คณะของจางหรูเพิ่งจากไป ฟางเหมยถึงเพิ่งรู้ตัว ขมวดคิ้วมองเจียงฮวาซาน "ซานซาน? เธอเป็นอะไรไปกันแน่?"
เจียงฮวาซานไม่มีฟางเหมยอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย เงยหน้าขึ้นสำรวจรอบด้านอย่างละเอียด
ประตูไม้จันทน์แดงสิบสองเทพบุปผา เงาแสงที่ตกกระทบก่อเกิดเป็นภาพเงาดอกไม้ ห้องโถงกว้างสูงโปร่ง เหนือยอดโดมมีลานกระจกใสขนาดมหึมา ราวกับน้ำตกแสงสีทองเหลวไหล... นี่คือพื้นหลังร้อยปีอันเป็นเอกลักษณ์ของตระกูลใหญ่ ราวกับกลิ่นอายฝุ่นละอองจากหน้าหนังสือเก่าที่ถูกแสงแดดส่อง จนปลายนิ้วของนางสั่นระริก
ที่นี่คือห้องโถงใหญ่สวนเสิ่น
"ซานซาน เธอ..." ฟางเหมยไม่พอใจที่ถูกเจียงฮวาซานเมินเฉย กำลังจะเอ่ยปาก ก็มีเงาคนเดินขึ้นมาจากชั้นล่าง
ฟางเหมยรีบเก็บสีหน้า ยิ้มแย้มทักทาย "พ่อบ้านเฉิน"
เสิ่นจือเป็นพ่อบ้านใหญ่ของสวนเสิ่น เขาทำงานให้ตระกูลเสิ่นมาสี่สิบปี ทุกคำพูดทุกการกระทำล้วนแทนเจตนาของผู้อาวุโสตระกูลเสิ่น ฟางเหมยจึงไม่กล้าล่วงเกินง่าย ๆ