ค่ำคืนในกรุงเทพฯชื้นแฉะเสียจนเหมือนบีบน้ำออกมาได้
เจียงเลี่ยยืนอยู่หน้าต่างห้องพักโรงแรม มองตึกแถวสี่ชั้นฝั่งตรงข้าม อาคารไม่สูงนัก แต่ตกแต่งอย่างประณีต เถาวัลย์เขตร้อนเลื้อยปกคลุมผนังด้านนอกเต็มไปหมด ตรงทางเข้ามีป้ายทองแดงแผ่นเล็กที่ไม่สะดุดตา เขียนเป็นภาษาไทยกับภาษาอังกฤษว่า “สโมสรส่วนตัวสุขุมวิท”
หน้าต่างบานในสุดของชั้นสามเปิดไฟอยู่
ม่านปิดไม่สนิท เหลือช่องว่างไว้ช่องหนึ่ง มองผ่านช่องนั้นเข้าไปเห็นเงาคนขยับไหวอยู่ด้านใน
เจียงเลี่ยลดกล้องส่องทางไกลลง แล้วดูนาฬิกา 23.40 น.
“เป้าหมายอยู่ชั้นสาม มีบอดี้การ์ดอย่างน้อยสามคนเฝ้าอยู่ในทางเดิน บนดาดฟ้าก็มีคน”
เสียงซุนเหวินดังมาจากหูฟัง “ยืนยันแล้ว เหงียนวันหุ่งเข้าพักตอน 16.00 น. วันนี้ มากับรถ 2 คันและคน 7 คน ในจำนวนนี้เป็นคนคุ้มกันใกล้ชิด 3 คน คนหนึ่งเป็นชาวรัสเซียชื่ออีวาน เคยอยู่หน่วยรบพิเศษของกองทัพรัสเซีย อีกคนเป็นชาวอิสราเอล ไม่ทราบชื่อ แต่ลงมือได้คล่องแคล่วมาก อาจเคยเป็นเจ้าหน้าที่มอสสาด ส่วนคนที่สามเป็นคนท้องถิ่น มาจากสายมวยไทย”
“คืนนี้อีวานกับคนอิสราเอลอยู่ในตึกไหม?”
“อยู่ อีวานอยู่ชั้นหนึ่ง ส่วนคนอิสราเอลอยู่ทางเดินชั้นสาม”
เจียงเลี่ยเก็บกล้องส่องทางไกล แล้วหันไปหาเหยียนหลัว
“หัวหน้า เอาตามแผนเดิมไหม?”
เหยียนหลัวยืนอยู่อีกฟากของห้อง มือกำเชือกเส้นเล็กไว้ เชือกผ่านการทดสอบแล้ว รับน้ำหนักได้เพียงพอ
“ตามแผนเดิม นายโรยตัวข้ามไปทางหน้าต่าง ฉันขึ้นบันไดด้านหน้า เถี่ยหู่สกัดกำลังเสริมตรงบันไดชั้นสอง เมิ่งหู่เฝ้าอยู่ตรอกหลังตึก”
“แล้วการติดต่อกับโหวจื่อล่ะ?”
“โหวจื่ออยู่บนดาดฟ้าตึกฝั่งตรงข้าม มีอุปกรณ์มองกลางคืนกับปืนซุ่มยิง พอนายเข้าไปในห้อง เขาจะยิงทำลายเสาสัญญาณสื่อสารของสโมสร”