ระหว่างมื้ออาหาร จางเสียคีบกับข้าวให้หนิงชิงเหอหนึ่งคำแล้วพูดขึ้น
「ชิงเหอจ๊ะ ป้าต้องขอบใจหนูจริง ๆ ถ้าไม่ได้หนู ครอบครัวเราคงถูกคนค้ามนุษย์พาตัวเหยียนเหยียนไปแล้ว」
หนิงชิงเหอเงยหน้ามองจางเสีย แววตาใสกระจ่าง
「คุณป้าคะ เรื่องแบบนี้ ถ้าเจอเข้าก็ไม่มีใครยืนดูคนอื่นตกอยู่ในอันตรายโดยไม่ช่วยหรอกค่ะ」
「เด็กดีจริง ๆ!」จางเสียคีบกับข้าวให้หนิงชิงเหออีกคำ ยิ่งมองก็ยิ่งเอ็นดู
ซูจื้อกังที่นั่งอยู่ข้าง ๆ มองหนิงชิงเหอด้วยความพึงพอใจเช่นกัน เด็กคนนี้มีแววตาใสกระจ่าง ทั้งคำพูดและกิริยามารยาทก็เหมาะสมอย่างยิ่ง
「ชิงเหอ ครอบครัวหนูทำงานอยู่โรงงานเครื่องจักรเหรอ」
「ค่ะ พ่อกับแม่เป็นพนักงานโรงงานเครื่องจักรทั้งคู่」
หนิงชิงเหอไม่ได้ปิดบังอะไร จึงเล่าเรื่องของหนิงเจี้ยนกั๋วกับซุนหงเหมยให้ฟัง
「เกินไปแล้ว ซุนหงเหมยนี่ร้ายจริง ๆ」
ซูเหยียนได้ฟังเรื่องของหนิงชิงเหอแล้วก็โกรธจนแทบระงับอารมณ์ไม่อยู่ ส่วนจางเสียกับซูจื้อกังก็มองเธอด้วยความเห็นใจมากขึ้น
「ชิงเหอ เด็กดี ต่อไปบ้านป้าก็คือบ้านของหนู แวะมาบ่อย ๆ นะ ป้าจะทำของอร่อยให้กิน」
จางเสียพูดพลางมองหนิงชิงเหอ
ตอนแรกเธอรู้สึกขอบคุณหนิงชิงเหอที่ช่วยลูกสาวไว้ แต่พอได้เจอกัน ความรู้สึกดี ๆ ก็ผุดขึ้นในใจ
จนถึงตอนนี้ ความรู้สึกที่มีต่อหนิงชิงเหอกลับกลายเป็นความสงสารจากก้นบึ้งหัวใจ เด็กผู้หญิงคนหนึ่งเติบโตมาโดยไม่มีแม่ ถูกแม่เลี้ยง พี่สาวต่างแม่ และพี่ชายต่างแม่รังแก อีกฝ่ายยังหมายตางานกับเงินสงเคราะห์ของเธอ ไม่รู้เลยว่าเธอต้องใช้ชีวิตลำบากแค่ไหน
ตอนนี้เมื่อเห็นหนิงชิงเหอหน้าตาดีเช่นนี้ ทั้งยังเล่าเรื่องเหล่านั้นได้อย่างสงบนิ่ง เธอจึงทั้งสงสารและโล่งใจ