องไม่มีงานทำก็ต้องลงชนบท ถ้าไปอยู่ชนบทแล้ว น้องอาจไม่มีโอกาสกลับมาอีกเลยก็ได้”