เขามองหลินต้าอิงพอดีกับที่เธอมองเขา สายตาทั้งสี่สบกัน ก่อนจะรีบหลบวูบไปอย่างรวดเร็ว
หลินต้าอิง: โอ๊ย แม่เจ้า ผู้ชายคนนี้หล่อเกินไปแล้วจริง ๆ ด้วย เป็นผู้ชายที่ฉันหลินต้าอิงหมายตาไว้ไม่ผิดเลย
หลี่ฉางชิง: ให้ตายสิ ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงแข็งแรงขนาดนี้นะ? หมัดเดียวของเธอคงต่อยวัวตายได้เลยมั้ง?
หลินต้าอิงตื่นเต้นจนฝ่ามือชุ่มเหงื่อ แต่เพื่อให้คืนนี้ได้ชายหนุ่มรูปงามมาอยู่ข้างกาย เธอก็ยอมทุ่มสุดตัวแล้ว
“พี่ฉางชิง ฉันรู้ว่าพี่เป็นคนมีความรู้ ส่วนฉันก็เป็นผู้หญิงหยาบ ๆ ไม่คู่ควรกับพี่ แต่ใกล้เข้าหน้าหนาวแล้ว พี่ก็เพิ่งหย่า ต้องเลี้ยงลูกตามลำพัง คงผ่านช่วงนี้ไปไม่ไหวแน่ ถ้าพี่ไม่รังเกียจ แต่งกับฉันเถอะ ฉันจะดีกับพี่ไปตลอดชีวิต พี่วางใจได้เลย ขอแค่แต่งกับฉัน เนื้อมีให้กินอิ่ม เสื้อผ้าก็มีให้อุ่น ถ้ามาอยู่กับฉัน พี่ก็ไม่ต้องเป็นชนชั้นห้าประเภทดำอีกต่อไป ต่อไปนี้ไม่ต้องโดนวิพากษ์วิจารณ์และลงโทษอีกแล้ว!”
หลี่ฉางชิงฟังคำพูดตรงไปตรงมานั้นแล้วก็หน้าแดงด้วยความเขินอาย
แต่ความจริงใจของเธอก็ทำให้เขาซาบซึ้ง เขาเป็นชนชั้นห้าประเภทดำ ผู้คนมากมายพากันหลีกหนี แต่เธอยังกล้าแต่งกับเขาอีกหรือ?
เขาเองก็เคยคิดถึงชีวิตข้างหน้า ต่อให้ตัวเขาต้องลำบากตรากตรำก็ไม่เป็นไร แต่ไม่อยากให้ลูกสาวพลอยลำบากไปด้วย
ตอนนี้มีคนอยากแต่งกับเขา ฟังดูผิดธรรมเนียมอยู่บ้าง แต่ตั้งแต่โบราณก็มีคนแต่งเข้าไม่น้อย ตอนนี้เขาหมดหนทางแล้ว จะมัวสนใจเรื่องพวกนี้ไปทำไม?
เขากัดฟัน ก่อนหันไปถามหลี่รั่วซี “ลูกตกลงเหรอ?”
หลี่รั่วซี: “พ่อ หนูเป็นคนไปสู่ขอเอง หนูต้องตกลงอยู่แล้วค่ะ พ่อ แม่พาพี่สาวไปแต่งงานใหม่แล้ว เราก็ไม่จำเป็นต้องรักษาพรหมจรรย์เพื่อใคร หนูรู้ว่าผู้ชายแต่งเข้าอาจเสียศักดิ์ศรีอยู่บ้าง แต่จะสำคัญกว่าชีวิตได้ยังไง? ใกล้หน้าหนาวแล้ว กระท่อมวัวอยู่ไม่ได้แล้วค่ะ ขอแค่พ่อแต่งกับน้าอิง เราก็จะหลุดพ้นจากสถานะชนชั้นห้าประเภทดำ ต่อไปจะได้ใช้ชีวิตอย่างเปิดเผยและมีศักดิ์ศรี”