พูดจบ โจวเยว่เหมยก็เอื้อมมือไปดึงเจี่ยงรั่วหนาน
เจี่ยงรั่วหนานถูกดึงจนต้องกระโดดลงจากเกวียน พอลงพื้นก็เหยียบก้อนหินเล็ก ๆ ตุ่มพองที่ฝ่าเท้าซึ่งถลอกอยู่แล้วจึงเจ็บแปลบจนแทบทนไม่ไหว
เธอโมโหขึ้นมาทันที ชี้หน้าโจวเยว่เหมยแล้วด่ากราด
“แกดึงฉันทำไม? ถ้าเสื้อผ้าฉันถูกแกดึงจนขาด แกมีปัญญาชดใช้เหรอ?”
โจวเยว่เหมยไม่สนใจเสียงโวยวายของเธอ พลิกตัวขึ้นไปนั่งบนเกวียนทันที
หัวหน้ากองผลิตไม่สนใจว่าพวกเธอจะทะเลาะกัน ขอเพียงไม่ทำให้การเดินทางล่าช้า เขาก็ไม่ซักถามอะไรให้มากความ
เส้นทางหลังจากนั้น หญิงสาวปัญญาชนทั้งสี่คนผลัดกันนั่งเกวียน คนละ 15 นาที
พวกเธอผลัดเปลี่ยนกันไปตลอดทาง จนมาถึงที่ทำการกองผลิตเฉียนจิ้น
หนิงชิงเหอกับคณะมาถึงกองผลิตในเวลาบ่ายโมงกว่า ๆ พอดี
เวลานี้เป็นช่วงพักกลางวันของชาวบ้าน ทุกคนอยู่บ้านพักผ่อน รอเวลาออกไปทำงานช่วงบ่าย
ริมถนนตรงปากหมู่บ้านมีเด็ก ๆ กำลังเล่นกันอยู่หลายคน หนึ่งในนั้นคือหนิวหวาจื่อ หลานชายคนเล็กของหัวหน้ากองผลิต
พอหนิวหวาจื่อเห็นหลินอ้ายกั๋วก็ร้องเรียกปู่ทันที
หัวหน้ากองผลิตกวักมือเรียกเขา
“พาพวกปัญญาชนลงชนบทกลุ่มใหม่ไปที่พัก แล้วส่งตัวให้โจวเว่ยกั๋ว”
หนิวหวาจื่อขานรับ ก่อนหันไปบอกกลุ่มปัญญาชน
“ตามฉันมา”
ทุกคนยกสัมภาระลงจากเกวียน แล้วเดินตามหนิวหวาจื่อไปยังจุดพักปัญญาชนที่อยู่ท้ายหมู่บ้าน
จุดพักปัญญาชนสร้างด้วยอิฐดิน มีห้องหลักหนึ่งห้อง และห้องข้างทางปีกตะวันออกกับตะวันตกอย่างละห้อง ภายในทุกห้องเป็นเตียงยาวที่นอนเรียงติดกัน ด้านซ้ายของลานมีห้องครัว ส่วนด้านขวาเป็นห้องเก็บฟืน
ปัญญาชนชายพักห้องหนึ่ง ปัญญาชนหญิงพักอีกห้องหนึ่ง ลานบ้านกว้างขวางและโปร่งโล่ง
หนิวหวาจื่อพาทุกคนมาส่งถึงหน้าจุดพัก ก่อนวิ่งเข้าไปในลานทันที