หนิงชิงเหอกับซูเหยียนมีฐานะทางบ้านดี จึงจ่ายเงินอย่างสบายใจ
โจวเยว่เหมยกับลี่เจาหมู่เสียดายเงิน แต่ก็ยังกัดฟันซื้อหีบไป
หีบใส่กุญแจเก็บของส่วนตัวได้ ปลอดภัยยิ่งกว่า เพียงแต่ต้องไปซื้อแม่กุญแจที่สหกรณ์ร้านค้าทีหลัง
ของของพวกเธอมีหลายชิ้น จึงไปปรึกษาหวังช่างไม้
“คุณลุงช่างไม้ ของมีเยอะมาก รบกวนช่วยส่งไปที่จุดเยาวชนปัญญาชนได้ไหมคะ?”
หวังช่างไม้ตอบตกลงทันที
“ได้สิ เดี๋ยวฉันให้ลูกชายเอาไปส่งให้พวกเธอ”
พวกเธอกล่าวขอบคุณ ก่อนออกจากบ้านหวังช่างไม้
ระหว่างทางกลับ พวกเธอบังเอิญพบเซี่ยหลี ฟางโม่ กู้เยี่ยน และเจี่ยงรั่วหนาน
ก่อนหน้านี้เจี่ยงรั่วหนานเอาแต่บ่นกับกู้เยี่ยนว่าความเป็นอยู่ที่จุดเยาวชนปัญญาชนแย่ สภาพแวดล้อมก็ทรุดโทรม
กู้เยี่ยนอดทนอธิบายข้อดีข้อเสียให้เธอฟัง
เยาวชนปัญญาชนที่เพิ่งมาใหม่พักที่จุดเยาวชนปัญญาชนไปก่อน หากแอบไปอยู่บ้านชาวบ้าน กลับจะยิ่งไม่ปลอดภัย
เจี่ยงรั่วหนานถูกกู้เยี่ยนเกลี้ยกล่อมจนยอมคล้อยตาม อีกทั้งเขายังช่วยปูที่นอนให้เธอเรียบร้อยแล้ว
เมื่อฟางโม่เห็นหนิงชิงเหอกับคนอื่น ๆ ก็เอ่ยทักขึ้นก่อน
“เยาวชนปัญญาชนหนิง เยาวชนปัญญาชนซู พวกเรากำลังจะไปที่ทำการกองพลเพื่อรับธัญพืช พวกคุณจะไปด้วยกันไหม?”
หนิงชิงเหอกับคนอื่น ๆ ตอบรับ แล้วเดินทางไปที่ทำการกองพลด้วยกัน
พวกเธอถามทางจากเด็ก ๆ ในหมู่บ้าน จึงไปถึงที่ทำการกองพลได้อย่างราบรื่น แต่ละคนได้รับธัญพืชหยาบคนละ 50 ชั่ง
เจี่ยงรั่วหนานมองธัญพืชหยาบที่เหมือนกันหมดในมือ สีหน้าเต็มไปด้วยความรังเกียจ
“มีแต่ธัญพืชหยาบแบบนี้จะกินยังไง ฉันกินไม่ลงหรอก”
โจวเยว่เหมยสวนกลับทันทีอย่างไม่พอใจ
“ถ้ารังเกียจก็ไม่ต้องกิน ไม่มีใครบังคับเธอสักหน่อย ไหน ๆ ก็ลงชนบทมาแล้ว ก็เลิกทำตัวเป็นคุณหนูเสียที”
เจี่ยงรั่วหนานพลันทำหน้าเหมือนถูกต่อว่าอย่างไม่เป็นธรรม
“ฉันก็แค่บ่นออกมาเฉย ๆ เอง”
โจวเยว่เหมยคร้านจะสนใจเธออีก