หนิงชิงเหอถือใบอนุมัติที่ผู้อำนวยการโรงงานเซ็นเรียบร้อยแล้ว ตรงไปยังห้องการเงินของโรงงาน
เจ้าหน้าที่ห้องการเงินตรวจสอบข้อมูลในใบอนุมัติ แล้วเทียบกับทะเบียนเงินช่วยเหลือของโรงงาน
เมื่อยืนยันว่าถูกต้องครบถ้วน เจ้าหน้าที่ก็จ่ายเงินช่วยเหลือทั้งหมดให้หนิงชิงเหอตรงนั้น
รวมเป็นเงินสดทั้งสิ้น 1,500 หยวน
ในยุคสมัยนี้ เงินจำนวนนี้ถือเป็นเงินก้อนโต
หนิงชิงเหอนับเงินต่อหน้าทุกคนจนแน่ใจว่าไม่ขาด แล้วเก็บอย่างระมัดระวัง ใส่กระเป๋าแนบตัว ก่อนเดินออกจากห้องการเงินอย่างสบายใจ
เช้าวันต่อมา หนิงชิงเหอนัดหลิวกุ้ยเฟินกับจ้าวเหวินเหวิน สองแม่ลูกไว้ล่วงหน้า ให้มาเจอกันที่หน้าโรงงาน
เมื่อทั้งสามพบกัน ก็เดินเข้าแผนกบุคคลของโรงงานทันที
หนิงชิงเหอชี้แจงเรื่องราวกับหัวหน้าแผนกบุคคลไว้แล้ว เมื่อวานผู้อำนวยการโรงงานได้บอกเรื่องของเธอกับแผนกบุคคลล่วงหน้า พวกเขาจึงจัดการโอนงานให้หนิงชิงเหอกับจ้าวเหวินเหวินอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นว่าทุกอย่างเรียบร้อย หลิวกุ้ยเฟินกับจ้าวเหวินเหวินก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ตลอดหลายวันที่ผ่านมา พวกเธอกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝันขึ้น
พอเดินออกจากสำนักงาน อารมณ์ที่ตึงเครียดมานานของหลิวกุ้ยเฟินก็ผ่อนคลายลงอย่างสิ้นเชิง
เธอหันไปมองหนิงชิงเหอ ดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าเปี่ยมด้วยความซาบซึ้ง
หลิวกุ้ยเฟินจับมือหนิงชิงเหอไว้
“ชิงเหอ ป้าคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าจะขอบคุณหนูยังไง
งานนี้เป็นงานมั่นคง ใคร ๆ ก็แย่งกันจนแทบหัวแตก หนูเองก็เก็บไว้ได้แท้ ๆ แต่กลับยกให้เหวินเหวินที่บ้านป้า
ชาตินี้พวกเราสองแม่ลูกติดหนี้บุญคุณหนูครั้งใหญ่แล้ว”