การซื้อขายดำเนินไปอย่างรวดเร็ว ไม่นานข้าวสารในกระบุงใบนี้ก็ขายหมดเกลี้ยง
หนิงชิงเหอเก็บเงินทั้งหมดให้เรียบร้อย สะพายกระบุงเปล่าแล้วเตรียมออกจากตลาดมืดทันที
เพิ่งเดินมาถึงทางออกของลาน ชายร่างกำยำ สีหน้าเย็นชาคนหนึ่งก็ก้าวเข้ามาขวางทางเธอ
ชายร่างกำยำเอ่ยด้วยสีหน้าไร้อารมณ์
“น้องชาย หัวหน้าของเราอยากเจอ ไปกับฉันสักหน่อย”
หนิงชิงเหอมีสีหน้าสงบนิ่ง ไม่ได้แปลกใจแม้แต่น้อย
เธอนำเนื้อหมูไร้คูปองกับข้าวสารชั้นดีออกมาขายคราวละมาก ๆ ทั้งปริมาณมากและคุณภาพดี ย่อมสะดุดตาในตลาดมืดเป็นธรรมดา ถูกคนดูแลตลาดมืดจับตามองจึงเป็นเรื่องที่เลี่ยงไม่ได้
เธอไม่ขัดขืน เพียงพยักหน้าเบา ๆ
“นำทางไปสิ”
ชายร่างกำยำไม่พูดอะไรอีก หันหลังเดินนำไป
ทั้งสองเดินผ่านลาน เลี่ยงฝูงคนที่กำลังซื้อขาย แล้วเลี้ยวลดคดเคี้ยวไปตามตรอกซอกซอยที่สลับซับซ้อน กระทั่งมาถึงบ้านชั้นเดียวหลังเล็กที่แยกออกมาต่างหาก ณ ส่วนลึกที่สุดของตลาดมืด
ภายในบ้านมีชายวัยประมาณ 30 ปีนั่งอยู่ รูปร่างสูงสง่า ท่าทางหนักแน่นมั่นคง ดวงตาคมกริบ เขาคือผู้มีอำนาจตัวจริงในตลาดมืดแถบนี้ คนอื่นต่างเรียกเขาว่าพี่เตา
ชายร่างกำยำที่นำทางมาก้มศีรษะคารวะ
“พี่เตา พาคนมาแล้วครับ”
หนิงชิงเหอทำความเคารพอย่างเหมาะสม แล้วพยักหน้าให้อีกฝ่ายเล็กน้อย
“สวัสดีค่ะพี่เตา”
พี่เตายกมือโบกอย่างไม่ใส่ใจ สายตาจับจ้องหนิงชิงเหอ น้ำเสียงราบเรียบ
“ไม่ต้องมากพิธีหรอก เนื้อหมูกับข้าวสารที่เธอขายในลานวันนี้ ฉันดูแล้ว ของสดใหม่ คุณภาพดีเยี่ยม ดีกว่าของทั่วไปในตลาดมาก”