พอเห็นว่าขอของกินไม่ได้ ยายแก่ก็เปลี่ยนสีหน้าทันที ก่อนหันไปพูดกับหนิงชิงเหอและซูเหยียน
“เด็กสาวสองคนแต่งตัวดูดี แถมยังกินหมูตุ๋นกับเกี๊ยวได้ทุกมื้อ ไม่แน่ว่าพวกเธออาจเป็นคุณหนูจากบ้านพวกนายทุนที่เอาเปรียบคนจนอย่างพวกเราอยู่ก็ได้”
“ยุคนี้ถ้าโดนกล่าวหาว่าเป็นพวกนายทุนเอาเปรียบประชาชนผู้ยากไร้ ต่อให้ไม่ตายก็ต้องถูกรีดเลือดรีดเนื้อแน่”
หนิงชิงเหอเข้าใจทันทีเมื่อได้ยินคำพูดนี้ ยายแก่ไม่ได้แค่เห็นแก่ของเล็ก ๆ น้อย ๆ แต่จิตใจชั่วร้ายเป็นพิเศษ จงใจใส่ร้ายคนด้วยข้อหาที่ร้ายแรงถึงชีวิต
เธอจ้องยายแก่เขม็ง แล้วเอ่ยโต้กลับทันที
“ครอบครัวของพวกเราล้วนเป็นชนชั้นแรงงานหรือชาวนาชาวไร่ยากจนที่สุจริต ไม่ใช่พวกนายทุนอย่างที่คุณพูด
พวกเราตอบรับคำเรียกร้องของรัฐ ลงชนบทตามโครงการเยาวชนมีการศึกษา พ่อแม่สงสารที่พวกเราต้องเดินทางลำบาก เลยเตรียมเนื้อมาให้เป็นพิเศษ นี่ก็เป็นความรักความห่วงใยที่พ่อแม่มีต่อลูก
แค่กินอาหารบ้าน ๆ ตามปกติ ทำไมถึงต้องถูกกล่าวหาว่าเป็นพวกนายทุนด้วยล่ะ? หรือว่าชาวบ้านทั่วไปกินเนื้อกินเกี๊ยวสักหน่อยก็ถือว่าทำผิดแล้ว?”
ผู้โดยสารหลายคนในตู้รถไฟที่มีฐานะพอใช้และพกอาหารคาวติดตัวมา พอได้ยินคำพูดของเธอก็ต่างแสดงสีหน้าไม่พอใจ แล้วหันไปมองยายแก่กันเป็นแถว
ยายแก่เถียงหนิงชิงเหอไม่ออก แต่ก็ยังทำตัวไร้เหตุผล
“ฉันไม่สนเหตุผลพวกนั้นหรอก วันนี้หลานชายฉันต้องได้กินเนื้อ เมื่อกี้เธอยังตีมือหลานฉันจนเจ็บอีก พวกเธอต้องชดใช้หมูตุ๋นกับเกี๊ยวให้หลานฉัน!”
หนิงชิงเหอถูกความไร้ยางอายของอีกฝ่ายทำเอาหัวเราะออกมา
“ทำไมฉันต้องชดใช้ให้คุณด้วย? เพราะคุณละโมบและหน้าด้านน่ะเหรอ หลานคุณอยากกินเนื้อ คุณก็ไปซื้อให้เองสิ พวกเราไม่ใช่พ่อแม่ของเขา ไม่มีหน้าที่ต้องตามใจเขา”