หนิงชิงเหอยืนอยู่หน้าโต๊ะทำงาน มองเจ้าหน้าที่หญิงผมสั้นตรงหน้า น้ำเสียงมั่นคงจริงจัง
「สหายคะ พี่ชายของฉันตั้งใจจะไปพัฒนาพื้นที่ชายแดนของประเทศมาตลอด นี่เป็นความฝันของเขาค่ะ คนในบ้านผลัดกันเกลี้ยกล่อมให้เขาอยู่ที่นี่หลายครั้งแล้ว แต่เขาก็ยืนกรานไม่ยอมเปลี่ยนใจ รบกวนช่วยดำเนินการให้หน่อยนะคะ จุดหมายปลายทางกรอกเป็นยูนนานค่ะ」
เจ้าหน้าที่ผมสั้นกำปากกาลงทะเบียนไว้ในมือ พอได้ยินดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นช้า ๆ มองหนิงชิงเหอตรงหน้า
ริมฝีปากเธอขยับเล็กน้อย แววตาฉายความลังเลคล้ายอยากเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมสักสองสามคำ อยากบอกว่าพื้นที่ชายแดนลำบากแค่ไหน ไปแล้วอาจยากจะสร้างอนาคต
แต่ระเบียบก็วางอยู่ตรงหน้า เยาวชนผู้มีการศึกษาสมัครใจลงชนบทเพื่อช่วยพัฒนาประเทศ คนอื่นไม่มีสิทธิ์ขัดขวาง เจ้าหน้าที่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็ไม่ได้พูดอะไรเพิ่มเติม
เธอก้มหน้าลง กรอกคำว่า ‘ยูนนาน’ ลงในช่องจุดหมายปลายทางตามขั้นตอนอย่างตั้งใจ จากนั้นตรวจสอบข้อมูลทีละรายการ และจัดการเอกสารสมัครลงชนบททุกอย่างเรียบร้อย
เมื่อดำเนินการครบทุกขั้นตอนแล้ว หนิงชิงเหอก็รับเอกสารมา ตรวจดูจนแน่ใจว่าไม่มีข้อผิดพลาด ก่อนจะหันหลังเดินออกจากสำนักงานจัดการเยาวชนผู้มีการศึกษา
เธอทะลุมิติมายังโลกยุคทศวรรษ 1970 แห่งนี้ได้สองวันเต็มแล้ว
ยังไม่มีโอกาสได้ชมถนนหนทางและบรรยากาศของยุคนี้อย่างจริงจัง ไหน ๆ ก็ทะลุมิติมาอยู่ในยุคพิเศษที่ใช้ระบบเศรษฐกิจแบบวางแผนทั้งที อย่างน้อยก็ต้องลองสัมผัสให้เต็มที่สักครั้ง
สถานที่ที่มีเอกลักษณ์ที่สุดของยุคนี้ก็คือสหกรณ์ขายสินค้าและห้างสรรพสินค้า ถ้าไม่เดินชมด้วยตัวเอง ไม่ได้เห็นข้าวของเฉพาะยุคและบรรยากาศชีวิตอันคึกคักกับตา ก็ช่างน่าเสียดายจริง ๆ