เมื่อหัวหน้ากองผลิตพาชาวบ้านหลายคนขึ้นมาถึงบนเขา ก็เห็นหมูป่าตัวใหญ่ตัวหนึ่งนอนอยู่ข้างเซี่ยหลี
หัวของหมูป่าแตกเป็นแผล เลือดไหลซึมไม่หยุด ดูแล้วน่าจะหนักราว 300-400 ชั่ง
หัวหน้ากองผลิตเห็นดังนั้นก็ประหลาดใจมาก คิดไม่ถึงว่าเซี่ยหลีจะมีฝีมือถึงขนาดล่าหมูป่าตัวใหญ่เช่นนี้ได้
เขาสั่งให้ชาวบ้านช่วยกันหามหมูป่าลงจากเขา
ชาวบ้านที่เฝ้าอยู่ตรงเชิงเขาเห็นหมูป่าตัวใหญ่ ต่างก็พากันอุทานด้วยความตื่นตะลึง
“ปัญญาชนเซี่ยเก่งจริง ๆ คนเดียวก็ยังล่าหมูป่าตัวใหญ่ขนาดนี้ได้”
“นั่นสิ ปัญญาชนเซี่ยไม่เพียงหน้าตาดี ยังมีฝีมืออีกด้วย”
“ไม่รู้ว่าปัญญาชนเซี่ยมีแฟนหรือยังนะ?”
ดวงตาของชาวบ้านทุกคนเป็นประกายตื่นเต้น ตามกฎของหมู่บ้าน หากขึ้นเขาไปล่ากระต่ายป่าหรือไก่ป่า ก็ไม่ต้องนำมาส่ง แต่ถ้าล่าสัตว์ป่าตัวใหญ่อย่างหมูป่าได้ จะต้องส่งให้หมู่บ้าน
ดังนั้นหมูป่าที่เซี่ยหลีล่าได้จึงต้องส่งให้กองผลิต เมื่อส่งให้กองผลิตแล้ว ก็จะนำมาแบ่งกันได้ ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจได้แบ่งเนื้อไปบ้าง
หลังหามหมูป่าลงจากเขาแล้ว หัวหน้ากองผลิตก็เรียกชาวบ้านมารวมตัวกัน ตั้งหม้อใบใหญ่ข้างลานตากข้าว จัดการชำแหละและแบ่งเนื้อหมูป่ากันตรงนั้น จากนั้นก็ประกาศผ่านเครื่องกระจายเสียงของหมู่บ้าน ให้ทุกครัวเรือนมารวมตัวกันที่ลานตากข้าว
กองผลิตเฉียนจิ้นมีทั้งหมด 50 ครัวเรือน รวมประชากรกว่า 300 คน
หลังจัดการหมูป่าเรียบร้อยแล้ว ชั่งได้ 380 ชั่ง เพราะเซี่ยหลีกับหนิงชิงเหอเป็นคนพบมัน และเซี่ยหลีก็เป็นคนฆ่ามัน
หัวหน้ากองผลิตตัดสินใจแบ่งเนื้อให้เซี่ยหลี 30 ชั่ง และให้หนิงชิงเหอ 10 ชั่ง ส่วนที่เหลือจะแบ่งตามจำนวนคน ทุกคนจะได้คนละ 1 ชั่ง