หนิงชิงเหอมาถึงปากทางเข้าเมือง ซูเหยียนรออยู่ที่เกวียนเทียมวัวแล้ว พอเห็นเนื้อหมูชิ้นใหญ่ในมือหนิงชิงเหอ ดวงตาของเธอก็เป็นประกาย
“ชิงเหอ เธอซื้อเนื้อมาได้แล้วเหรอ?”
ซูเหยียนเดินเข้าไปคล้องแขนหนิงชิงเหออย่างดีใจ น้ำเสียงเจือความออดอ้อนเล็กน้อย
หนิงชิงเหอพยักหน้า
“วันนี้โชคดี ซื้อเนื้อหมูมาได้ตั้งเยอะ กลับไปฉันจะทำของอร่อยให้กินนะ”
“ชิงเหอ เธอดีจังเลย”
ซูเหยียนเอนศีรษะพิงไหล่หนิงชิงเหออย่างมีความสุข เธอคิดว่าชาติก่อนตัวเองคงโชคดีสุด ๆ ถึงได้มาเจอหนิงชิงเหอ
ช่วงนี้เธอกินข้าวกับหนิงชิงเหอทุกวัน หนิงชิงเหอเป็นคนทำกับข้าว ส่วนเธอก็รับหน้าที่ล้างจาน
แน่นอนว่าเธอจ่ายค่าอาหารให้หนิงชิงเหอด้วย ถึงจะเป็นเพื่อนสนิทกันแค่ไหน ก็ไม่ควรกินของคนอื่นฟรี ๆ อยู่ฝ่ายเดียว คิดแต่จะเอาเปรียบโดยไม่ตอบแทนอะไรเลย
อีกด้านหนึ่ง กู้เยี่ยนกับเจี่ยงรั่วหนานก็มาถึงในเมืองเช่นกัน ทันทีที่มาถึง ทั้งคู่ก็ตรงไปกินมื้อใหญ่ที่ภัตตาคารของรัฐ
แม้พวกเขาจะทำอาหารกินเอง และกินดีกว่าปัญญาชนรุ่นเก่าที่ลงชนบท แต่ฝีมือทำอาหารของทั้งคู่ไม่เอาไหน กับข้าวที่ทำออกมาจึงไม่อร่อยเลย
หลังจากกินจนอิ่มหนำแล้ว เจี่ยงรั่วหนานบอกว่าจะไปสหกรณ์ร้านค้า ส่วนกู้เยี่ยนไปที่ทำการไปรษณีย์เพื่อโทรศัพท์
ทั้งสองแยกทางกัน
กู้เยี่ยนโทรกลับบ้าน ไม่นานก็ได้ยินเสียงแม่ดังมาจากปลายสาย
“เสี่ยวเยี่ยน เป็นยังไงบ้าง? อยู่ชนบทลำบากหรือเปล่า?”
“แม่ ผมไม่เป็นไรครับ สบายดี”
“สบายดีอะไรกัน แม่ยังไม่รู้จักลูกอีกเหรอ ตั้งแต่เล็กจนโตไม่เคยลำบากอะไรแท้ ๆ ยังดื้อจะตามลูกสาวบ้านเจี่ยงไปลงชนบท ห้ามยังไงก็ไม่ฟัง พ่อรู้ว่าลูกหนีตามผู้หญิงคนนั้นไป ถึงกับโมโหอยู่บ้านหลายวัน”