หนิงชิงเหอพยักหน้า
“ฉันจะขึ้นเขาไปเก็บฟืนสักหน่อย”
“พี่สาวคนสวย อย่าเข้าไปในเขาลึกนะครับ ในป่าอันตราย”
ได้ยินคำเตือนของหนิวหวาจื่อ หนิงชิงเหอก็ยิ้มพลางลูบหัวเขาอีกครั้ง ก่อนมุ่งหน้าเข้าไปในป่า
วันนี้หนิงชิงเหอขึ้นเขา นอกจากจะลองเสี่ยงโชคหาอาหารป่าแล้ว การเก็บฟืนก็เป็นจุดประสงค์จริง ๆ ด้วย
เธอกับซูเหยียนแยกกันทำอาหารแล้ว ในมิติเก็บของของเธอมีหม้อเหล็ก แต่กลับไม่มีฟืน
ฟืนที่จุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบทเป็นของปัญญาชนรุ่นเก่าเก็บมา หากเธอใช้ของพวกเขาอยู่เรื่อย ๆ คงทำให้ไม่พอใจแน่
หนิงชิงเหอเดินไปตามทางบนเขาช้า ๆ เห็นกิ่งไม้แห้งเมื่อไรก็เก็บเข้าไปในมิติทันที พอลงจากเขาค่อยนำออกมา
เธอเก็บฟืนไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวก็เดินมาถึงไหล่เขาแล้ว
เธอยืนอยู่บนที่สูง มองลงไปยังหมู่บ้านเบื้องล่าง ภายในหมู่บ้านเงียบสงบ ควันจากปล่องไฟลอยอ้อยอิ่ง ชีวิตเรียบง่ายและร่มเย็น
หนิงชิงเหอมองภาพตรงหน้า จิตใจสงบนิ่ง ในเมืองใหญ่ยุคปัจจุบันวุ่นวายและเสียงดัง ผู้คนต่างเหนื่อยล้าและตึงเครียด ชีวิตชนบทที่ทำงานยามพระอาทิตย์ขึ้นและพักผ่อนยามพระอาทิตย์ตกเช่นนี้ ช่างหาได้ยากจริง ๆ
หนิงชิงเหอละสายตา แล้วเดินลึกเข้าไปในป่าต่อ
จู่ ๆ กระต่ายป่าตัวหนึ่งก็พุ่งออกมาจากพงหญ้า
ดวงตาหนิงชิงเหอเป็นประกาย รีบวิ่งไล่ตามไปทันที ระหว่างนั้นเธอคิดคำนวณว่าจะเอาเนื้อกระต่ายไปทำเมนูอะไร จึงไม่ทันสังเกตว่าตัวเองวิ่งมาไกลแค่ไหน จนเดินลึกเข้ามาในป่าแล้ว
ต้นไม้ในป่าขึ้นหนาแน่นจนบดบังแสงอาทิตย์ แสงในป่าจึงสลัว
ลมภูเขาพัดผ่าน พาความเย็นมาเป็นระลอก
กระต่ายป่าพุ่งออกมาจากพงหญ้าอีกครั้ง หนิงชิงเหอหยิบก้อนหินขึ้นมาขว้างใส่เต็มแรง