วันเปิดร้านขายยา อากาศแจ่มใสยิ่งนัก
เหนือประตูร้านแขวนป้ายไม้แผ่นหนึ่ง พื้นลงรักสีดำ ตัวอักษรสีทองเขียนว่า “หอจี้อัน”
กู้จ้านเขียนป้ายด้วยตนเอง ลายมือของเขาไม่ถึงกับงดงามโดดเด่น ทว่ามีข้อดีตรงเป็นระเบียบ ทุกขีดทุกเส้นล้วนลงน้ำหนักอย่างมั่นคง
หน้าร้านตั้งประทัดไว้สองพวง เสียงดังเปรี้ยงปร้างอยู่ครู่หนึ่ง เศษกระดาษสีแดงปลิวกระจายเต็มพื้น
เพื่อนบ้านในละแวกพากันมามุงดูความครึกครื้น กู้จ้านยืนอยู่หน้าประตู สวมเสื้อคลุมสีเขียวหม่นตัวใหม่ที่ผ่านการสวมใส่มาไม่นาน แขนเสื้อพับขึ้น เผยให้เห็นท่อนแขนแข็งแรง
เขาประสานมือคารวะผู้คน แล้วกล่าวว่า “หอจี้อันเปิดร้านวันนี้ สามวันแรกตรวจรักษาไม่คิดค่าตรวจ รับเพียงค่ายาเท่านั้น”
ผู้คนส่งเสียงชื่นชมกันครืน
เจียงโหยวหนิงยืนอยู่ด้านใน ช่วยจัดตาชั่งเล็กกับครกบดยาบนตู้ยา
นางไม่ได้ไปยืนหน้าประตู เพียงฟังเสียงความเคลื่อนไหวด้านนอกผ่านบานประตู
เสียงประทัดสิ้นสุดลง เสียงผู้คนค่อย ๆ ซาลง กู้จ้านเดินเข้ามา มีเหงื่อบาง ๆ ซึมอยู่บนหน้าผาก
เขามองนางแวบหนึ่งแล้วถามว่า “เหตุใดไม่ออกไป?”
เจียงโหยวหนิงตอบว่า “ข้าช่วยดูแลร้านให้ท่าน”
กู้จ้านไม่ได้กล่าวอะไรอีก หมุนตัวไปต้มยาในลานด้านหลัง
เจียงโหยวหนิงยืนอยู่หน้าตู้ยา ปลายนิ้วไล้ผ่านป้ายชื่อบนลิ้นชัก มีตังกุย หวงฉี ชะเอม และฝูหลิง
หมึกที่เพิ่งเขียนแห้งแล้ว เป็นสีดำสนิท
นางเปิดลิ้นชักหนึ่งออก ข้างในบรรจุแผ่นหวงฉีที่หั่นไว้เต็มลิ้นชัก เรียงเป็นระเบียบ ส่งกลิ่นหอมแห้งของสมุนไพร
นางหยิบขึ้นมาหนึ่งกำมือ แล้ววางกลับลงไป
ผู้ป่วยคนแรกเป็นชายชรา ปวดขามานานกว่าสิบปี เดินกะเผลกข้างหนึ่ง
กู้จ้านให้เขานั่งลง ถกขากางเกงขึ้นดูหัวเข่า กดคลำอยู่หลายตำแหน่ง แล้วซักถามลักษณะอาการปวด
ระหว่างพูด น้ำเสียงเขาไม่ดัง เอ่ยทีละประโยคอย่างไม่เร่งร้อน แตกต่างจากท่าทางเกียจคร้านในยามปกติโดยสิ้นเชิง
เขาดึงเข็มเงินสองสามเล่มออกจากถุงเข็ม แล้วปักลงบนจุดฝังเข็มอย่างรวดเร็วและแม่นยำ
ตอนแรกชายชรายังเบ้หน้า ทว่าหลังฝังเข็มเสร็จ เขาลุกขึ้นเดินสองก้าว ดวงตาพลันสว่างวาบ “วิเศษนัก! เบาลงมากแล้ว!”
กู้จ้านยิ้ม เปิดเทียบยา จัดยาแล้วส่งให้