บทที่ 4 บทใหม่
สามปีก่อน จู่ๆ เจียงฮวาซานก็รู้สึกตัวตื่นขึ้น แต่การที่ตัวละครในหนังสือมีความรู้สึกนึกคิดเป็นของตนเอง นับเป็นหายนะสำหรับโลกของละครที่เนื้อเรื่องดำเนินไปแล้ว
เพราะเมื่อตัวละครมีตัวตนเป็นของตัวเองแล้ว ย่อมไม่ยอมทำตามเนื้อเรื่อง และหากเนื้อเรื่องไม่สามารถดำเนินไปตามเดิมได้ โลกของละครก็พร้อมจะพังทลายลงได้ทุกเมื่อ
เพื่อยับยั้งไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น ชูหลิงจึงต้องเข้าแทรกแซง
ในตอนแรก มันใช้วิธีที่แข็งกร้าวมาก ลบความทรงจำและจิตสำนึกของเจียงฮวาซานออกโดยตรง แล้วบังคับให้เธอเป็นหุ่นเชิด แต่เมื่อทำเช่นนี้ซ้ำหลายครั้ง เจียงฮวาซานกลับเกิดการต่อต้านมัน เธอมักจะตื่นขึ้นมากลางคัน ทำให้เนื้อเรื่องไม่คืบหน้า และตอนนี้เวลาที่ชูหลิงจะควบคุมเจียงฮวาซานได้ก็สั้นลงเรื่อยๆ
ดูจากเหตุการณ์ในเนื้อเรื่องครั้งก่อนสิ
ฟู่ซุยเอ่อร์มาที่บ้านเพื่อสั่งสอนเจียงฮวาซาน เดิมเป็นเหตุการณ์สำคัญที่ผลักดันพัฒนาการของพระเอกนางเอก
ตามเนื้อเรื่องในหนังสือต้นฉบับ ระหว่างการทะเลาะวิวาท ฟู่ซุยเอ่อร์ได้เปิดเผยหลักฐานว่าเจียงฮวาซานสมคบคิดกับครอบครัวรองวางยาพิษท่านประธานเฉิน เจียงฮวาซานเพื่อปกป้องตัวเองจึงคิดฆ่าปิดปาก ไม่เพียงใช้แจกันฟาดฟู่ซุยเอ่อร์จนบาดเจ็บ แต่ยังผลักเธอตกจากระเบียงชั้นสองอีกด้วย ฟู่ซุยเอ่อร์จึงกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา
และเรื่องนี้ทำให้เซินหลานซีโกรธแค้นอย่างที่สุด เขาไม่สนใจพินัยกรรมของท่านประธานเฉินก่อนเสียชีวิตและหย่าขาดจากเจียงฮวาซาน เมื่อกลับมาเป็นอิสระแล้ว พระเอกนางเอกจึงได้ใกล้ชิดกันอย่างเปิดเผย มีการหยอกล้อออดอ้อนกัน
แต่จุดเปลี่ยนที่สำคัญขนาดนี้ กลับถูกเจียงฮวาซานทำพังเสียได้!
ตอนนั้นชูหลิงควบคุมให้เธอใช้แจกันฟาดคนเท่านั้น ทันทีที่ฟู่ซุยเอ่อร์หมดสติ เจียงฮวาซานก็หลุดจากการควบคุม สั่งให้คนขับรถรีบพาคนไปส่งโรงพยาบาล เพราะช่วยเหลือได้ทันท่วงที ฟู่ซุยเอ่อร์จึงแค่เย็บแผลที่ท้ายทอยไม่กี่เข็ม
เจียงฮวาซานมีคำสั่งของท่านประธานเฉินเป็นเครื่องรางคุ้มกัน จึงไม่ถึงขั้นที่เซินหลานซีจะหย่าขาด การไม่มีใบหย่า ความสัมพันธ์ระหว่างพระเอกนางเอกก็จะมีข้อกังขา บุคลิกของพระเอกนางเอกก็จะสั่นคลอน
ที่สำคัญกว่านั้น เมื่อเนื้อเรื่องเปลี่ยนไป กลับมีเรื่องราวย่อยๆ งอกขึ้นมามากมาย อย่างเช่นเรื่องที่ซูอวิ้นถูกประณามจนติดเทรนด์ ก็ไม่มีในเนื้อเรื่องเดิม
ดังนั้น ชูหลิงจึงร้อนรนอยากจะแก้ไขให้กลับสู่เส้นทางเดิม คืนทุกสิ่งให้เป็นปกติ
เจียงฮวาซานหลับตาลง เตรียมพักผ่อนนอนสักงีบหนึ่ง ทันใดนั้นในหัวก็ดังขึ้นอีกครั้งด้วยเสียงกลไกเย็นชา
【เธอไม่ใช่หรือที่อยากรู้ความจริงในคืนที่เฉินจวงเสียชีวิตมาตลอด? ถ้าเธอยอมทำตามเนื้อเรื่องต่อไป ฉันจะอนุญาตเป็นกรณีพิเศษให้เธอย้อนกลับไปดูว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น?】
ชูหลิงรับรู้จิตใจของตัวละครแต่ละตัวได้ เมื่อครู่ตอนที่เจียงฮวาซานคุยกับเซินหลานซี สภาพจิตใจของเธอเฉื่อยชาไปหมด แต่เมื่อเซินหลานซีเอ่ยถึงท่านประธานเฉิน ปฏิกิริยาของเธอแตกต่างไปจากปกติอย่างสิ้นเชิง
ราวกับมีระลอกคลื่นกระเพื่อมในทะเลสาบที่เคยสงบนิ่ง
เจียงฮวาซานหลงกลเข้าอย่างที่คิด เงยหน้าขึ้นช้าๆ “เธอบอกไม่ใช่หรือว่าเรื่องราวในอดีตย้อนกลับไปดูไม่ได้?”
【ฉันทำไม่ได้ แต่เธอทำได้ หนังสืออยู่ในสมองของเธอ เธอใช้จิตเปิดดู ก็จะเจอบทที่เธออยากอ่าน】
เนื้อเรื่องย้อนกลับไปดูไม่ได้ อนาคตเปลี่ยนแปลงไม่ได้ นี่คือกฎของโลกในละคร แต่เพื่อซ่อมแซมจุดบกพร่องที่เป็นเจียงฮวาซาน ชูหลิงก็ต้องเสี่ยงเดิมพัน
เจียงฮวาซานทำหน้าสงสัย “ง่ายขนาดนี้เลย?”
【แน่นอนว่าไม่ง่ายแบบนั้น หนังสือเล่มนี้คือกฎของโลกในละคร หากจิตของเธอเชื่อมต่อกับกฎ ป้ายบ่งชี้ของเธอจะถูกประทับลึกขึ้น จิตสำนึกที่ตื่นขึ้นตอนนี้จะถูกลบล้าง และเธอจะกลับไปเป็นเจียงฮวาซานคนเดิม พูดอีกอย่างก็คือ ตัวตนของเธอในตอนนี้จะหายไปตลอดกาล】
เป็นเรื่องยากมากที่ตัวละครจะตื่นรู้ด้วยตนเอง จะว่าไปแล้ว เธอก็มีชีวิตขึ้นมาแล้ว จะยอมทำลายตัวเองเพื่อความจริงที่ไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้หรือ? นางร้ายตัวร้ายจะเต็มใจจริงๆน่ะหรือ?
ชูหลิงเองก็ไม่แน่ใจ
เจียงฮวาซานคิดอยู่ครู่หนึ่ง พยักหน้า “ได้”
【การสอดส่องความจริงมีเพียงครั้งเดียว พลังของละครจะส่งเธอไปยังวันที่เฉินจวงเสียชีวิต แต่เธอเป็นเพียงเงาลวง ผู้เฝ้าดู ที่เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ เมื่อเฉินจวงเสียชีวิตแล้ว จิตสำนึกของเธอก็จะถูกลบล้างด้วย】
ชูหลิงไม่มีความรู้สึก จึงไม่เข้าใจการเลือกของเจียงฮวาซาน แต่มันก็ยังเตือนตามหน้าที่
เจียงฮวาซานยิ้มอย่างไม่ใส่ใจ “เดิมทีก็ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว ไปพบคุณปู่เป็นครั้งสุดท้ายก็ดีเหมือนกัน”
ตอนนั้นที่เธอถูกเซินหลานซีโยนออกจากสวนเฉิน ก็ตื่นรู้ขึ้นมาทันที ชูหลิงจึงเข้าใจมาตลอดว่าจิตสำนึกนี้มาจากความรักที่เธอมีต่อเซินหลานซีและไม่สมหวัง คาดไม่ถึงว่าเป็นเพราะเฉินจวง อดีตผู้นำตระกูลเฉินที่รับเลี้ยงเธอมาตั้งแต่เด็ก
แต่เรื่องวุ่นวายนี้ก็จะจบลงเสียที ตราบใดที่เจียงฮวาซานยินดีสละจิตสำนึก ทุกอย่างก็กลับคืนสู่เส้นทางเดิมได้
【ถ้าอย่างนั้นเริ่มเลย หลับตาลง ดึงจิตสำนึกของเธอเข้าใกล้ละคร ตอนพิเศษ บทที่ 36: “ปริศนาแห่งสวนเฉิน”】
เจียงฮวาซานหลับตาลง ทำตามคำแนะนำของชูหลิง ยิ่งเข้าใกล้มากขึ้นเท่าไร ลายเส้นของใบอ่อนแต่ละใบก็ยิ่งชัดเจน
【ติ๊ง——】
【เชื่อมต่อจิตสำนึก】
แสงสีเขียวอ่อนๆพลันระเบิดออกเป็นแสงเจิดจ้า แผ่นกระดาษหนาพลิกไปมาในแสงที่สาดส่อง...
【ติ๊ด—ติ๊ด—ติ๊ด——】
【คำเตือน! จิตสำนึกของตัวละครต่อต้าน กำลังฉีกทำลายละคร!!! เตือน!! เตือน!!】
เหตุการณ์ไม่คาดฝันนี้ทำให้แม้แต่ชูหลิงซึ่งไม่มีความรู้สึกยังตกตะลึงจนพูดไม่ออก เจียงฮวาซานหลอกมัน? ที่อิดออด! ที่รอตาย นั่นคือการแสดงให้มันดู!
น่าโมโห สมกับเป็นนางร้ายชั่วร้าย หลอกแม้แต่กฎ!
【เจียงฮวาซาน หยุดนะ! หากหน้าหนังสือถูกฉีก ระเบียบของโลกในละครจะพังทลาย ทุกคนจะตายหมด!】
“ฉีก——”
สิ่งที่ตอบมันคือเสียงฉีกกระดาษดังแกรกๆ เสียงหนึ่งดังกว่าเสียงหนึ่ง ไม่นานในห้วงจิตอันไร้สิ้นสุดก็ปกคลุมไปด้วยเศษกระดาษเรืองแสงสีเขียวน้อยใหญ่
“เจ้าหนูชูหลิง...”
ทันใดนั้น เสียงหัวเราะกวนๆของใครบางคนก็ดังก้องอยู่ในห้วงจิต “สิ่งที่ฉันต้องการไม่ใช่การย้อนกลับไปอดีต แต่เป็นการเปลี่ยนแปลงอดีต ในเมื่อกฎไม่อนุญาต ฉันก็ทำได้แค่ฉีกหนังสือพังๆเล่มนี้น่ะสิ~~ ขอโทษด้วยนะ พวกเรามาตายไปด้วยกันเถอะ~”
【ติ๊ง——】
【ลบล้างจิตสำนึกล้มเหลว ป้ายกำกับตัวละครหลุดออก ระบบได้สร้างละครใหม่ให้ท่านแล้ว】
【ติ๊ง——】
【สร้างเสร็จสมบูรณ์】
【เริ่มต้นบทนำ——《ข้าแค่ทำตัวเป็นตัวป่วน ไหงกลายเป็นแสงจันทร์ในดวงใจไปได้?!》】
ชูหลิง: “?!”
……