หานเวยเหลือบมองติงเฉิงยวี่แวบหนึ่ง
เขารู้ดีว่าหัวหน้าทีมของชมรมนี้มันหัวไว ต่อให้ยื่นแค่กิ่งไม้ให้ มันก็ปีนป่ายได้เร็วกว่าใคร
ช่วงนี้เขาว่างพอดี จะลงมือโมเมคาเพิ่มอีกสักตัวก็ไม่เห็นเป็นไร
หานเวยอดนึกถึงเรื่องในสถาบันวิจัยไม่ได้ เผลอถอนหายใจออกมา
เพราะเรื่องบางอย่าง เขาดันไปมีเรื่องกับหัวหน้าสถาบันวิจัยคนหนึ่งเข้าซะได้
ไม่งั้นเขาก็คงไม่ถ่อมาหางานพิเศษทำถึงดาวชายขอบบ้านนอกแบบนี้หรอก
จวงเยว่เจ๋อเข้าใจความหมายของหัวหน้าทีมได้ทันที กะพริบตาปริบ ๆ ส่งสายตาให้เสิ่นเจาหยุ่น
ให้รีบตอบตกลงซะ
เสิ่นเจาหยุ่นล้วงกระเป๋าตัวเองเบา ๆ รับน้ำใจทุกคนไว้ในใจ แต่เมคาของเธอตอนนี้ขนาดซื้อมือสองมาโมยังต้องคิดแล้วคิดอีก
ช่วงนี้เธอเห็นกับตาว่าจวงเยว่เจ๋อคลั่งเก็บเงินขนาดไหน โดดเรียนไปแข่งเมคายังไม่พอ ยังเอาของที่ขายได้ขายออกไปหมด
เสิ่นเจาหยุ่นน่ะหมดแรงจะหาเมคาอีกสักตัวแล้วจริง ๆ
แถมยังไม่คิดว่าเมคาที่ลงมือทำเองจะสู้ของที่คนอื่นทำให้ได้ยังไง
เธอตบแท่นควบคุมมือแก้เบา ๆ แล้วหันไปยิ้มให้ติงเฉิงยวี่ “เข้าชมรมด้วยไม่มีปัญหาค่ะ แต่ไม่ต้องดัดแปลงเมคาให้ฉันหรอก เมคาฉันกำลังดัดแปลงอยู่แล้ว”
“หึ! ฉันจะรอดูว่าจะโมออกมาเป็นเมคาแบบไหน!” ติงเฉิงยวี่ยังไม่ทันอ้าปาก หานเวยก็ทำหน้าตึงขึ้นมาก่อน
ปกติมีแต่คนมาง้อขอให้ดัดแปลงเมคาให้ทั้งนั้น เขาอุตส่าห์ใจดีออกปากช่วย ดันโดนปฏิเสธซะงั้น ก็จบกันไป!
เขาไม่สบอารมณ์เลยฟาดมือปัดไปมาแล้วเดินนำหน้าไป “อย่ารบกวนมันอีก! ใครจะดัดแปลงเมคาตามฉันมาเลย เดี๋ยวดูให้!”
ติงเฉิงยวี่มองเสิ่นเจาหยุ่นด้วยสายตาลังเล สะบัดหัวแล้วเดินตามท่านอาจารย์หานไปจนได้