หนิงชิงเหอเงยหน้ามองไปทางประตู
หญิงสาวกลุ่มหนึ่งจากในเมืองยืนอยู่ด้านนอก ทุกคนต่างมองไปยังจุดเดียวกัน
เมื่อมองตามสายตาของคนเหล่านั้นไป ก็เห็นเซี่ยหลียืนอยู่หน้าภัตตาคารของรัฐ กำลังพูดคุยกับชายอีกคน
หญิงสาวที่อยู่หน้าประตูกระซิบกระซาบกัน
“ผู้ชายคนนั้นหน้าตาดีจริง ๆ” หญิงสาวที่สวมชุดทำงานสีน้ำเงินพูด
“ฉันไม่เคยเห็นผู้ชายหน้าตาดีขนาดนี้ในเมืองมาก่อนเลย” หญิงสาวผมสั้นพูด
“ไม่รู้ว่ามาจากไหน มีแฟนหรือยังนะ” หญิงสาวอีกคนที่สวมเสื้อเชิ้ตผ้าเต๋อเฉวี่ยงสีขาวพูด
หญิงสาวหลายคนผลักกันไปมา แต่ไม่มีใครกล้าเดินเข้าไปหา
สุดท้ายหญิงสาวคนหนึ่งก็รวบรวมความกล้า เดินเข้าไปชวนเซี่ยหลีคุย
ไม่รู้ว่าเซี่ยหลีพูดอะไร หญิงสาวคนนั้นก็รีบหันกลับไปหาเพื่อน ดวงตาแดงก่ำ ก่อนจะซบลงบนตัวเพื่อนแล้วร้องไห้เบา ๆ
เพื่อน ๆ รีบปลอบและถามไถ่ แต่เธอทำเพียงส่ายหน้า ไม่ยอมพูดอะไร
หนิงชิงเหอมองภาพตรงหน้า พลางบ่นในใจว่าเซี่ยหลีนี่เป็นตัวหายนะของคนหน้าตาดีจริง ๆ ไปที่ไหนก็โปรยเสน่ห์ใส่คนอื่นไม่หยุด แค่สาวน้อยเขาแสดงความรู้สึกด้วย ยังพูดจนร้องไห้ได้อีก
นิสัยเย็นชาแบบนี้เธอรับไม่ไหวหรอก
หลังจากหนิงชิงเหอกับซูเหยียนกินอาหารเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกจากภัตตาคารของรัฐ มุ่งหน้าไปยังสหกรณ์ร้านค้าในเมือง
สหกรณ์ร้านค้าในเมืองมีขนาดเล็กกว่าในไห่ซื่อ ทั้งประเภทสินค้าก็ไม่หลากหลายเท่า มีเพียงของใช้จำเป็นในชีวิตประจำวัน
ซูเหยียนซื้อกะละมังเคลือบหนึ่งใบ ครีมหิมะหนึ่งกระปุก น้ำมันทาหอยหนึ่งกระปุก และขนมอบอีกหนึ่งห่อ
หนิงชิงเหอมองข้าวของบนชั้นวาง ในมิติเก็บของของเธอมีของครบทุกอย่างอยู่แล้ว จึงไม่ขาดอะไรและไม่ได้คิดจะซื้อของเพิ่ม
ทั้งคู่เดินดูรอบสหกรณ์ร้านค้าอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจว่าไม่มีอะไรที่ต้องซื้อ ก็ออกจากร้านทันที