บำเพ็ญเซียนน่ะ อัจฉริยะหน่อยก็เป็นเรื่องปกติ

ตอนที่ 4 ทะเลเพลิงผืนใหญ่

7 นาที· 1.6K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

ลานเรือนเล็กกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง

หลี่ว์อิ๋งเฟิงเองก็คาดไม่ถึงว่าผลจะออกมาเป็นเช่นนี้

เมื่อก่อนใช่ว่าเขาไม่เคยคิดเรื่องบำเพ็ญเซียน เพียงแต่หนึ่งคือไม่รู้ว่าสามารถบำเพ็ญเซียนได้ อีกหนึ่งคือกังวลถึงความยากลำบากในการบำเพ็ญเซียน หากตนไร้พรสวรรค์หรือมีพรสวรรค์เพียงธรรมดา สุดท้ายก็คงเป็นได้แค่ผู้ต่ำต้อยที่สุด ไม่แน่ว่าวันใดจะถูกผู้อื่นหลอมเข้าไปในธงหมื่นวิญญาณโดยไม่รู้ตัว

ยิ่งไปกว่านั้น ร่างเดิมยังมั่งคั่งล้นฟ้า สามารถเสพสุขสำราญและใช้ทรัพย์ผลาญไปได้ชั่วชีวิต

แต่ในเมื่อเขาเป็นอัจฉริยะถึงเพียงนี้ ฝึกฝนสักหน่อยก็ไม่เสียหาย ยิ่งกว่านั้นยังมีศิษย์พี่หญิงผู้งดงามถึงเพียงนี้ ขอเพียงเขารอบคอบสักหน่อย ไม่แน่ว่าอาจได้เป็นบรรพชนหยวนอิงผู้ก่อเภทภัยไปทั่วถิ่น

หากบังเอิญได้หลอมธงหมื่นวิญญาณขึ้นมาอีกสักผืน คงยิ่งประเสริฐเข้าไปใหญ่

เมื่อนึกถึงตรงนี้ หลี่ว์อิ๋งเฟิงมองศิลาวิญญาณตรงหน้า แล้วโคจรเคล็ดนำปราณอีกครั้งเพื่อดูดซับพลังวิญญาณ เดิมทีรอบด้านแทบสัมผัสพลังวิญญาณไม่ได้แล้ว ทว่าพอศิลาวิญญาณปรากฏขึ้น พลังวิญญาณบริสุทธิ์สายแล้วสายเล่าก็พลันปรากฏ ลอยเข้าสู่เส้นลมปราณในร่าง ก่อนจะไหลรวมสู่ตันเถียน

เวลาเคลื่อนผ่านชั่วพริบตา ราตรีมาเยือน หลี่ว์อิ๋งเฟิงนั่งอยู่เช่นนั้นตลอดทั้งคืน

ตลอดทั้งคืนเขาไม่รู้สึกเหน็ดเหนื่อยแม้แต่น้อย กลับกระปรี้กระเปร่า ดวงตาเปล่งประกาย อีกทั้งยังรู้สึกว่าบุคลิกของตนคล้ายกำลังเปลี่ยนแปลงไปทีละน้อย

สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงคือ ศิลาวิญญาณ 100 ก้อนที่หนิงเซวียนมอบให้เมื่อวานถูกดูดซับจนหมด เหลือเพียงผงธุลี

หลี่ว์อิ๋งเฟิงขมวดคิ้วมอง «ข้าเพิ่งถึงขั้นฝึกปราณชั้นสี่ก็หมดแล้วหรือ? ศิลาวิญญาณนี่ใช้เปลืองเสียจริง!»

เมื่อวานเขาใช้เวลาเพียงวันเดียวก็เลื่อนขึ้นมาสามชั้น ผลกลับกลายเป็นว่าศิลาวิญญาณ 100 ก้อนหมดเกลี้ยง เพิ่งเลื่อนขึ้นมาได้ชั้นเดียว เดิมทีเขายังคิดว่าอย่างน้อยคงฝึกไปถึงชั้นแปดหรือเก้าได้

อีกทั้งพลังวิญญาณรอบข้างแทบมองไม่เห็น ดูเหมือนยังไม่ฟื้นคืนมา

หลี่ว์อิ๋งเฟิงสัมผัสวังวนปราณทั้งสี่ในตันเถียน ก่อนลุกขึ้นอย่างจนใจ เพิ่งเดินออกจากประตูมาก็เห็นหลิ่วหรูเยียนกำลังมองบางสิ่งอยู่ตรงนั้น

เมื่อเห็นเขาออกมา หลิ่วหรูเยียนก็ลุกขึ้นยิ้ม «ศิษย์น้อง มากินข้าวเร็ว อาจารย์บอกว่าเจ้าเพิ่งเริ่มฝึกฝน ยังไม่เคยอดอาหารเก็บกาย กลัวเจ้าทนหิวไม่ไหว!»

«ได้ ศิษย์พี่หญิง!»

หลี่ว์อิ๋งเฟิงยิ้มแย้ม เดินไปยังโต๊ะหินอย่างว่าง่าย หลิ่วหรูเยียนวางตำราที่อ่านเมื่อครู่ไว้ข้างๆ แล้วยกอาหารสี่อย่างกับแกงหนึ่งถ้วยที่เตรียมไว้มาให้ เขาคีบอาหารเข้าปากหนึ่งคำ ทว่ากลับชะงักงัน

หลิ่วหรูเยียนมองเขาด้วยสีหน้าคาดหวัง ยิ้มถาม «เป็นอย่างไรบ้าง?»

หลี่ว์อิ๋งเฟิงลองเคี้ยวสิ่งที่อยู่ในปากอีกครั้ง ก่อนฝืนยิ้มออกมา

«ศิษย์พี่หญิง ก่อนหน้านี้เคยมีใครชมว่าอาหารฝีมือท่านอร่อยหรือไม่?»

«ไม่เคยเลย!»

พอได้ยินเช่นนั้น แววคาดหวังบนใบหน้าหลิ่วหรูเยียนก็ยิ่งเพิ่มขึ้น

เอื๊อก!

หลี่ว์อิ๋งเฟิงกลืนอาหารในปากลงไป แล้วกล่าว «ที่จริงข้ายังไม่ค่อยหิว ศิษย์พี่หญิงช่วยเล่าเรื่องการฝึกฝนให้ฟังหน่อยได้หรือไม่?»

หลิ่วหรูเยียนสงสัย ดวงตางามกะพริบวูบ «เจ้าอยากฟังเรื่องใด?»

«ข้ามาที่นี่สองวันแล้ว ยังไม่รู้เลยว่าที่นี่คือที่ใด»

หลิ่วหรูเยียนพยักหน้า «ที่นี่คือสำนักจันทราคราม ตั้งอยู่ทางใต้ของแคว้นเยว่ ในแคว้นเยว่มีสำนักใหญ่เล็กหลายสิบแห่ง สำนักที่พอจะเทียบกับสำนักจันทราครามของเรามีสามหรือสี่แห่ง นับว่าเป็นขุมกำลังแข็งแกร่งในแคว้นเยว่ ส่วนอาจารย์คือเจ้าของยอดเขาพันวิญญาณ หนึ่งในหกยอดเขาหลักของสำนักจันทราคราม...»

หลี่ว์อิ๋งเฟิงตั้งใจฟัง หลิ่วหรูเยียนก็เล่าอย่างละเอียด ตั้งแต่สำนักไปจนถึงแคว้นเยว่ แล้วจึงกล่าวถึงโลกภายนอก

เขายังได้รู้โดยไม่คาดคิดว่าสำนักจันทราครามมีพลังแข็งแกร่งเช่นกัน เพียงผู้บำเพ็ญขั้นหยวนอิงก็มีถึงสี่คน แม้ระดับฝึกฝนของพวกเขาจะไม่สูงนัก แต่ทั่วทั้งแคว้นเยว่ นอกจากราชวงศ์แล้ว แทบไม่มีขุมกำลังใดแข็งแกร่งกว่าที่นี่

หนึ่งในผู้บำเพ็ญหยวนอิงทั้งสี่ก็คืออาจารย์ของเขา ตามที่หลิ่วหรูเยียนเล่า หนิงเซวียนเป็นคนค่อนข้างเก็บตัว อารมณ์ก็ไม่สู้ดีนัก อีกทั้งยังปกป้องคนของตนเป็นอย่างยิ่ง

«เช่นนี้ข้ามิอาจวางอำนาจไปทั่วสำนักจันทราครามได้หรอกหรือ?»

«ตามหลักแล้วก็ได้ แต่ถ่อมตนไว้สักหน่อยจะดีกว่า»

หลิ่วหรูเยียนนึกถึงคำพูดของหนิงเซวียนก่อนจากไป ศิษย์น้องของนางมีพรสวรรค์ถึงเพียงนี้ จะปล่อยให้ผู้อื่นทำร้ายไม่ได้เด็ดขาด

หลี่ว์อิ๋งเฟิงพยักหน้า คำกล่าวนี้ก็มีเหตุผลอยู่บ้าง สำนักจันทราครามเองก็มีที่มาไม่ธรรมดา ได้ยินว่าบรรพชนผู้ก่อตั้งสำนักได้รับสมญานามว่าเซียนกระบี่จันทราคราม วิถีกระบี่ของเขาลึกล้ำจนยากหยั่งถึง มีชื่อก้องสะเทือนไปทั่วสารทิศ อาศัยกำลังของตนเพียงผู้เดียวสร้างสำนักและสืบทอดมาหลายพันปีในแคว้นเยว่แห่งนี้

«ศิษย์น้อง กำลังคิดอะไรอยู่?» หลิ่วหรูเยียนเรียกเสียงเบา

หลี่ว์อิ๋งเฟิงตอบโดยไม่รู้ตัว «ไม่มีอะไร»

«เช่นนั้นก็กินข้าวเถิด เย็นหมดแล้ว!»

พอสิ้นเสียง หลี่ว์อิ๋งเฟิงก็เงยหน้าพรวด «เอ่อ... ศิษย์พี่หญิง เมื่อครู่กำลังอ่านอะไรอยู่หรือ?»

หลิ่วหรูเยียนเหลือบมองเขา หยิบตำราที่อ่านเมื่อครู่ขึ้นมาอธิบาย

«นี่คือม้วนวิชาเวท มีนามว่าหนามวายุ»

«วิชาเวทหรือ?»

«ใช่ ผู้บำเพ็ญนอกจากเพิ่มพูนระดับฝึกฝนแล้ว ยังต้องเรียนรู้วิชาใช้ต่อสู้ด้วย อย่างหนามวายุก็คือวิชาควบคุมลม!»

ขณะกล่าว หลิ่วหรูเยียนประสานมือเป็นมุทรา พลังเวทพลุ่งขึ้น ก่อเกิดกระแสลมกรรโชก เสียงลมกระหึ่มก้อง สร้างความตื่นตระหนกไปทั่ว

แม้จะเกิดขึ้นเพียงชั่วพริบตา หลี่ว์อิ๋งเฟิงกลับมองจนดวงตาเป็นประกาย วิชานี้มีภาพตระการตาจนชวนตาลาย หากเรียนรู้ได้คงทำให้เขาโอ้อวดได้ไม่รู้จบ

หลิ่วหรูเยียนคล้ายมองความคิดของเขาออก จึงยิ้มพลางกล่าว «แต่วิชาเวทนี้ค่อนข้างสูงส่ง พลังเวทของเจ้ายังอ่อนด้อยเกินไป ไม่เหมาะแก่การฝึก หากเจ้าสนใจ อาจารย์เตรียมวิชาบางอย่างไว้ให้แล้ว ในนั้นมีวิชาควบคุมลมด้วย กินข้าวเสร็จแล้วข้าจะพาไปเอา!»

«ชักช้าไม่ได้แล้ว ศิษย์พี่หญิง พวกเราไปกันเดี๋ยวนี้เถิด!»

หลี่ว์อิ๋งเฟิงลุกขึ้น ขอเพียงไม่ต้องกินข้าว ทำสิ่งใดก็ได้ทั้งนั้น

หลิ่วหรูเยียนจนใจ จึงได้แต่พาเขาลุกขึ้นเดินไปยังยอดเขา ไม่นานก็ถึงลานเรือนเล็ก

หนิงเซวียนไม่อยู่ ทั้งสองจึงผลักประตูเข้าไปโดยตรง ภายในห้องตกแต่งอย่างประณีต บนโต๊ะวางม้วนตำราไว้หลายม้วน นางหยิบเล่มหนึ่งส่งให้เขา

«นี่ เจ้าอ่านดูก่อนได้»

«อืม ได้»

หลี่ว์อิ๋งเฟิงรับม้วนตำรามา ส่วนหลิ่วหรูเยียนก็ถอยออกจากห้องไปเงียบๆ

ยามนี้ห้องเงียบสงัด หลี่ว์อิ๋งเฟิงคลี่ม้วนตำรา อ่านเนื้อหาที่บันทึกไว้ เพียงครู่เดียวก็เข้าใจอะไรบางอย่าง เขาค่อยๆ ประสานมือเป็นมุทรา ขณะเดียวกันวังวนปราณในตันเถียนก็หมุนวน พลังเวทสายแล้วสายเล่าพลุ่งขึ้น ไหลรวมเข้าสู่มุทรา ทันใดนั้นสายลมเย็นก็พัดวนรอบกาย

«ไม่ยากนี่นา!»

หลี่ว์อิ๋งเฟิงลองอีกหลายครั้ง พอความรู้สึกแปลกใหม่จางหายก็เริ่มเบื่อหน่าย ทว่าสายตากลับเหลือบไปเห็นม้วนตำราอื่นๆ บนโต๊ะ เขาเดินเข้าไปด้วยความอยากรู้ พลิกดูอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนหยิบออกมาม้วนหนึ่ง

«วิชาควบคุมไฟ อันนี้ไม่เลว!»

เพียงครู่เดียวเขาก็อ่านจบ แล้วประสานมือเป็นมุทราอีกครั้ง เปลวไฟสายหนึ่งค่อยๆ ลุกขึ้นไหวระริกดุจเปลวเทียน จากนั้นเมื่อขยับความคิด พลังเวทในวังวนปราณก็ไหลรวมเข้าสู่เปลวไฟอย่างต่อเนื่อง ยิ่งพลังเวทเพิ่มขึ้น เปลวไฟก็ยิ่งลุกโชน

หลี่ว์อิ๋งเฟิงมองเปลวไฟที่ลุกลามเป็นวงกว้างแล้วพยักหน้า «ยิ่งเติมพลังเวทเข้าไปมาก อานุภาพก็ยิ่งสูง ข้าฝึกถึงขั้นฝึกปราณชั้นสี่แล้ว หากขึ้นไปถึงชั้นเก้า... หืม?»

ยังกล่าวไม่ทันจบ หัวใจหลี่ว์อิ๋งเฟิงก็พลันสะท้าน ในชั่วขณะที่เขาเผลอ เปลวไฟก็ลามไปติดหลังคาแล้ว

«บัดซบ!»

เมื่อเห็นเช่นนั้น เขารีบสลายมุทรา ทว่ากองเพลิงลุกลามรวดเร็วเกินไป ทั้งห้องถูกไฟเผาจนวอดวาย

หลี่ว์อิ๋งเฟิงรีบออกจากห้อง มองเปลวเพลิงสูงตระหง่านด้วยความคาดไม่ถึง พลันนึกถึงวิชาควบคุมลมที่เพิ่งเรียนมา จึงประสานมือเป็นมุทรา ทว่ากลับพบว่าตนสร้างทะเลเพลิงผืนใหญ่ขึ้นมาเสียแล้ว...

หลี่ว์อิ๋งเฟิงมองทะเลเพลิงที่ลุกลาม แล้วพลันเหม่อลอยอีกครั้ง เขาเพียงอดอาหารไปมื้อเดียว ไฉนกลับก่อเรื่องใหญ่โตถึงเพียงนี้

......

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป