ซูเหยียนถูกถามจนตอบไม่ถูก เธอกับหนิงชิงเหอรู้จักกันอย่างมากก็แค่สี่ห้าวันเท่านั้น ไม่มีโอกาสถามหนิงชิงเหอเลยว่ามีแฟนหรือยัง
“ฉันยังไม่เคยถามเลย”
ซูหว่านโจวมองน้องสาวด้วยสีหน้าผิดหวังที่ไม่เอาไหน ก่อนจะพูดว่า
“งั้นคราวนี้พอลงชนบทแล้ว ช่วยถามให้พี่เงียบ ๆ หน่อยนะ ถ้าเธอยังไม่มีแฟนหรือคนที่ชอบ ก็เขียนจดหมายมาบอกพี่ด้วย”
ซูเหยียนรีบรับปากทันที
“ได้เลย พอถามจนรู้เรื่องแล้ว ฉันจะเขียนจดหมายไปบอกพี่”
ที่จริงซูเหยียนเองก็ชอบหนิงชิงเหอจากใจ หากหนิงชิงเหอได้มาเป็นพี่สะใภ้ของเธอ เธอก็ยินดีแน่นอน
กระทั่งเสียงประกาศว่ารถไฟกำลังเข้าสถานีดังขึ้น ทุกคนจึงหยุดพูดคุยกัน
เมื่อรถไฟจอดสนิท ซูจื้อกังกับซูหว่านโจวก็ช่วยถือสัมภาระของหนิงชิงเหอและซูเหยียน พาพวกเธอไปหาที่นั่ง จัดสัมภาระให้เรียบร้อย แล้วกำชับเรื่องต่าง ๆ อีกหลายคำ ก่อนจะลงจากรถไฟ
ทั้งสองคนยืนอยู่นอกรถไฟ มองหนิงชิงเหอกับซูเหยียนที่นั่งอยู่ข้างใน พร้อมกำชับไม่หยุด
“ถ้าเจอปัญหาอะไรก็โทรศัพท์หรือเขียนจดหมายกลับมาที่บ้านนะ”
ซูเหยียนพยักหน้าพลางกล่าวอำลาพ่อแม่ ส่วนหนิงชิงเหอก็พยักหน้าและโบกมือลาซูจื้อกั๋วกับภรรยา
สายตาของซูหว่านโจวไม่เคยละไปจากหนิงชิงเหอเลยสักครั้ง เธอไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงมองเธอแบบนั้น แต่เมื่อเผชิญกับสายตาของซูหว่านโจว เธอก็รู้สึกเขินอายอยู่บ้าง
หนิงชิงเหอหันไปทางจางเสียอย่างเก้อเขิน ก่อนจะพูดว่า
“คุณน้าคะ ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันกับเหยียนเหยียนจะดูแลตัวเองให้ดีค่ะ”
จนกระทั่งเสียงประกาศจากรถไฟดังขึ้นอีกครั้ง บอกว่ารถไฟกำลังจะออก ทุกคนจึงโบกมือลากันอย่างอาลัยอาวรณ์