เมื่อทุกคนได้ยินเสียงผู้หญิงใสกังวานดังขึ้น ต่างก็หันไปมองตามเสียง
ท่ามกลางฝูงชนมีเด็กสาวอายุราว 17-18 ปีคนหนึ่งยืนอยู่ เธอคือหนิงชิงเหอ
เธอถักเปียสองข้างเรียบร้อย ใบหน้าเล็กเท่าฝ่ามือ ดวงตากลมโตดำขลับราวกับผลองุ่นฉ่ำน้ำ สันจมูกโด่งงอน ริมฝีปากแดงสดดุจผลอิงเถา ใบหน้าสวยสะดุดตา
หนิงชิงเหอสวมเสื้อเชิ้ตผ้าเต๋อเฉวี่ยงสีขาวสะอาด ด้านล่างเป็นกางเกงสีดำ สวมรองเท้าผ้าใบแบบเรียบง่าย การแต่งกายดูธรรมดาไม่ซับซ้อน แต่กลับทำให้เธอดูสดใสกระฉับกระเฉง เปี่ยมด้วยชีวิตชีวาของวัยสาว
สายตาของทุกคนที่มุงดูต่างจับจ้องและพินิจหนิงชิงเหอ
แต่เธอกลับสบตาทุกคนอย่างไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย จากนั้นก็เดินตรงไปหาหญิงวัยกลางคนที่กำลังฉุดกระชากเด็กสาว
เมื่อหญิงคนนั้นเห็นเด็กสาวแปลกหน้าเดินเข้ามา ดวงตาก็พลันจับจ้องหนิงชิงเหอ
แววตาของเธอเต็มไปด้วยการประเมิน อีกทั้งยังแฝงเล่ห์เหลี่ยมที่สังเกตได้ยาก จึงเดาไม่ออกว่าหนิงชิงเหอต้องการทำอะไร
หนิงชิงเหอไม่สนใจสายตาของหญิงคนนั้น เดินตรงไปหยุดต่อหน้าทั้งสอง
เธอยื่นมือไปคว้าข้อมือของหญิงคนนั้นที่กำลังจับเด็กสาวไว้ แล้วออกแรงบีบเล็กน้อย
หญิงคนนั้นรู้สึกว่าข้อมือถูกบีบรัด แรงมหาศาลถาโถมเข้ามา ราวกับกระดูกใกล้จะแตกหัก ความเจ็บปวดแล่นลึกถึงใจ
เธอทนแรงนี้ไม่ไหว มือที่จับอยู่พลันหมดแรง แล้วปล่อยมือจากเด็กสาวโดยไม่รู้ตัว
แทบจะในทันทีที่หญิงคนนั้นคลายมือ หนิงชิงเหอก็เอื้อมไปดึงเด็กสาวที่อยู่ข้างหลังให้มาอยู่ด้านหลังตนเอง แล้วคอยปกป้องไว้
เธอเงยหน้าจ้องหญิงตรงหน้า น้ำเสียงเย็นชา