หลี่รั่วซีเก็บเสื้อผ้ามาสองสามชุดอย่างง่าย ๆ จากนั้นก็ช่วยพ่อเก็บของด้วย ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข้าวของทั้งหมดของพ่อลูกก็จัดเรียบร้อย
“มีแค่นี้เองเหรอ?” หลินต้าเหนียนถามอย่างตกใจ
หลี่รั่วซียิ้ม “อืม มีแค่นี้แหละ”
สีหน้าของหลินเอ้อร์เหนียนพลันหม่นลง เขายังคิดจะถ่วงเวลาไปอีกหลายชั่วโมง จะได้ไม่ต้องขึ้นเขาเสียหน่อย ใครจะคิดว่าของจะมีน้อยขนาดนี้
หลินซานเหนียนก้าวเข้ามารับห่อผ้าสองห่อไปเงียบ ๆ แล้วโยนขึ้นรถเข็น สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ
ขณะที่กำลังจะออกเดินทาง หลี่รั่วซีก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ในบ้านยังมีมันเทศกองหนึ่ง เป็นเสบียงของเราสำหรับฤดูหนาวนี้”
หลินซานเหนียนหาตะกร้าสานใบหนึ่งตรงมุมห้อง ใส่มันเทศกองเล็ก ๆ ลงไปจนหมด แล้วยกขึ้นวางบนรถเข็น
“ยังมีอะไรอีกไหม?”
หลี่รั่วซีชี้หม้อใบหนึ่งที่ขอบมีรู “ใบนี้ยังใช้ได้ไหม?”
หลินซานเหนียนขมวดคิ้ว “ไม่เอาแล้ว ที่บ้านมีหม้ออยู่”
“ม้านั่งสองตัวนี้ยังดีอยู่นะ”
“ได้ เอาไปด้วย วางไว้ในลาน เวลาพักจากงานจะได้นั่ง”
“แล้วตู้เสื้อผ้านี่ล่ะ?”
“ตู้เสื้อผ้าช่างมันเถอะ ขาหัก แถมบานประตูก็ไม่มีแล้ว เดี๋ยวให้พี่ใหญ่ทำใบใหม่ให้”
หลินต้าเหนียนเหลือบมองมา ราวกับจะถามว่า ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?
หลินซานเหนียนตอบกลับด้วยสายตา ใครใช้ให้นายขยันลากรถเข็นนักล่ะ ถ้านายไม่ทำแล้วจะให้ใครทำ?
หลินเอ้อร์เหนียนกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่
หลินต้าเหนียนเหลือบมองน้องรอง “ไปหามจอบสองเล่มกับโอ่งน้ำใบนั้นกลับบ้าน”
หลินเอ้อร์เหนียนตอบอย่างสบายใจ “วางบนรถเข็นแล้วลากกลับไปก็ได้”
หลินต้าเหนียนลากรถเข็นออกไปทันที