ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามีสีหน้าเรียบเฉยและห่างเหิน ก่อนจะมองหนิงชิงเหอ
“สหาย ฉันไม่รู้จักคุณ”
หนิงชิงเหอคิดว่าอีกฝ่ายคงลืมเรื่องในตอนนั้นไปแล้ว จึงพูดต่อ
“คุณเคยช่วยผู้หญิงคนหนึ่งที่ตกน้ำและกำลังจะกระโดดน้ำฆ่าตัวตายอยู่ริมแม่น้ำในไห่ซื่อ”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาส่ายหน้า
“คุณจำคนผิดแล้ว ฉันไม่เคยไปไห่ซื่อ”
หนิงชิงเหอทบทวนความทรงจำอย่างละเอียด
ตอนที่เธอฟื้นขึ้นมา คนที่เห็นก็คือใบหน้านี้ ไม่มีทางจำผิดแน่
ท่าทีของอีกฝ่ายชัดเจนว่าไม่จำเธอก็ไม่อยากมีส่วนเกี่ยวข้องกับเธอ
หนิงชิงเหอจึงไม่ถามต่อและเงียบไป
ฟางโม่เห็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักถูกหัวหน้าของตนสวนกลับจนพูดไม่ออก จึงยื่นมือสะกิดชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาที่นั่งข้าง ๆ
“หัวหน้า สาวน้อยเขาเป็นฝ่ายชวนคุยก่อนนะ อย่าเย็นชาขนาดนั้นสิ”
ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาตวัดตามองฟางโม่เรียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร
บรรยากาศในตู้โดยสารพลันกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย
หญิงสาวที่รับเงินสองเหมาแลกที่นั่งเห็นเช่นนั้นก็เป็นฝ่ายพูดขึ้นเพื่อคลี่คลายบรรยากาศ
“พวกคุณเป็นปัญญาชนที่ไปลงชนบทที่มณฑลเฮยหลงเจียงกันหมดเลยหรือเปล่า?”
ซูเหยียนเองก็รู้สึกอึดอัด รีบรับคำทันที
“ใช่ พวกเราเป็นปัญญาชนที่ไปลงชนบทที่มณฑลเฮยหลงเจียง แล้วคุณก็ไปเหมือนกันเหรอ?”
หญิงสาวพยักหน้า
“ฉันก็ไปลงชนบทเหมือนกัน พวกเรานั่งรถไฟขบวนเดียวกัน นับว่ามีวาสนาต่อกัน แนะนำตัวให้รู้จักกันหน่อยเถอะ”
ซูเหยียนตอบรับ
“ได้สิ ทำความรู้จักกันไว้ ต่อไปเดินทางจะได้มีเพื่อน”
หญิงสาวแนะนำตัวก่อน
“ฉันชื่อโจวเยว่เหมย จะไปลงชนบทที่กองผลิตเฉียนจิ้น สหกรณ์ไหวฮวา มณฑลเฮยหลงเจียง”
พอซูเหยียนได้ยินว่าจุดหมายเดียวกันก็ยิ้มออกมาทันที
“ฉันก็กองผลิตเฉียนจิ้นเหมือนกัน! ฉันชื่อซูเหยียน ส่วนเธอชื่อหนิงชิงเหอ พวกเราสองคนก็ไปกองผลิตเฉียนจิ้น สหกรณ์ไหวฮวาเหมือนกัน ต่อไปไปไหนมาไหนด้วยกันได้นะ”