เช้าวันรุ่งขึ้น หนิงชิงเหอตื่นแต่เช้าตรู่
เธอไม่ได้ตื่นเองตามธรรมชาติ แต่เพราะเสียงดังวุ่นวายในจุดพักของปัญญาชนที่ลงชนบทเมื่อคืน ทำให้นอนไม่ค่อยหลับ
ในห้องนอนรวมเมื่อคืนมีทั้งคนกัดฟัน คนละเมอพูด แถมยังมีคนหลับไม่สนิท ขยับแขนขาเตะไปทั่ว
ตลอดทั้งคืนเธอหลับ ๆ ตื่น ๆ ไม่อาจนอนหลับอย่างเต็มอิ่มได้เลย
พอหนิงชิงเหอลุกขึ้นมาในตอนเช้า ใบหน้าก็ดูย่ำแย่ไปหมด ทั้งร่างไร้เรี่ยวแรง ในใจเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
ซูเหยียนตื่นขึ้นมาเห็นรอยคล้ำใต้ตาของหนิงชิงเหอ
“ชิงเหอ ไม่สบายหรือเปล่า?”
หนิงชิงเหอส่ายหน้า
“ไม่เป็นไร แค่เมื่อคืนหลับไม่สนิทน่ะ”
ความคิดที่จะย้ายออกไปอยู่คนเดียวของเธอยิ่งแน่วแน่ขึ้น หากต้องอยู่ในจุดพักของปัญญาชนที่คนเยอะและวุ่นวายไปนาน ๆ ไม่เธอก็ต้องทนจนเป็นบ้า สุดท้ายไม่ช้าก็เร็วคงมีเรื่องกับคนที่พักด้วยกัน
ทุกคนจัดการธุระส่วนตัวอย่างง่าย ๆ แล้วปรึกษากันเรื่องการเดินทาง
หนิงชิงเหอ ซูเหยียน โจวเยว่เหมย และลี่เจาหมู่ทั้งสี่คนตั้งใจจะไปซื้อของใช้ในชีวิตประจำวันที่อำเภอ
เจี่ยงรั่วหนานหายตัวไปตั้งแต่เช้า ทุกคนคร้านจะสนใจว่าเขาไปไหน จึงเดินมุ่งหน้าไปทางปากหมู่บ้านด้วยกัน
พวกเธอจำได้ว่าเมื่อวานโจวเว่ยกั๋วบอกว่ามีเกวียนเทียมวัววิ่งรับส่งจากปากหมู่บ้านไปอำเภอ
เมื่อเดินไปถึงปากหมู่บ้าน ทั้งสี่ก็เห็นชาวบ้านนั่งอยู่บนเกวียนกันไม่น้อยแล้ว
พวกเธอจ่ายเงินคนละ 1 เหมา แล้วทยอยขึ้นไปนั่ง เตรียมตัวเดินทางไปอำเภอ
คนขับเกวียนเป็นอดีตทหารผ่านศึกในหมู่บ้าน แซ่จาง ชาวบ้านต่างเรียกเขาว่าตาเฒ่าจาง
สมัยหนุ่มเขาเคยบาดเจ็บตอนเป็นทหาร จนขาเดินไม่ค่อยสะดวก หัวหน้าหน่วยผลิตจึงจัดให้เขารับหน้าที่ขับเกวียน