เสิ่นเจาหยุ่นไม่เชื่อเรื่องอาถรรพณ์ แถมยังกดเปิดหนังสือเล่มนี้อีกครั้ง
“หลายคนบอกว่าเสิ่นเจาหยุ่นกล้าหาญและไม่เห็นแก่ตัว แต่จริง ๆ แล้วเธอกลัวตายยิ่งกว่าพวกเราทุกคน เธอเจอความตายมามากเกินไปตั้งแต่เด็ก
ตอนห้าขวบ เธอเห็นพ่อแม่ถูกงูเกล็ดบินตัวหนึ่งกลืนกินจนเหลือแค่กองเลือด งูเกล็ดบินกินจนพุงกางแล้วก็จากไป ทิ้งเธอไว้
เธอเข้ากองทัพตอนสิบสาม เธอฉลาดมาก ชอบศึกษาอะไรที่พวกเราดูไม่รู้เรื่อง เธอสร้างเกราะโครงกระดูกภายนอกได้ เธอทำแขนกลโครงกระดูกภายนอกให้ผู้กองที่คุมหน่วยเธอ หนึ่งปีต่อมา พวกเราไปทำภารกิจต้านมดสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ และด้วยแขนกลโครงกระดูกภายนอกนี่แหละ เธอเลยจำศพที่เหลือแต่กระดูกของผู้กองได้
เสิ่นเจาหยุ่นกินจุมาก ไม่เคยเจอใครกินจุเท่านี้มาก่อน แม่ฉันส่งขนมน้ำตาลทรายแดงมาให้ตั้งเยอะ เธอก็หลอกเอาไปจากฉันจนหมด
ให้ตายสิ เล่นไพ่กับเธอทีไรฉันแพ้ทุกที สมองเธอดีเกินไปแล้ว ใครในวงมีไพ่อะไรเธอคำนวณไว้หมด ขนมอัลมอนด์กับเนื้อแห้งของหลินจินกวงก็โดนเธอรีดจนเกลี้ยง! ไอ้หลินจินกวงเนี่ย ไอ้โง่ ยังจะอุตส่าห์ปล่อยน้ำให้เสิ่นเจาหยุ่นอีก เธอต้องให้นายปล่อยน้ำรึไง?
อืม จริง ๆ แล้วเธอไม่ได้ตะกละหรอก เธอแค่กลัวหิวมากกว่า เธอเคยเล่าให้เราฟังว่า ตอนเจ็ดขวบถึงแปดขวบเธอใช้ชีวิตเร่ร่อนอยู่ข้างนอก เธอเพิ่งสิบสามเอง เป็นวัยกำลังโต ต้องกินเยอะๆ...
......
ผู้กองตายแล้ว ไอ้สามก็ตาย ไอ้ไทเกอร์ก็ตาย... พวกเราตายกันมากเกินไปแล้ว เราแพ้สัตว์ประหลาดกลายพันธุ์ไม่ไหว เสิ่นเจาหยุ่นบอกว่าเธอจะสร้างเมคา เธอว่าเมคาต้องมีประโยชน์แน่!
เฮ้ย ฉันไม่รู้ว่าเมคาจะมีประโยชน์อะไร แต่พวกเราทุกคนรู้ดีว่าสมองของคนในกองพลสี่รวมกันก็ไม่ดีเท่าสมองของเสิ่นเจาหยุ่น เธอว่าเมคามีประโยชน์มันก็ต้องมีประโยชน์
เธออยากได้วัตถุดิบสัตว์ประหลาดกลายพันธุ์อะไร คนในหน่วยเราก็ไปจับมาให้! เงินที่หลินจินกวงเก็บไว้ซื้อเนื้อแห้งก็เอาไปให้เสิ่นเจาหยุ่นซื้อไอ้แร่ห่วย ๆ นั่น
ให้ตายเหอะ หินงอกก้อนเดียวหมดเงินเดือนทั้งเดือนของเรา เธอควรจะสร้างเมคาให้ได้ ถ้าสร้างไม่ได้ เงินบำนาญตอนแก่เธอพวกเราใช้แทนเธอละ!