คำพูดไม่กี่ประโยคของหนิงชิงเหอแทงใจดำซุนเชี่ยนกับซุนปิงทุกคำ สีหน้าของทั้งคู่แดงก่ำขึ้นมาทันที หน้าอกกระเพื่อมแรง ความโกรธพุ่งขึ้นจุกอก
ซุนปิงก้าวเข้ามาก่อน กำหมัดแน่น จ้องหนิงชิงเหอด้วยสายตาดุดัน
“นังสารเลว แกพูดเหลวไหลอะไร! วันนี้ฉันจะอัดแกให้ตาย!”
ซุนเชี่ยนที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เดินตามเข้ามา ยกมือฟาดใส่หน้าหนิงชิงเหอพร้อมด่าทอไม่หยุด
“ใช่! แกกล้าดียังไงมาใส่ร้ายพวกพี่น้องเรา วันนี้ฉันจะสั่งสอนแกให้เข็ด!”
พี่น้องทั้งสองพุ่งเข้าใส่หนิงชิงเหอพร้อมกัน คนหนึ่งอยู่ทางซ้าย อีกคนอยู่ทางขวา คนหนึ่งเหวี่ยงหมัดใส่หน้าอกเธอ ส่วนอีกคนยกมือขึ้นจะกระชากผม
ถ้าเป็นเจ้าของร่างเดิม ตอนนี้คงถูกทั้งสองกดลงกับพื้นทุบตีด่าทอจนหมดทางสู้ไปแล้ว
แต่ตอนนี้หนิงชิงเหอมีทักษะสารพัดติดตัว แถมยังมีเรี่ยวแรงเหลือเฟือ
เมื่อเห็นหมัดเท้าของทั้งคู่กำลังจะกระแทกเข้าหาตัว หนิงชิงเหอก็ขยับเท้าเบี่ยงหลบอย่างง่ายดาย หลบฝ่ามือที่ซุนเชี่ยนฟาดมาได้พร้อมกับยื่นมือไปคว้าข้อมือของซุนปิงที่ชกเข้ามาไว้แน่น
ซุนปิงรู้สึกราวกับข้อมือถูกคีมเหล็กหนีบไว้ เจ็บจนต้องแสยะปาก ต่อให้ดิ้นรนแค่ไหนก็สะบัดไม่หลุด
หนิงชิงเหอออกแรงเพียงเล็กน้อย บิดข้อมือเขาลงตามแรง ซุนปิงร้องด้วยความเจ็บปวด ร่างเซถลาไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ ก่อนล้มโครมลงบนพื้นโคลน
เมื่อเห็นพี่ชายล้มลง ซุนเชี่ยนก็ยิ่งร้อนใจ ยกเท้าเตะเข้าที่น่องของหนิงชิงเหอ
หนิงชิงเหอเบี่ยงตัวหลบ ก่อนจับข้อเท้าซุนเชี่ยนจากด้านหลังแล้วยกขึ้นเบา ๆ ซุนเชี่ยนเสียหลัก “ตุ้บ” ล้มลงข้างซุนปิงเช่นกัน
เพียงชั่วครู่ พี่น้องที่เมื่อครู่ยังทำท่าฮึกเหิมก็ลงไปนอนกองอยู่บนพื้นทั้งคู่ เจ็บปวดจนตัวชาไปหมด