หญิงวัยกลางคนคนที่สามซึ่งเงียบมาตลอด ทนไม่ไหวเมื่อเห็นอีกสองคนผลัดกันอวดของ จึงเริ่มคุยโวขึ้นมาบ้าง
“ของพวกคุณก็เป็นแค่ของใช้ในบ้านธรรมดา บ้านฉันนี่สิถึงจะเรียกว่ามีหน้ามีตา ลุงของฉันทำงานอยู่หน่วยงานราชการ ทั้งมีเส้นสายทั้งมีช่องทาง ก่อนหน้านี้ไม่นานก็หาวิทยุยี่ห้อหงเติงมาให้ที่บ้านเครื่องหนึ่ง ทุกคืนฟังข่าวกับงิ้วได้ คนทั้งหมู่บ้านแห่กันมาที่บ้านฉันเพื่อฟังกันอย่างคึกคัก”
“แถมลุงยังรับปากด้วยว่าอีกสองเดือนจะหาพัดลมไฟฟ้ามาให้ที่บ้านอีกเครื่อง พอถึงหน้าร้อนก็ไม่ต้องโบกพัดใบตาลเองอีกแล้ว ลมเย็นสบายสุด ๆ!”
【ติ๊ง! ยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับ: วิทยุยี่ห้อหงเติง 10 เครื่อง, พัดลมตั้งพื้นรุ่นเก่า 10 เครื่อง】
หญิงทั้งสามยังคงคุยกันไม่หยุด ผลัดกันอวดฐานะของครอบครัว
“เดี๋ยวนี้บ้านไหนมีของพวกนี้ก็ถือว่าโดดเด่นที่สุดในหมู่บ้านแล้ว”
“นั่นสิ ยุคนี้สิ่งที่ขาดแคลนที่สุดก็คือคูปอง มีเงินแต่ไม่มีคูปองก็ซื้ออะไรไม่ได้”
“ก็ต้องบ้านที่มีคนเก่ง ๆ ถึงจะหาของหายากพวกนี้มาได้”
ยิ่งคุยกัน ทั้งสามคนก็ยิ่งได้ใจ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเหนือกว่า
คนไม่กี่คนที่เดินผ่านมาข้าง ๆ ได้ยินแล้วต่างก็ทำหน้าอิจฉา ไม่มีโอกาสแทรกบทสนทนา
หนิงชิงเหอฟังเงียบ ๆ พลางเดินชมต่อ ผ่านเคาน์เตอร์เครื่องใช้ไฟฟ้าไปก็ถึงโซนธัญพืชกับผ้า
ตรงนี้เป็นบริเวณที่มีคนพลุกพล่านที่สุดในสหกรณ์ร้านค้า เพราะทุกบ้านต้องใช้ข้าวแป้งและผ้า คนที่ต่อแถวยาวตั้งแต่หัวแถวไปจนถึงท้ายแถว
ข้างเคาน์เตอร์มีชายวัยกลางคนสองคนเบียดกันอยู่ ดูท่าจะรู้จักกัน ทั้งคู่ต่อแถวไปคุยโม้กันไป
ชายร่างสูงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นว่า