จัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว หนิงชิงเหอก็หิ้วสัมภาระไปสถานีรถไฟ
พอไปถึงสถานีรถไฟ หนิงชิงเหอก็เห็นซูเหยียนกับจางเสียและสามียืนรออยู่ข้างใน นอกจากนี้ยังมีชายหนุ่มอายุราวยี่สิบต้น ๆ ยืนอยู่ข้างพวกเขา หน้าตาคล้ายจางเสีย เป็นคนสุภาพเรียบร้อย
เดิมทีซูเหยียนกำลังคุยกับจางเสีย พอหันมาเห็นหนิงชิงเหอเดินหิ้วสัมภาระเข้ามา ก็ยิ้มกว้างพลางโบกมือให้ทันที
“ชิงเหอ ชิงเหอ ฉันอยู่นี่”
หนิงชิงเหอเดินไปทางซูเหยียน พอไปถึงก็ทักทายจางเสียกับซูจื้อกั๋ว
“สวัสดีค่ะคุณป้าจาง คุณลุงซู”
จางเสียเห็นหนิงชิงเหอแล้วก็ยังคงยิ้มอย่างเอ็นดู เธอชอบหนิงชิงเหอจากใจจริง ทั้งที่เพิ่งไม่ได้เจอกันไม่กี่วัน แต่กลับรู้สึกว่าหนิงชิงเหอสวยขึ้น ผิวขาวผ่องเนียนนุ่มจนเหมือนบีบแล้วน้ำจะซึมออกมา
จางเสียมองหนิงชิงเหอ เห็นเธอสะพายกระเป๋าไว้ข้างตัว ในมือมีเพียงกระเป๋าเดินทางใบเล็ก จึงถามอย่างเป็นห่วง
“ชิงเหอ สัมภาระของหนูมีแค่กระเป๋าใบนี้เหรอ”
หนิงชิงเหอรู้ว่าจางเสียเข้าใจผิด จึงยิ้มบาง ๆ แล้วตอบ
“ของหนูส่งไปรษณีย์ไปหมดแล้วค่ะ แบบนี้เดินทางสะดวกกว่า”
ได้ยินหนิงชิงเหอพูดเช่นนั้น จางเสียถึงค่อยวางใจ
ซูเหยียนดึงหนิงชิงเหอเข้ามาหาอย่างดีใจ แล้วแนะนำพี่ชายให้รู้จัก
“ชิงเหอ นี่พี่รองของฉัน ซูหว่านโจว”
หนิงชิงเหอมองซูหว่านโจวด้วยแววตาใสกระจ่าง ก่อนหน้านี้เธอเห็นเพียงชายหนุ่มที่ยืนอยู่ไกล ๆ ข้างซูเหยียน พอได้มองใกล้ ๆ ก็เห็นว่าเขาสูงราว 180 เซนติเมตร มีผมหน้าม้าปรกหน้าผากเล็กน้อย ใบหน้าไม่ใช่แบบเหลี่ยมสันที่คนส่วนใหญ่นิยมในยุคนี้ รูปหน้าคล้ายจางเสีย ดูอ่อนโยนละมุนละไม