บทที่ 20 ตระกูลกับคำสัญญา
ทางศาลาริมสระ ทันทีที่เจียงฮวาซานเดินออกจากสวน สีหน้าของชายชราก็พลันเคร่งขรึม เขายกไม้เท้าชี้ปลายจมูกเสิ่นเชียน «คุกเข่าลง»
สีหน้าเสิ่นเชียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขาไม่กล้าถามอะไรสักคำ รีบลุกขึ้นแล้วทิ้งตัวคุกเข่าลงกับพื้นดังตุบ
«พ่อ»
แววตาอ่อนโยนเมื่อครู่ของชายชราหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเฉียบคม «อย่าเรียกฉันว่าพ่อ เสิ่นจวงไม่มีลูกชายใจคอโหดเหี้ยมอย่างแก»
เสิ่นเชียนไม่กล้าโต้เถียง เขาก้มกราบกับพื้นเสียงดัง «พ่อ ใจเย็นก่อนครับ เป็นเพราะลูกไม่ได้เรื่อง ทำให้พ่อกับตระกูลเสิ่นต้องเดือดร้อน»
ชายชราหลับตา ไม่อยากมองเขาแม้แต่น้อย ไม้เท้ากระทบพื้นเบา ๆ เป็นจังหวะ «ชีวิตคนตั้งสามสิบกว่าคน พวกแกลงมือกันได้ยังไง?»
เสิ่นเชียนไม่กล้าเงยหน้า เขาก้มหมอบแนบพื้น «พ่อ เรื่องนี้เป็นเพราะผมจัดการไม่ดีเอง ผมไม่คิดเลยว่าเหยาเกอจะบ้าคลั่งได้ขนาดนี้ ถึงกับจ้างคนวางเพลิงเพื่อฆ่าแม่ลูกอาหลิง พ่อครับ เธอกำลังแก้แค้นที่ผมส่งอาเหนียนไปต่างประเทศ»
«ยังมีหน้ามาพูดอีกหรือ? ตั้งแต่โบราณมา ผู้ยิ่งใหญ่ล้มลงเพราะไฟไหม้เรือนในกันตั้งกี่คน!» เสิ่นจวงหรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเรื่องขึ้นมาทันควัน «หลายปีมานี้ไม่รู้ว่าตระกูลเหยาไปได้เส้นสายมาจากไหน ถึงได้ผงาดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ถ้ายังเป็นแบบนี้ต่อไป อย่าว่าแต่ตระกูลฟู่หรือตระกูลโจวเลย เกรงว่าแม้แต่รัศมีของตระกูลเสิ่นเราก็จะถูกกลบเสียหมด»
สีหน้าเสิ่นเชียนเปลี่ยนไปเล็กน้อย «ตราบใดที่มีคุณปู่อยู่ ตระกูลเหยาก็ไม่มีทางทำอะไรได้หรอกครับ»
เสิ่นจวงแค่นเสียง «ทำอะไรไม่ได้หรือ? หนานวานเป็นเมืองท่าเรือที่ใหญ่ที่สุดของประเทศเอ เมียแกเผาภูเขาเพื่อฆ่าเมียน้อยคนหนึ่ง ชีวิตคนบริสุทธิ์กว่าสามสิบคนในเขตคนรวยป๋อลิน เธอกลับลงมือได้โดยไม่ลังเลสักนิด แบบนี้ยังเรียกว่าไม่กล้าทำอะไรอีกหรือ?»
หนึ่งเดือนก่อน มีข่าวใหญ่เกิดขึ้นในเมืองหนานวาน เพลิงไหม้บ้านพักตากอากาศหลังหนึ่งในเขตคนรวยป๋อลิน คร่าชีวิตประชาชนผู้บริสุทธิ์สามสิบห้าคนในกองเพลิงและควันหนาทึบ