เมื่อกลับไปถึง หนิงชิงเหอก็ดึงซูเหยียนไปคุยกันตามลำพังเป็นพิเศษ
เธอเล่าเรื่องที่ตัวเองไปขอหัวหน้ากองสร้างบ้านหลังเล็กให้ฟังทั้งหมด แล้วถามอีกฝ่ายด้วยว่าอยากสร้างบ้านแยกอยู่หรือเปล่า
ซูเหยียนเองก็ทนสภาพแวดล้อมแออัดและเสียงดังของจุดพักปัญญาชนที่ลงชนบทไม่ไหว เธออยากมีพื้นที่ส่วนตัวมานานแล้ว
พอฟังจบก็พยักหน้าทันที
“ฉันก็จะสร้างเหมือนกัน”
หนิงชิงเหอบอกว่า
“ฉันคุยกับหัวหน้ากองไว้แล้วว่า จะเริ่มก่อสร้างหลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วง ถึงตอนนั้นเธอไปบอกหัวหน้ากองด้วยนะ ให้สร้างบ้านของเธอติดกับบ้านฉัน เราจะได้อยู่ใกล้กัน คอยช่วยเหลือกันได้”
ซูเหยียนตอบตกลงโดยไม่ลังเล
ทั้งสองคุยกันเสียงเบา ไม่ได้ตั้งใจหลบสายตาใคร
แต่ตรงมุมกำแพงลานบ้านที่มืดสลัวกลับมีคนแอบซ่อนอยู่เงียบ ๆ
หางตาของหนิงชิงเหอเหลือบเห็นชายเสื้อแวบหนึ่ง เนื้อผ้านั้นเป็นชุดที่เจี่ยงรั่วหนานสวมอยู่วันนี้
เธอไม่ได้ใส่ใจ
การสร้างบ้านไม่ใช่เรื่องลับ หลังเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงทุกคนก็ต้องรู้กันอยู่ดี ไม่มีอะไรต้องปิดบัง
เจี่ยงรั่วหนานที่ซ่อนอยู่ในมุมมืดได้ยินบทสนทนาของทั้งสองอย่างชัดเจน
พอรู้ว่าใช้เงินแค่ 100 หยวนก็สร้างบ้านหลังเล็กแยกเป็นสัดส่วนได้ เธอก็เริ่มคิดทันที
เธอมีเงินอยู่ไม่น้อย อีกทั้งทนสภาพความเป็นอยู่ที่ทรุดโทรมและแออัดของจุดพักปัญญาชนที่ลงชนบทไม่ไหวมานานแล้ว ไม่อยากเบียดนอนในห้องนอนรวมอีกต่อไป
ถ้าได้อยู่บ้านหลังเล็กตามลำพัง ทั้งสงบทั้งเป็นอิสระ ไม่ต้องเบียดอยู่กับคนเป็นกลุ่ม แบบนี้ตรงใจเธอพอดี
เจี่ยงรั่วหนานตัดสินใจอยู่ในใจ
พอเก็บเกี่ยวฤดูใบไม้ร่วงเสร็จ เธอจะไปขอหัวหน้ากองสร้างบ้าน แล้วก็ย้ายออกจากจุดพักปัญญาชนที่ลงชนบทไปอยู่คนเดียว
ถึงเวลาอาหารเย็น เฉินเยี่ยนก็อธิบายกฎการกินอาหารของจุดพักปัญญาชนที่ลงชนบทให้ปัญญาชนทุกคนฟัง