สวี่เจียวเจียวได้ยินคำพูดของเซี่ยหลี หัวใจที่เกร็งเครียดมาตลอดก็คลายลงในที่สุด
เธอยิ้มมองคนที่อยู่ตรงข้าม ซึ่งเมื่อครู่ยังวางท่าหยิ่งผยอง
สีหน้าของเจี่ยงรั่วหนานเปลี่ยนเป็นไม่น่ามองอย่างเห็นได้ชัดทันทีที่ได้ยินเซี่ยหลีพูด
เธอหันไปมองเซี่ยหลี คล้ายอยากพูดแต่ก็ไม่พูด
“เซี่ยหลี ฉัน ฉัน...”
เธออึกอักอยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา เธอไม่มีสถานะอะไรที่จะไปบอกให้ผู้หญิงคนอื่นอยู่ห่างจากเซี่ยหลี
เธอกับเซี่ยหลีก็เป็นเพียงปัญญาชนที่อยู่จุดพักเดียวกันเท่านั้น
เหตุการณ์โต้เถียงยื้อยุดเมื่อครู่ กู้เยี่ยนที่เพิ่งกลับมาจากที่ทำการไปรษณีย์เห็นทั้งหมดพอดี
กู้เยี่ยนเพิ่งรู้สาเหตุที่แท้จริงว่าทำไมพ่อแม่ของเจี่ยงรั่วหนานถึงถูกส่งไปอยู่ชนบท พวกเขาอาจไม่มีวันได้กลับมาอีกแล้ว
เขารู้สึกสมองปั่นป่วนไปหมด
ตอนนี้เขายังเห็นกับตาว่าเจี่ยงรั่วหนานทะเลาะกับคนอื่นเพื่อเซี่ยหลี แสดงท่าทางหึงหวงออกมาอย่างชัดเจน ในใจเขาจึงรู้สึกสับสนปนเปกันไปหมด
คำพูดก่อนหน้านี้ของแม่กู้ดังก้องซ้ำไปซ้ำมาในหู
【เจี่ยงรั่วหนานไม่ได้ชอบลูก!】
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ในใจเขาก็ขมขื่น เจี่ยงรั่วหนานไม่มีเขาอยู่ในใจจริง ๆ
แววตาของกู้เยี่ยนค่อย ๆ หม่นแสงลงทีละนิด
เวลานั้นเอง เจี่ยงรั่วหนานเหลือบเห็นกู้เยี่ยนยืนอยู่ไม่ไกล
เธอรีบวิ่งเข้าไปหาแล้วคว้ามือเขาไว้
“กู้เยี่ยน ดูสิ พวกเขารังแกฉัน”
ถ้าเป็นเมื่อก่อน กู้เยี่ยนคงปกป้องเธอทันที
แต่ครั้งนี้ สีหน้าของเขาสงบนิ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ดึงมือออกจากมือเธออย่างไร้ท่าที
“ฉันเห็นหมดแล้ว เธอเป็นฝ่ายเข้าไปยื้อยุดผู้หญิงคนนั้นก่อน”
เจี่ยงรั่วหนานเห็นสีหน้าเย็นชาของกู้เยี่ยน ก็รีบอธิบาย