ยุคเจ็ดศูนย์ ส่งพ่อไปแต่งเข้าบ้านเขา ส่วนฉันเกาะขาใหญ่โชคดีรัวๆ

ตอนที่ 8 ย้ายบ้าน

7 นาที· 1.5K คำ

หลี่รั่วซีเก็บเสื้อผ้ามาสองสามชุดอย่างง่าย ๆ จากนั้นก็ช่วยพ่อเก็บของด้วย ใช้เวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ข้าวของทั้งหมดของพ่อลูกก็จัดเรียบร้อย

“มีแค่นี้เองเหรอ?” หลินต้าเหนียนถามอย่างตกใจ

หลี่รั่วซียิ้ม “อืม มีแค่นี้แหละ”

สีหน้าของหลินเอ้อร์เหนียนพลันหม่นลง เขายังคิดจะถ่วงเวลาไปอีกหลายชั่วโมง จะได้ไม่ต้องขึ้นเขาเสียหน่อย ใครจะคิดว่าของจะมีน้อยขนาดนี้

หลินซานเหนียนก้าวเข้ามารับห่อผ้าสองห่อไปเงียบ ๆ แล้วโยนขึ้นรถเข็น สีหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ

ขณะที่กำลังจะออกเดินทาง หลี่รั่วซีก็เอ่ยขึ้นอีกครั้ง “ในบ้านยังมีมันเทศกองหนึ่ง เป็นเสบียงของเราสำหรับฤดูหนาวนี้”

หลินซานเหนียนหาตะกร้าสานใบหนึ่งตรงมุมห้อง ใส่มันเทศกองเล็ก ๆ ลงไปจนหมด แล้วยกขึ้นวางบนรถเข็น

“ยังมีอะไรอีกไหม?”

หลี่รั่วซีชี้หม้อใบหนึ่งที่ขอบมีรู “ใบนี้ยังใช้ได้ไหม?”

หลินซานเหนียนขมวดคิ้ว “ไม่เอาแล้ว ที่บ้านมีหม้ออยู่”

“ม้านั่งสองตัวนี้ยังดีอยู่นะ”

“ได้ เอาไปด้วย วางไว้ในลาน เวลาพักจากงานจะได้นั่ง”

“แล้วตู้เสื้อผ้านี่ล่ะ?”

“ตู้เสื้อผ้าช่างมันเถอะ ขาหัก แถมบานประตูก็ไม่มีแล้ว เดี๋ยวให้พี่ใหญ่ทำใบใหม่ให้”

หลินต้าเหนียนเหลือบมองมา ราวกับจะถามว่า ทำไมต้องเป็นฉันด้วย?

หลินซานเหนียนตอบกลับด้วยสายตา ใครใช้ให้นายขยันลากรถเข็นนักล่ะ ถ้านายไม่ทำแล้วจะให้ใครทำ?

หลินเอ้อร์เหนียนกลั้นหัวเราะแทบไม่อยู่

หลินต้าเหนียนเหลือบมองน้องรอง “ไปหามจอบสองเล่มกับโอ่งน้ำใบนั้นกลับบ้าน”

หลินเอ้อร์เหนียนตอบอย่างสบายใจ “วางบนรถเข็นแล้วลากกลับไปก็ได้”

หลินต้าเหนียนลากรถเข็นออกไปทันที

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป